Artikel in AD "samen vrienden maken"

Het vrijgezellenfeest

Tijdens de rondreis met een vriendin door Java en Bali in juli 2008 ontving ik een sms-bericht. Een vriendin van ons is gevraagd en heeft “JA, GRAAG” geroepen. Het lijkt nog zo kort geleden dat ik in die touringcar zat en iedereen hiervan op de hoogte wilde stellen.

Het is bijna zover, maar eerst gaan we haar de rechten en plichten binnen het huwelijk uitleggen. Nu nog een geschikte datum vinden om dit op detailniveau uit te leggen. Ik ontvang de namen en mailadressen van haar vriendinnen en familieleden. “Ik denk nog wel even na over een programma”, mailt ze mij. Ik ben streng en geef aan dat het toch echt een verrassing is en blijft wat die dag gebeurd. Ze legt zich gelukkig hierbij neer.
Ze ontvangt tijdens een bezoek aan een terras onverwachts een envelop. Ze trekt de uitnodiging ongeduldig uit de envelop. Ik zie een lichtelijk beduusd gezicht. Ze ziet helaas alleen een tijdstip vermeld staan waarop ze met jas aan bij de voordeur wordt verwacht. Er staat ook een foto van haar op die ze mij toch echt nooit heeft laten zien en een groot vraagteken bij het onderdeel programma.

Ik ben druk bezig met de voorbereidingen. Gaan de meiden voor het thema “fout”, “actief en gezellig” of liever voor het thema “drank en zang”? Ik bekijk de namen op de lijst. Zijn het sportieve dames? Hebben ze liever melk dan wijn? Gaat de voorkeur uit naar verkleedpartijtjes, een bierproeverij of liever een workshop kralen kleuren? Vooruit, ik houd rekening met de bruid en kies voor het thema “actief en gezellig”.
We spreken af op een terras in de binnenstad van Utrecht. De zon schijnt die middag: heerlijk. Voordat we richting de locatie lopen waar we vast spierpijn van krijgen, brengen we haar eerst een klein beetje in de war. We geven haar een schort met hierop een verliefd stelletje. Dat kan ze vast samen met het persoonlijke cadeau die ze later op de dag ontvangt goed gebruiken.

Het is tijd voor isolatie, flexibiliteit en ritmes. De docente vraagt of wij onze schoenen uit doen en een heupsjaal uitzoeken. Na een korte uitleg proberen wij het bellydancing onder de knie te krijgen. En dat valt niet mee. Ik kijk goed hoe ze het voordoet. Hoe krijg ik het in godsnaam voor elkaar om mijn lichaamsdelen onafhankelijk van elkaar te laten bewegen?
Het is leuk om te zien dat iedereen enthousiast meedoet. Het zijn leuke gezellige meiden, maar dat had ik ook niet anders verwacht. Na de pauze krijg ik het gevoel dat iedereen het buikrollen doorheeft behalve Conny…...
Ik smokkel wat met de oefeningen en probeer met moeite mijn armen hoog te houden op de juiste momenten. Het is na de pauze tijd voor een choreografie. Gelukkig zit de deur dicht en hoop dat achter die spiegels geen camera’s of fans aanwezig zijn die in eens zichtbaar worden.

We nemen afscheid van Arya, maar blijven in de Oosterse sferen. Ik denk tijdens de wandeling aan het persoonlijke cadeau dat ik namens de groep aan haar geef tijdens het diner. Vindt ze het wel leuk en had ik niet beter iets anders in elkaar kunnen zetten? Ik word moe van mijzelf en laat het los tijdens de wandeling naar restaurant Badhu. Het sfeervolle restaurant is gevestigd in een oud badhuis en geïnspireerd op de Marokkaanse hammam. Zij serveren heerlijke verschillende kleine gerechtjes uit diverse Arabische landen.
Het is tijd voor een serieus moment na het proeven van de wijn en de eerste gang. Ze leest de inleiding voor uit het “Smakelijke H&N boek”.
Er wordt verwezen naar een korte snuffelperiode, de mooie vakanties samen en het geslaagde bezoek aan het dierenasiel. Aan het kookboek heeft iedereen een bijdrage geleverd in de vorm van een favoriet recept. In het kookboek staat vermeld welke rol haar vriend is toebedeeld op het strand en wordt snel duidelijk wat hij en schillen met elkaar te maken hebben.
Bij de persoonlijke recepten vallen voornamelijk twee dingen op. Ten eerste kom het glaasje wijn opvallend vaak terug. Maar zoals een Braziliaans spreekwoord zegt: “Een maaltijd zonder wijn is als liefde zonder minnekozen“. Ook vind je veel zoetigheid terug, maar dat is aan hun goed besteed. Denk eens aan ingrediënten als chocolade, aardbeien en slagroom. Daar kun je zoveel mee doen (denk ik). Ze reageert enthousiast en probeert alles te bekijken en te lezen.

We lopen gezamenlijk naar het station toe na deze geslaagde middag en avond. De meeste vriendinnen gaan richting het zuiden. Op het station neem ik van iedereen afscheid. Wat er in Brabant allemaal nog gebeurd is die avond, ik weet het niet. Dat fluistert vast iemand nog wel in mijn oor op de bruiloft. …………

Geniet en laat los

Loslaten is omkijken zonder spijt, vooruitkijken zonder verwachting en ervaren in het hier en nu. (Chinees spreekwoord).

Het lijkt zo enkelvoudig als ik er over lees of bepaalde mensen observeer. Waarom vind ik het loslaten van iets of iemand dan soms zo moeilijk? Vind ik het makkelijker om veel in mijn leven voor altijd vast te houden omdat het zo veilig en vertrouwd aanvoelt? Wat houdt mij eigenlijk echt tegen om bepaalde dingen los te laten?
Dagelijks loop ik mijn bijkeuken in om wat te pakken. Het wordt tijd om alles eens goed te bekijken. De spullen staan niet in de weg, maar het wordt tijd om ruimte te maken voor nieuwe dingen.

Ik trek na 7 jaar het krat met de spullen van mijn  overleden broertje van de hoogste plank. Veel mooie en wat onplezierige herinneringen komen direct boven drijven. Ik vraag mij af wat ik met deze spullen wil doen. Eddy heeft er niets meer aan en ik doe er niets mee. Wat gebeurt er als ik dit loslaat? Het voelt zo dubbel. Ik voel mij toch een beetje schuldig, alsof ik hiermee een beetje zijn bestaan ontken door de spullen zo "gemakkelijk" weg te geven. Ik bewaar de persoonlijke spullen, zoals zijn foto en boeken. De rest gaat in een krat voor het goede doel.
Ik blader wat door mijn agenda’s heen die ik al vanaf 1997 bewaar. Hoe toepasselijk, op de achtergrond hoor ik de Cd-wisselaar overgaan naar jaren 80 muziek. Ik kom mijn avondvierdaagse medailles tegen. Wat was ik sportief vroeger. Ik besluit volgende week een wekelijks bezoek te brengen aan de sportschool. De plattegrond van Utrecht uit 1996 gaat in de vuilniszak. Hij is nog te jong om af te geven bij een museum. Ik heb nu 6 kratten vol met spullen. Nu wordt het tijd om een keuze te maken van een goed doel.

Vriendschap, samen plezier maken, dingen delen en elkaar steunen in goede en slechte tijden.

Je hebt vrienden in alle soorten en maten en dat geldt ook voor mij. Maar wat doe je als een vriendin of vriend een andere invulling geeft aan de vriendschap? Bij een uitspraak dat je een hele goede vriendin bent, schept dat andersom ook een verwachting. Deze vriendschap was al vanaf de start uit balans, maar ik heb nooit willen loslaten. Iemand die je al zolang en ook erg goed kent zelfs die laat je toch nooit los wat er ook gebeurd! Ik ben er toch van teruggekomen. Het deed pijn en de teleurstelling was groot. Soms is het goed te kijken en te voelen wat de vriendschap je (nog) brengt, maar zeker niet om alles op een weegschaal te leggen. Op het moment dat ik dit schrijf ontvang ik toevallig een Hyves-bericht van R over dit thema. Het bericht gaat over mensen die met een bepaalde reden in je leven komen voor een deel van je leven. Dat houd ik in mijn achterhoofd en laat de gedachte los dat deze vriendschap voor altijd was.

Ik werk al jaren in het Officemanagement. Ik roep al een tijdje dat ik iets anders wil gaan doen. Na testen op het gebied van werkwaarden, management, competenties en groepsrollen is het tijd voor actie. Ik weet wat ik leuk en minder leuk vind. Nu vraag ik mijzelf de vraag hoe ik verder kom in mijn zoektocht. Houd ik vast aan zekerheid en wat ik nu ‘bezit’ en weet? Als ik verder wil komen zal ik mijn zekerheden toch los moeten (of eigenlijk willen) laten. Ik geef weleens aan dat ik een echte boogschutter ben: iemand met een optimistische instelling en altijd kijkende naar de toekomst. Heb ik een doel bereikt, dan stel ik onmiddellijk het volgende doel vast en begint daaraan te werken. Het leven is avontuur met telkens nieuwe uitdagingen en mogelijkheden om mij verder te ontwikkelen.

Dus is het beter voor mij om verder te kijken. Ik richt mijn pijlen op een andere toekomst op het werkgebied. Nu alleen even nog even kijken hoe ik verder wil.

Loslaten: een terugkerend thema in mijn leven. Maar naar mate ik ouder word, merk ik dat het wel steeds wat gemakkelijker wordt. Ik heb van weinig spijt in mijn leven, maar ik wil en kan niet leven zonder verwachtingen. Dan af en toe toch maar vasthouden.....