zondag 2 december 2007

Een dag uit het (werk) leven van ...Conny

Maandagochtend 7.00 uur. De wekker gaat af, ik hoor een zanger op de radio die beter kan stoppen met zingen. Niet echt rustige muziek om nog even voor in bed te blijven liggen. Ik baal, de wekker staat net iets te ver weg om de zanger met een klap hangend uit het bed stil te krijgen. Dan maar direct het bed uit om de eerste werkdag na mijn vakantie in Turkije tegemoet te gaan.

Het wordt een drukke werkweek. Ik heb 2 relaxte vakantieweken achter de rug. Ik zoek tevergeefs naar het ontbijtbuffet. Dat went ook zo snel in een 4-sterrenhotel. Snel maar een cracker met jam smeren, mijn tas opzoeken en richting kantoor. Ik neem mij onderweg in de auto voor het vakantiegevoel lang vast te houden.
Mijn naaste collega was al druk aan het werk en wilde alles weten. Eigenlijk wilde ik direct mij PC aanzetten en mijn mailberichten lezen. Ik heb mijn nieuwsgierigheid moeten bedwingen. Eerst even bijpraten over mijn belevenissen in Turkije.
Wat later op de ochtend kwam de eerste SMS binnen van mijn vriendin: “en vakantieganger, al weer helemaal in business, net zoals ik?”Ik had net 40 van de 120 mailberichten gelezen. Vakantieganger, ik? Ja, na het luisteren van de belevenissen op het werk en het lezen van de belangrijkste mailberichten zat ik er direct weer helemaal in.

In het werkoverleg met mijn manager blijkt dat ik veel informatieachterstand heb. Met een lange actielijst en stapels dossiers loop ik zijn kamer uit, pak ik een kop thee uit de automaat en ga op weg naar een ingelast overleg.
Mijn naaste collega roept nog snel even als ik richting de lift loop dat ze morgen vrij wilt nemen. Ik bedenk mij onderweg dat er dinsdag een secretaresseoverleg staat gepland. Een aantal collega’s vraagt in de gang enthousiast naar mijn vakantie, maar ik moet mij haasten om op tijd te zijn. Ik zeg toe vanmiddag langs te lopen om bij te praten.
Onze dienst zit nu al bijna een jaar in een reorganisatieproces. Een periode van onrust, onzekerheden maar ook van nieuwe kansen. Ik ben voorzitter van een intern netwerk van en voor alle secretaresses van onze dienst. Ik ben dus erg nieuwsgierig waar dit onverwachtse ingelaste overleg over gaat. Het netwerk wordt begin volgend jaar geprofessionaliseerd. Dat is fijn om te zien, want dan is mijn inzet de afgelopen 3,5 jaar niet voor niets geweest. Het huidige team waarmee ik altijd met veel plezier heb samengewerkt valt door deze reorganisatie uiteen. Ik ga deze leuke en effectieve manier van samenwerken missen, bedenk ik mij tijdens het overleg. Het was altijd een redelijk chaotisch overleg (zet 4 vrouwen bij elkaar in 1 kamer). Maar wel een overleg dat veel resultaten heeft geboekt. Ik loop een beetje beduusd van de berichten terug naar mijn werkplek. Er gaat op dat moment veel om in dat hoofd van mij. De voornaamste vraag die ik mijzelf stel is welke rol ik voor mijzelf zie in de vervolgfase.


De overige mailberichten lees ik snel door, ik handel de post af, schenk aandacht aan de telefoon en probeer tussendoor mijn manager op tijd bij zijn volgende afspraak te krijgen. Ik plan een aantal vergaderingen en controleer of zijn afspraken voor deze week goed in zijn agenda staan vermeld. Ik informeer bij mijn naaste collega of ze echt verlof op neemt dinsdag. Het blijft een ja. Dat wordt op zoek naar een nieuwe datum voor het secretaresseoverleg. Het is belangrijk dat iedereen aanwezig is. Ik breng de andere secretaresses van de afdeling direct op de hoogte.
Ik loop de actielijst door om te bepalen wat ik vandaag nog oppak of uitzet. Het lukt mij niet om in het dagelijkse werkoverleg met mijn manager gemiddeld 15 acties te onthouden. Krabbels met acties op Post-its is ook niet praktisch. Mijn handschrift is niet altijd te ontcijferen of sommige raken soms spontaan kwijt. Ik noteer voor de zekerheid alles in mijn actieboekje.

Het is eind van de middag. Ik maak het vandaag niet laat. Ik stap in mijn auto en SMS een vriendin om te vragen of ik langs mag komen vanavond. Gelukkig krijg ik snel een enthousiaste reactie dat ik van harte welkom ben om mee te eten. Dat wordt gezellig bijpraten en weer eens gezond eten. 
Tijd om te praten over mijn vakantiebelevenissen, want door de drukte op het werk was is al helemaal vergeten dat ik net terug ben in het koude Nederland. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten