Vijftig plus en min

Posters aan de muur, een koffer met singles naast mijn platenspeler. Barbies op de plank boven mijn bed. Het was een tijd van huiswerk doen en groente eten met lichte tegenzin, sporten, buiten spelen en dromen. Ik woonde in die tijd rond mijn twaalfde in een flat in Utrecht samen met mijn broer en moeder.

Mijn wensenlijst werd steeds groter en ik bleef dromen. Als ik ouder ben dan heb ik een groot huis met een tuin en dieren om mij heen. Dan heb ik geen zorgen en kan ik doen wat ik wil. Toen vond ik mensen van dertig jaar oud en bij de leeftijd van veertig bejaard. Hoe grappig is het als je zelf ouder wordt, de leeftijd waarop je iemand oud vindt mee schuift. Dertig jaar, is dat oud? Nee voor mij niet. Alleen die ronde getallen daar heb ik nog steeds niets mee. Dat voelt voor mij alsof ik een hoofdstuk sluit, terug moet kijken en ik in een nieuwe fase in mijn leven kom. Onzin natuurlijk, ik weet het. Toch besteed ik hier meer tijd aan dan de tussenliggende jaren. Op mijn dertigste verjaardag had ik een zaaltje gehuurd op de Oudegracht in Utrecht om met vrienden, familie en collega’s al dansend hierop te proosten. Toen ik veertig werd had ik mijn huiskamer omgebouwd tot een jaren 70 disco met bijpassende kleding. Dat was toch wel leuk om te doen.

Meet and Greet
Ik had veel posters aan de muur toen ik dertien jaar was, maar zijn poster ontbrak op mijn muur. En dat terwijl ik in die tijd een koffer vol met posters uit de Hitkrant had verzameld. Hij was knap, sexy, maakte heerlijke muziek en hij kon goed dansen. Ik heb ooit één single van hem gekocht, dit was in 1982 “Cry just a little bit”. Wat heb ik deze single grijsgedraaid. Maar wat was ik teleurgesteld toen ik de prijsvraag voor een ‘Meet and Greet’’ niet had gewonnen. Na zesendertig jaar is die wens gedeeltelijk uitgekomen. Toen ik richting de concertzaal liep eerder dit jaar voelde ik mij heel even weer dat jonge meisje van toen. Ik moest om mijzelf lachen, laat ik nu een seconde vergeten zijn dat hij ook ouder is geworden. Daar stond iemand van rond de zeventig jaar oud. Maar wat heb ik genoten van het optreden. Deze wens kon ik van mijn bucketlist afstrepen. Shakin Stevens was goed bij stem, alleen die heupen zaten volgens mij wat minder los dan toen.

Dromen en wensen

Wensen had ik genoeg. Wat kon ik jaloers zijn op vrouwen met lang haar. Ik heb dit in de jaren kunnen loslaten, kort haar stond mij ook veel beter. Dat ik heel lang slank bleef en kon eten wat ik wilde dat was voor mij weer heel normaal. Hoezo dik worden van chips en patat? Ik werd al gewaarschuwd, wacht maar tot je dertig ben. Dát moment heb ik nog tien jaar kunnen uitstellen. Die opmerking begreep ik gelijk, toen ik op die leeftijd wat vaker op mijn weegschaal stond. Twee keer per week volleyballen vond ik vroeger heel normaal, pakte ik altijd de fiets of liep ergens naar toe. Ik moet er nu niet meer aan denken. Al zou het voor die paar kilo’s extra wel goed zijn als ik die drive nog had.

Nieuw inzicht en levenslust
Dit jaar (2019) word ik vijftig jaar jong. Zo voelt het ook echt, ik zeg dus ook expres niet vijftig jaar oud. Dat wordt zo’n moment van terugkijken op mijn leven. Ik kan nu al zeggen:  ja, ik ben al heel lang een tevreden mens. Ik heb tot nu toe gedaan wat ik wilde doen. Mooie ervaringen opgedaan en veel geleerd (meer dan mij lief is). Dat stoppen we maar in het vakje levenservaring. Ik voel mij te jong om te stoppen met het kleuren van mijn haar, maar te oud om nog nachten door te halen. Ik voel mij te jong voor de soos, maar te oud voor een bezoek aan een bardancing. Mijn batterij is iets sneller leeg, dus helaas moet ik vaker opladen. Maar aan de andere kant heb ik nu ook meer rust in mijn leven. Kon ik mij jaren geleden nog over een aantal zaken druk maken, dat kan ik nu sneller naast mij neer leggen. Dat geldt uiteraard niet voor alles. Want het leven begint toch pas bij vijftig?

Het leven begint pas
Oma ga ik nooit worden, maar ik neem genoegen met de rol van vriendin, partner en dochter. En dromen en wensen? Die heb ik nog steeds. Ze zijn dan wel wat aangepast in de jaren, maar dat vind ik logisch. Op mijn bucketlist staat bijvoorbeeld nog meer verre reizen maken. Dat gaat zeker lukken. Toch worden het minder concrete wensen (lees acties). Ik houd het nu meer op een goede gezondheid, een fijne relatie met René, plezier maken met vriendinnen en vooral genieten. Dat blijf ik doen tot en met de bingo in het bejaardenhuis samen met mijn grote liefde.
Ik zeg altijd, ik ben een veertigplusser en dan lieg ik niet. Maar als die vijf in de buurt komt, vergeef mij dan even een dagje van veel zuchten om aan het nieuwe getal te wennen.
Wie weet blijf ik vasthouden aan die ene zin als er gevraagd wordt naar mijn leeftijd. Ik ben een veertigplusser.  

Geniet en laat los

Loslaten is omkijken zonder spijt, vooruitkijken zonder verwachting en ervaren in het hier en nu. (Chinees spreekwoord).

Het lijkt zo enkelvoudig als ik er over lees of bepaalde mensen observeer. Waarom vind ik het loslaten van iets of iemand dan soms zo moeilijk? Vind ik het makkelijker om veel in mijn leven voor altijd vast te houden omdat het zo veilig en vertrouwd aanvoelt? Wat houdt mij eigenlijk echt tegen om bepaalde dingen los te laten?
Dagelijks loop ik mijn bijkeuken in om wat te pakken. Het wordt tijd om alles eens goed te bekijken. De spullen staan niet in de weg, maar het wordt tijd om ruimte te maken voor nieuwe dingen.

Ik trek na 7 jaar het krat met de spullen van mijn  overleden broertje van de hoogste plank. Veel mooie en wat onplezierige herinneringen komen direct boven drijven. Ik vraag mij af wat ik met deze spullen wil doen. Eddy heeft er niets meer aan en ik doe er niets mee. Wat gebeurt er als ik dit loslaat? Het voelt zo dubbel. Ik voel mij toch een beetje schuldig, alsof ik hiermee een beetje zijn bestaan ontken door de spullen zo "gemakkelijk" weg te geven. Ik bewaar de persoonlijke spullen, zoals zijn foto en boeken. De rest gaat in een krat voor het goede doel.
Ik blader wat door mijn agenda’s heen die ik al vanaf 1997 bewaar. Hoe toepasselijk, op de achtergrond hoor ik de Cd-wisselaar overgaan naar jaren 80 muziek. Ik kom mijn avondvierdaagse medailles tegen. Wat was ik sportief vroeger. Ik besluit volgende week een wekelijks bezoek te brengen aan de sportschool. De plattegrond van Utrecht uit 1996 gaat in de vuilniszak. Hij is nog te jong om af te geven bij een museum. Ik heb nu 6 kratten vol met spullen. Nu wordt het tijd om een keuze te maken van een goed doel.

Vriendschap, samen plezier maken, dingen delen en elkaar steunen in goede en slechte tijden.

Je hebt vrienden in alle soorten en maten en dat geldt ook voor mij. Maar wat doe je als een vriendin of vriend een andere invulling geeft aan de vriendschap? Bij een uitspraak dat je een hele goede vriendin bent, schept dat andersom ook een verwachting. Deze vriendschap was al vanaf de start uit balans, maar ik heb nooit willen loslaten. Iemand die je al zolang en ook erg goed kent zelfs die laat je toch nooit los wat er ook gebeurd! Ik ben er toch van teruggekomen. Het deed pijn en de teleurstelling was groot. Soms is het goed te kijken en te voelen wat de vriendschap je (nog) brengt, maar zeker niet om alles op een weegschaal te leggen. Op het moment dat ik dit schrijf ontvang ik toevallig een Hyves-bericht van R over dit thema. Het bericht gaat over mensen die met een bepaalde reden in je leven komen voor een deel van je leven. Dat houd ik in mijn achterhoofd en laat de gedachte los dat deze vriendschap voor altijd was.

Ik werk al jaren in het Officemanagement. Ik roep al een tijdje dat ik iets anders wil gaan doen. Na testen op het gebied van werkwaarden, management, competenties en groepsrollen is het tijd voor actie. Ik weet wat ik leuk en minder leuk vind. Nu vraag ik mijzelf de vraag hoe ik verder kom in mijn zoektocht. Houd ik vast aan zekerheid en wat ik nu ‘bezit’ en weet? Als ik verder wil komen zal ik mijn zekerheden toch los moeten (of eigenlijk willen) laten. Ik geef weleens aan dat ik een echte boogschutter ben: iemand met een optimistische instelling en altijd kijkende naar de toekomst. Heb ik een doel bereikt, dan stel ik onmiddellijk het volgende doel vast en begint daaraan te werken. Het leven is avontuur met telkens nieuwe uitdagingen en mogelijkheden om mij verder te ontwikkelen.

Dus is het beter voor mij om verder te kijken. Ik richt mijn pijlen op een andere toekomst op het werkgebied. Nu alleen even nog even kijken hoe ik verder wil.

Loslaten: een terugkerend thema in mijn leven. Maar naar mate ik ouder word, merk ik dat het wel steeds wat gemakkelijker wordt. Ik heb van weinig spijt in mijn leven, maar ik wil en kan niet leven zonder verwachtingen. Dan af en toe toch maar vasthouden.....

Als ik 70 ben dan....

"We worden er niet zozeer beter op naarmate we ouder worden: ten goede of ten kwade worden we meer onszelf.”

Ik heb een drukke en opmerkelijke week achter de rug. Soms vind ik het jammer dat ik mijn privé- en werkbelevenissen niet bijhoud in een dagboek. Dit zou een interessant hoofdstuk kunnen zijn in het nog uit te brengen boek ”het leven met onze Conny”.
Het is vrijdagavond. Ik trakteer mijzelf op een grote reep melkchocolade. Met een mok thee duik ik mijn hoekbank in en pak een stapel tijdschriften. De verwarming staat heerlijk hoog en de stereotoren zet ik uit. Ik lees een aantal artikelen over keuzes maken, dat slapen je slimmer maakt, de najaarstrends en over je beste minnaar ooit. Na een tijdje grijp ik helaas naar een lege chocoladewikkel. Zucht. Ik leg de tijdschriften terug in de kast. Het zijn leuke onderwerpen om met vriendinnen in de kroeg nog eens te bespreken. Ik kom in actie en een artikel blijft dagenlang rondcirkelen in mijn gedachte. “Als ik 70 ben dan…”. Ik sta als 38-jarige jonge meid fris en fruitig in het leven met mijn dromen, ideeën, fantasieën en wensen. Als ik 70 jaar ben, waar kijk ik dan op terug? Wat doe ik op deze mooie leeftijd en met wie?

Ik zit tevreden in mijn uitgestrekte tuin onder een parasol. Mijn lange grijze haar mooi opgestoken. Ik ben al lang niet meer jaloers op die lange zwarte lokken van mijn goede vriendin. Mijn partner speelt met zijn kleinkinderen in de huiskamer, terwijl ik mijn 4 katten eten geef. Ik kijk regelmatig met een glimlach naar die vele foto’s in de gang van familie en vrienden. En wat hebben we samen veel mooie rondreizen gemaakt. Wat geniet ik als mijn stiefkinderen langskomen en aandachtig luisteren naar mijn grappige verhalen. Ik heb veel van mijn wensen, dromen en fantasieën uit laten komen. En breng daarom graag wat ‘Conny wijsheden’ aan hen over. Ik heb op mijn 70e geen spijt van die dingen die ik heb gedaan in mijn leven. Ik kijk met trots terug op mijn geslaagde loopbaan en mijn inzet na mijn pensioen in het vrijwilligerswerk. Ik ben een paar van mijn dierbare vriendinnen in de jaren niet uit het oog verloren en zie de grijze dames nog steeds erg graag. Al merk ik in de jaren een verschuiving in de gespreksonderwerpen van leuke mannen naar behulpzame buren. Ik pas mij maar aan.
Ook op mijn 70e blijf ik plannen maken!! Je bent tenslotte nooit te oud om te leren, te voelen en te ervaren. Misschien breng ik mijn jarenlange columns toch maar eens uit in boekvorm…

Het citaat is van Sir Laurence Olivier, een Engelse acteur en regisseur. 

Terugblikken is vooruitzien

Publicatie: Info-Net, Secretaresse Netwerk 

Ik werk nu al 15 jaar op kantoor. Ik ben begonnen als datatypiste via een uitzendbureau en werk nu als coördinator van een secretariaat bij de overheid. Ik kan nu wel zeggen dat ik veel ervaring heb opgedaan in verschillende administratieve en secretariële functies.

Een moment om terug te blikken en vooruit te zien. Wat heb ik tot nu toe aan kennis en ervaring meegekregen? Is mijn inzicht erg veranderd in de jaren? En heb ik nu die ideale baan die ik altijd voor ogen had toen ik begon?

Vroeger was het anders
Ondanks mijn leeftijd (34 jaar jong) staat het werken met een telex, de elektronische typemachine en de eerste computer mij nog helder op het netvlies. Ik kan mij nu niet meer voorstellen dat het betreft communicatiemiddelen ooit anders is geweest. Had ik het vroeger minder druk of lag het gewoon aan het feit dat er geleidelijk aan een verschuiving in taken heeft plaatsgevonden? Rond 1990 nam voor mij het telex- en faxverkeer veel tijd in beslag. Het accent lag toen op het snel en correct uittypen van nota’s. In die tijd heb ik genoeg type-ervaring opgedaan voor de rest van mijn loopbaan!!

Kennis en ervaring opdoen
Na 2 jaar werken via een uitzendbureau heb ik 8 jaar bij één werkgever gewerkt als afdelingssecretaresse. Omdat ik zolang op dezelfde afdeling werkte heeft dit voor mij geleid tot verdieping en verbreding van de functie. Veel uitdagende taken worden op den duur wel standaard. De post verwerken, de correspondentie, het uitwerken van de notulen of agenda beheer. Taken die je uiteraard uitvoer, het werd tijd om andere taken naar mij  toe te trekken. Gelukkig werd mij die ruimte ook gegeven. Ik kende het bedrijf goed en wilde hierdoor meedraaien in o.a. een projectgroep ‘Telefonische bereikbaarheid’. Verder kijken dan alleen mijn eigen afdeling. Deze kennis kwam weer goed van pas in mijn volgende functie.

Competenties en kernkwaliteiten
Ik vind dat in de vraag naar secretaresses een verschuiving heeft plaatsgevonden met betrekking tot competenties en kernkwaliteiten. Lag jaren geleden het accent op zorgzaamheid, zelfstandig werken en plannen en organiseren, wordt er nu meer van je gevraagd op het gebied van eigen initiatief, communicatie en invoelingsvermogen.

Keuzes maken
Na een periode van 8 jaar bij dezelfde opdrachtgever heb ik 4 jaar geleden gekozen om in dienst te treden bij een detacheringsbureau. Juist het werken bij verschillende bedrijven heeft mij veel inzicht gegeven in o.a. bedrijfsculturen, onderlinge werk-verhoudingen en de verschillende werkprocessen op secretariaten en daarbuiten. Als je telkens bij een ander bedrijf gedetacheerd wordt, doe je veel kennis en ervaring op.

Terugblikken en vooruitzien
En heb ik nu die ideale baan die ik altijd voor ogen had toen ik begon met werken? Inmiddels ben ik er achter dat ik niet moet streven naar een ideaal. Niet in mijn werk en ook niet in mijn privéleven. Ik streef niet meer naar perfectie, doe gewoon mijn best. En dat is toch ook goed genoeg?
Als ik terugblik op de afgelopen 15 jaar is persoonlijk inzicht wel een essentieel en waardevol aspect dat aan veel verandering is onderheven zowel naar mijzelf als naar anderen toe. Ik ben mij meer bewust van mijn omgeving en kan hierdoor sneller gedrag van anderen inschatten dan een paar jaar geleden en daarop inspringen en naar handelen. Ik ben dus eigenlijk best wel blij dat ik ‘al’ zoveel jaar werk.