Ouder worden en het leven vieren

                 

Op zondag 25 november heb ik in Egmond aan Zee het leven gevierd. Ik heb tijdens het weekendje weg met een goede vriendin kort stil gestaan bij het feit dat ik weer een jaar ouder ben geworden. Heel even, want als ik er serieus bij stil sta vind ik het minder leuk dat ik al weer een 40-plusser ben. 

Deze maand was ik aanwezig bij de begrafenis van mijn oudoom. De laatste oudoom van deze generatie. Wat confronterend. Ik zie al die oudooms en oudtantes nog zo voor mij op de verjaardagsfeestjes vroeger bij mijn oma en opa. Het lijkt wel of de tijd naar mate ik zelf ouder word steeds sneller gaat. Ik zie anderen ouder worden en bij sommigen wil ik het nog niet zien.

APK voor vriendschap
Ik ben nog steeds erg actief en zal dit hoop ik ook nog heel lang blijven. Tante Conny die in het bejaardenhuis de feestavonden organiseert en iedereen met haar enthousiasme op de dansvloer krijgt. Ik zie het al helemaal voor mij.
Jaren geleden was ik nog overtuigd dat je vrienden hebt voor het leven. Dan riep ik dat we elkaar in het bejaardenhuis zouden opzoeken en lachen om anekdotes.

Ik ben er in de afgelopen jaren achter gekomen dat vriendschappen komen en gaan. Of praat je dan eigenlijk over (goede) kennissen? Ik kom steeds vaker de term APK voor vriendschap tegen. Op een moment in je leven kom je elkaar tegen en heb je elkaar bewust of onbewust iets te bieden. En zij kunnen en mogen ook weer uit je leven verdwijnen. Als ik naar oude foto’s kijk, kan ik nu al terugblikken op veel leuke en boeiende ontmoetingen. Al vond ik het wel lastig om mensen weer los te laten. Ik geniet erg van de mooie vriendschappen en leuke kennissenkring die ik nu in mijn leven heb. Ik geloof niet dat een APK nodig is, maar wel dat je een vriendschap goed moet onderhouden, dan is de keuring volgens mij van beiden kanten overbodig. Komt wijsheid dan toch ook bij mij met de jaren?

Voornemens en wensen
Ik had mij voorgenomen om voor mijn dertigste een tatoeage te zetten en een parachutesprong te maken en voor mijn veertigste mijn buikspieren te behouden en zeer sportief te blijven. Niet alle voornemens zijn (helaas) uitgekomen. Ouder worden heeft gelukkig ook veel voordelen. Meer inzicht, meer relativeringsvermogen, weten wat je wilt en wat je beter los kunt laten. Ik ben dan ook gestopt met het maken van voornemens. Wel heb ik nog genoeg wensen die ik graag in vervulling wil zien gaan. Ik maak mij nu minder druk om bepaalde dingen dan rond mijn twintigste levensjaar. Dat geeft rust. Wat was ik toen goed in malen en piekeren, nagelbijten, mijzelf met anderen vergelijken en… uitslapen.

Grijze muizen
Ik blijf nog jaren allergisch voor grijze haren. De lachrimpels neem ik wel voor lief. Bij gedimd licht heb ik nog steeds een gladde huid, zoals op mijn twintigste. Mijn verjaardag vier ik al jaren niet meer uitbundig, ik sta daar alleen nog bij de ronde getallen uitgebreid met lichte tegenzin bij stil. Dat mijn huid wat droger aanvoelt, ligt natuurlijk alleen maar aan de weersomstandigheden. En dat de schoonheidsspecialiste mij steeds vaker aandringt extra voedende dag – en nachtcrèmes te gebruiken, ligt uiteraard aan de verkeerde lichtval in de behandelkamer.

Vroeger was alles beter of anders

Steeds vaker betrap ik mijzelf erop dat ik het woord 'vroeger' gebruik. TV series en muziek uit mijn tijd worden ook al opnieuw uitgebracht. Ik geniet van een oude aflevering van Blakes 7, Spijkerhoek en De Versierders (met Tony Curtis en Roger Moore). Bij het horen van het themalied van een TV-serie uit de jaren 70 of 80, heb ik gelijk een “o ja moment”. Grappig. Ik kan jongelui uitleggen wat er zo leuk of handig was aan een telex, Atari spelcomputer en cassettebandje en vertellen dat ik de eerste computer nog heb meegemaakt. Ook kan ik een poging wagen uit te leggen dat het leven toen ook echt leuk was zonder mobiele telefoon en internet. Al zou ik absoluut niet meer zonder willen.

Slingers ophangen

Ik hoop dat ik nog heel erg lang mijn huidige energie en gezondheid behoud voor veel toekomstige ‘leef en beleef’ momenten. Zag ik veertigers als oude mensen toen ik zelf nog een tiener was, nu sta ik midden in het leven. Ik zou zeker nog wel een beetje het zorgeloze leven willen van een tiener, het rimpelloos bestaan van een twintiger en meegaan in de zoektocht van een dertiger. Sarah is nog lang niet welkom op mijn feestje. Ik ga op zoek naar de slingers om het leven verder mee te gaan vieren en om mij - als iemand die nog aan de goede kant zit van de 40 - mee te laten versieren..

Geniet en laat los

Loslaten is omkijken zonder spijt, vooruitkijken zonder verwachting en ervaren in het hier en nu. (Chinees spreekwoord).

Het lijkt zo enkelvoudig als ik er over lees of bepaalde mensen observeer. Waarom vind ik het loslaten van iets of iemand dan soms zo moeilijk? Vind ik het makkelijker om veel in mijn leven voor altijd vast te houden omdat het zo veilig en vertrouwd aanvoelt? Wat houdt mij eigenlijk echt tegen om bepaalde dingen los te laten?
Dagelijks loop ik mijn bijkeuken in om wat te pakken. Het wordt tijd om alles eens goed te bekijken. De spullen staan niet in de weg, maar het wordt tijd om ruimte te maken voor nieuwe dingen.

Ik trek na 7 jaar het krat met de spullen van mijn  overleden broertje van de hoogste plank. Veel mooie en wat onplezierige herinneringen komen direct boven drijven. Ik vraag mij af wat ik met deze spullen wil doen. Eddy heeft er niets meer aan en ik doe er niets mee. Wat gebeurt er als ik dit loslaat? Het voelt zo dubbel. Ik voel mij toch een beetje schuldig, alsof ik hiermee een beetje zijn bestaan ontken door de spullen zo "gemakkelijk" weg te geven. Ik bewaar de persoonlijke spullen, zoals zijn foto en boeken. De rest gaat in een krat voor het goede doel.
Ik blader wat door mijn agenda’s heen die ik al vanaf 1997 bewaar. Hoe toepasselijk, op de achtergrond hoor ik de Cd-wisselaar overgaan naar jaren 80 muziek. Ik kom mijn avondvierdaagse medailles tegen. Wat was ik sportief vroeger. Ik besluit volgende week een wekelijks bezoek te brengen aan de sportschool. De plattegrond van Utrecht uit 1996 gaat in de vuilniszak. Hij is nog te jong om af te geven bij een museum. Ik heb nu 6 kratten vol met spullen. Nu wordt het tijd om een keuze te maken van een goed doel.

Vriendschap, samen plezier maken, dingen delen en elkaar steunen in goede en slechte tijden.

Je hebt vrienden in alle soorten en maten en dat geldt ook voor mij. Maar wat doe je als een vriendin of vriend een andere invulling geeft aan de vriendschap? Bij een uitspraak dat je een hele goede vriendin bent, schept dat andersom ook een verwachting. Deze vriendschap was al vanaf de start uit balans, maar ik heb nooit willen loslaten. Iemand die je al zolang en ook erg goed kent zelfs die laat je toch nooit los wat er ook gebeurd! Ik ben er toch van teruggekomen. Het deed pijn en de teleurstelling was groot. Soms is het goed te kijken en te voelen wat de vriendschap je (nog) brengt, maar zeker niet om alles op een weegschaal te leggen. Op het moment dat ik dit schrijf ontvang ik toevallig een Hyves-bericht van R over dit thema. Het bericht gaat over mensen die met een bepaalde reden in je leven komen voor een deel van je leven. Dat houd ik in mijn achterhoofd en laat de gedachte los dat deze vriendschap voor altijd was.

Ik werk al jaren in het Officemanagement. Ik roep al een tijdje dat ik iets anders wil gaan doen. Na testen op het gebied van werkwaarden, management, competenties en groepsrollen is het tijd voor actie. Ik weet wat ik leuk en minder leuk vind. Nu vraag ik mijzelf de vraag hoe ik verder kom in mijn zoektocht. Houd ik vast aan zekerheid en wat ik nu ‘bezit’ en weet? Als ik verder wil komen zal ik mijn zekerheden toch los moeten (of eigenlijk willen) laten. Ik geef weleens aan dat ik een echte boogschutter ben: iemand met een optimistische instelling en altijd kijkende naar de toekomst. Heb ik een doel bereikt, dan stel ik onmiddellijk het volgende doel vast en begint daaraan te werken. Het leven is avontuur met telkens nieuwe uitdagingen en mogelijkheden om mij verder te ontwikkelen.

Dus is het beter voor mij om verder te kijken. Ik richt mijn pijlen op een andere toekomst op het werkgebied. Nu alleen even nog even kijken hoe ik verder wil.

Loslaten: een terugkerend thema in mijn leven. Maar naar mate ik ouder word, merk ik dat het wel steeds wat gemakkelijker wordt. Ik heb van weinig spijt in mijn leven, maar ik wil en kan niet leven zonder verwachtingen. Dan af en toe toch maar vasthouden.....