Ontbijten met Katja

(Mijn hobby: figureren in commercials en films)

Record waterijsjes eten
(Juli 2012, commercial Albert Heijn)
Ja, ik ben eindelijk uitgekozen om mee te doen aan een commercial van de Albert Heijn. Na een aantal afwijzingen werd ik toch een keer uitgekozen. Wat was ik blij met deze uitnodiging. Ik ging uit van een klein aantal figuranten. Ik sloot op zondagochtend een beetje teleurgesteld aan in een lange rij op de parkeerplaats van een AH. Er waren voor de opname van deze commercial veel figuranten uitgenodigd. 

Ik zag veel jonge vrouwen en gezinnen met koffers lopen, die hadden vast meer dan 3 setjes lenteachtige kleding mee. De zon scheen die zondagmiddag. Iedereen was vrolijk, ik had leuke gesprekken in de rij voor de aanmeldingen. Iemand van de productie vroeg mij om mijn trolley te openen, zodat zij een kledingset voor mij kon uitkiezen. Eerst moest ik nog aansluiten in een andere rij voor het ondertekenen van de overeenkomst. Hierna kon ik mij ergens op het afgeschermde terrein omkleden en op zoek gaan naar het ontbijtbuffet.
Wachten, wachten en wachten, dat hoort erbij als figurant. De spelregels werden aan ons uitgelegd. De commercials werden in juli vorig jaar opgenomen en een maand later op tv uitgezonden, tot die tijd was radiostilte verplicht.
Ik stond redelijk vooraan met alleen een aantal kinderen voor mij. We moesten heel langzaam onze waterijsjes opeten in de felle zon. Dat vond ik een lastige opdracht. Het was een leuke en goed verzorgde dag. Ik heb de manager van AH van dichtbij mogen bewonderen. Wat wil je nog meer naast plakkerige vingers?

Afscheid nemen
(November 2012, film Guilty Movie)
Wat heerlijk, geen file om zes uur ’s morgens op de snelweg. Ik heb mijn zwarte kleding aan, de geleende paraplu gooi ik op de achterbank. Vandaag staat er een begrafenis op het programma. Ik heb alleen crematies bijgewoond, dat maakt deze scènes voor mij dan ook niet zo beladen. Ik meld mij bij de productie, loop half wakker naar de kantine en bestel een kopje thee. “Helaas, we hebben alleen een koffiezetapparaat”, zegt de jonge vrouw achter de bar met een hese stem. Ik pak een koek en schuifel naar een van de stoelen aan de andere kant van de ruimte. Zodra ik zit, heb ik pas door dat het de vrouw is van een van de regisseurs. Wat leuk!
‘Guilty Movie’ is de eerste film die op financieel onafhankelijke wijze wordt gemaakt. Deze stichting wil de kijker verleiden na te denken over belangrijke thema’s. Er zijn meerdere regisseurs bij betrokken. Ik hoor dat vandaag Thijs Römer niet achter de camera staat.
Ik heb er van te voren niet goed over nagedacht. Het is november, we hebben het over buitenopnames en ik vergeet thermoskleding te kopen. Wat valt dat tegen. Twee truien en een lange jas aan is voor mij toch te weinig om warm te blijven. Maar dat ik bij twee scènes dicht bij een van mijn favoriete acteurs sta (Raymond Thiry) maakt veel goed.
Ik speel een lerares en loop samen met mijn collega achter de stoet aan langs het graf van Simon. We krijgen bloemen aangereikt en een instructie hoe we moeten lopen, hoe snel en waar we moeten stoppen. Ik gooi meerdere malen zand op de kist en loop verder. Na onze laatste opnames begon een echte uitvaart op de begraafplaats. Hoe dubbel voelt dat.
Helaas heb ik alle reclames gemist op tv voor de uitzending in februari bij RTL 4. Gelukkig kon ik de (korte) film bekijken via YouTube. En ja, dit thema over eenzaamheid zet aan tot nadenken.

Tropische verrassing in de winkel
(Februari 2013, commercial Gamma)
Ik moet thuis op zoek naar minimaal 4 sets kleding. Geen felle kleuren, niet te zomers en niet te winters. Op locatie is eigen personeel aanwezig van de Gamma en een klein aantal ervaren figuranten van het castingbureau. Ik word later die ochtend op de set verwacht. We worden gewaarschuwd voor het geluidsvolume op de set. Ik maak kennis met mijn echtgenoot en moet mij gelijk ook beheersen om niet al dansend naar onze plek op de set te lopen. Tijdens het wachten in de kantine hebben we o.a. het spel Pim Pam Pet gespeeld. Ik was blijkbaar niet de enige die vergeten was de telefoonlader mee te nemen.Twee mannelijke modellen schuiven aan.
Na de warme lunch word ik samen met mijn man terug verwacht op de set. Hij staat al bij de balie om verf uit te zoeken. Ik pak mijn winkelwagen en kijk zeer verbaasd als er onverwachts tropische danseressen en een band door het gangpad lopen.
De commercial is vanaf zondag 17 maart op tv. Ik ben zeker 2 seconden in beeld. Heb jij mij al ontdekt?

Mijn leven voor de camera



Het leven van Hans Boorman

Ik heb wel eens tv-opnames bijgewoond en meegedaan met het TV-programma "Wie is de reisleider?". Het wordt tijd tijd voor iets nieuws. Sinds kort sta ik als figurant ingeschreven bij een castingbureau. Als er een leuke aanbieding langs komt, meld ik mij aan. Als Peter R. de Vries een "crimineel" op TV nodig heeft, kan hij mij nu ook mailen.   

Goede Tijden Slechte Tijden
Ik heb vandaag een afspraak in hotel De Rozenboom in Duivendrecht. Mijn wekker gaat vroeg af. Deze ochtend ben ik zelfs de files voor. We wachten in de enorm grote ontvangstruimte van Endemol Studio’s geduldig af wanneer we worden opgehaald. De productieassistente bekijkt of ik met mijn zelf uitgekozen kantoorkleding de set op mag. De kleur van mijn blouse valt te veel op. Ze vraagt of ik mijn grijze colbert aan wil trekken.
Niemand van de figuranten kent elkaar, maar het is nog vroeg. Ik hoor dat iemand de verkeerde trein had genomen. We wachten rustig af wanneer we nodig zijn. 
Ik weet intussen wat mijn startpunt is op de set en waar ik naartoe moet lopen. Ik kijk niet meer naar deze serie sinds Bowien van een klif af viel. Laura herken ik gelijk, omdat zij vanaf de start in de serie meespeelt. Ik vind het lastig om met de receptioniste te praten zonder geluid te maken. In een andere scène loop ik vlak langs Nina, natuurlijk pas ik op dat ik haar niet omver loop. Nu maar hopen dat niet alleen mijn achterkant in beeld komt. Gelukkig mag 'ik' een paar keer de scene overdoen, ik krijg er steeds meer plezier in.
De scènes staan er op, ik neem het geld in ontvangst en ga naar huis. Ik vergeet aan de productieassistente te vragen wanneer dit wordt uitgezonden. De scènes zijn in januari dit jaar opgenomen. Ik word later in het jaar niet aangesproken. Houdt dit in dat niemand de serie volgt of dat ik niet in beeld ben geweest? Op internet bekijk ik een paar afleveringen en ja hoor ik was zeker 2 seconden op televisie in beeld.

Doorschijnende verpleegstersuniformen
Begin maart worden mijn moeder en ik bij de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam verwacht. In de uitnodiging wordt gevraagd schoenen met een hak mee te nemen en een huidkleurige onderbroek en niet glanzende panty. Toen ik dit verzoek kreeg, heb ik even getwijfeld of ik er wel goed aan doe om mijn moeder mee te nemen. Ze wilde dit ook wel eens meemaken. We laten ons verrassen op de set.
We worden opgemaakt en moeten ons hierna omkleden. We krijgen een bijna doorschijnende verpleegstersuniform aan. 
De film speelt zich af in de jaren 60. De acteurs praten niet tijdens de opname, je hoort alleen muziek op de achtergrond. Ik ben blij met de warme lunch, het is zo koud op de set. De productieassistente vraagt of iemand mee kan dansen met leden van de dansschool. Ik steek enthousiast mijn hand omhoog en niet lang daarna dans ik een Weense wals op de set.
Op deze opnamedag zijn een paar scènes opgenomen, maar ik krijg geen goed beeld van het verhaal. Gelukkig word ik voor de première uitgenodigd in het DeLaMar Theater. Alles valt op zijn plaats. De film “Het leven van Hans Boorman” wordt in september 2011 vertoond op het Nederlands Film Festival. Daarnaast komt de film ook eind dit jaar op televisie. 

Op het politiebureau
Dit keer speel ik een agent op het politiebureau. Op vrijdag om 10.30 uur word ik op de set verwacht voor de Nederlandse film Plan C met Ruben van der Meer. Ik moet burgerlijke en sportieve kantoorkleding meenemen en degelijke werkschoenen. Mijn kleding mag geen prints hebben, teksten of fijne streepjes. De kleding blijft de hele dag in de sporttas zitten en ik mag de set op in de kleding die ik aan heb. Alleen mijn paarse topje moet uit. We hebben een eigen ruimte, waarin we verblijven als we niet op de set nodig zijn. De tafel op de gang staat vol met frisdrank, brood, snoep, chips en koek. We komen niets te kort.
Ze hebben figuranten nodig die 3 dagen hiervoor vrij willen nemen. Ik verlies hierdoor mijn rol als agent en wordt bij het kopieerapparaat neergezet. Daar heb ik genoeg ervaring mee, als het aan mij ligt staat deze scene er in een keer op.
Natuurlijk mogen we in de pauze naar buiten als de agenten maar niet vergeten de geweren binnen te laten. Je wilt de burgers op straat tenslotte niet laten schikken als je met een nep geweer aan het spelen bent en 112 wordt gebeld.
In een andere scene zit ik achter mijn bureau. Ik typ blind mijn verslag uit en kijk af en toe naar het zwarte beeldscherm, mijn manager maakt een praatje met mij en loopt verder. De scene moet een paar keer over. Ik denk na 8 keer, daar komt mijn manager ook weer aan, wat wil hij nu weer. Ik zit helemaal in mijn rol.
De film gaat op 8 maart 2012 in première. Ik word hier niet voor uitgenodigd, maar ontvang als alternatief een Nationale Bioscoopbon. Ik weet nu al dat ik in maart ergens in het donker ga zitten. 

2010 - Met RTL 5 op rondreis door Jordanië

Op Schiphol ga ik op zoek naar de andere deelnemers voor het nieuwe Tv-programma ‘Wie is de reisleider?’ Ik zeg tegen niemand dat ik Eddy Zoëy tegen kwam met een cameraploeg. Het is leuker dat het een verrassing blijft welke bekende Nederlander meegaat naar Jordanië. We zijn met 5 mannen en 12 vrouwen in de leeftijd van 28 tot 82 jaar. Tijdens de kennismaking komt de cameraman aanlopen. Bridget Maasland stelt zich voor, want sommige kennen haar nog niet. Ik ben nog steeds in de veronderstelling dat zij als bedenker van dit nieuwe Tv-programma uitlegt wat er precies gaat gebeuren en Eddy straks opduikt en met ons meegaat. Ik kijk niet te veel rond om te zien of hij er al aan komt, want de cameraman filmt iedereen. Hij blijft (helaas) weg. Het is tijd om het contract te tekenen dat alles gefilmd mag worden en om in te checken.
De oudste deelnemer wordt onwel tijdens de vlucht, Bridget wordt wakker gemaakt. De camera zit er bovenop. Ik kan gelijk zien of ze is geslaagd voor haar eendaagse cursus ‘hoe word ik een reisleider’.

Amman en Jerash
De wake-up call is erg vroeg, maar het idee dat het nu ongeveer 27 graden buiten is maakt veel goed. De charmante Jordaanse reisleider stelt zich voor en neemt het inhoudelijk gedeelte voor zijn rekening. We maken een stadstour door Amman om de hoogtepunten van deze eeuwenoude stad te zien, zoals het Romeinse Amfitheater, de Citadel en brengen die dag ook een bezoek aan een moskee. Onderweg vertelt Bridget over extra excursies en haalt het geld hiervoor op inclusief de gezamenlijke fooienpot en het entreegeld van de diverse bezienswaardigheden. In Jerash maken we een groepsfoto en verspreidt de groep zich om alles te bekijken. Tijdens een aardbeving is deze stad uit de Griekse en Romeinse oudheid geheel onder zand bedolven, zodat alle tempels goed bewaard zijn gebleven. Ik heb alles gezien en zie verderop een van “onze opa’s” alleen op een trap zitten. Ik ga naast hem zitten en hij vertelt enthousiast over zijn vorige reizen. Onverwachts zie ik een microfoon boven mijn gezicht verschijnen en probeer ik zonder te blozen geconcentreerd te blijven op het gesprek. Er volgt een kort interview. Over de vraag wat voor cijfer ik Bridget geef moet ik even nadenken. Natuurlijk wil ik niet te kritisch overkomen, dus geef haar een ruim voldoende. De producent vraagt of ik altijd zo royaal ben. Ik neem mij voor eerlijk te blijven en niet te reageren, zoals in een reclamespot dat alles so amazing is. Ik ben benieuwd of mij dat verderop in de reis voor de camera gaat lukken.

Petra
De koffers gaan weer terug in de touringcar. Helaas ontbreekt er eentje, paniek. Bridget gaat met de cameraploeg op zoek naar de koffer. Een van de deelnemers kan weer gerust ademhalen, ze heeft de koffer teruggevonden. Deze stond ‘spontaan’ op de gang op de bovenste verdieping van het hotel. Hoe kan dat nou gebeuren? Zijn wij gewoon een te relaxte groep waarbij alles net iets te goed verloopt en was het tijd voor actie? Aan de gezichten kan ik niet aflezen of het in scene is gezet.

De reis gaat zuidwaarts naar Madaba, één van de oude Bijbelse steden en vooral bekend door de wereldberoemde byzantijnse mozaïeken waaronder de landkaart van Palestina. Onze vaste Engelstalige reisleider uit Saoedi-Arabië vertelt een verhaal uit de Bijbel over Mozes en zijn avonturen bij Mount Nebo, de berg waar hij over het beloofde land uitkeek.

Ik trek een T-shirt aan met mouwtjes en een lange broek, het is tenslotte een Islamitisch land waarbij bedekte schouders en knieën zeer gewaardeerd wordt. Op mijn T-shirt staat de tekst ‘Kiss and Tell”, ik hoop niet dat dit uitnodigt voor een interview.
We rijden naar Kerak waar we een kruisvaarderskasteel en Little Petra bezoeken voordat we naar Petra rijden, waar we overnachten in de woestijn. Onderweg koopt iedereen een rode Jordaanse hoofddoek: de keffiyeh. Ik krijg een cursus hoe ik deze het beste kan dragen. De gids heeft iets met het woord ‘gezellig’, hij heeft tenslotte 6 jaar in Nederland gestudeerd en vindt veel bezienswaardigheden zo gezellig. Hij vertelt over de islam, uithuwelijken en waar je als man aan moet voldoen om er meerdere vrouwen op na te mogen houden.
We komen aan bij het familiehotel. Wat heerlijk dat mijn benen dit keer wel in het bed passen en val na een vermoeiende lange reisdag direct in slaap.

De volgende ochtend brengen we een bezoek aan de duizenden jaren oude roze stad, Petra (een van de zeven nieuwe wereldwonderen). Deze ligt verborgen in een diep dal achter een rotsgebergte en is gedeeltelijk uit de rotsen uitgehakt. Ik zie ruïnes van rotswoningen, straten, tempels en theaters.
Ik wil het klooster bekijken, het grootste monument van Petra. Het is gelegen op een berg, dat wordt een flinke wandeling op deze warme dag.
Ik passeer wat andere leden van de groep, ga opzij voor overbepakte ezeltjes op de steile paden en geniet ondertussen van het uitzicht.

Wadi Rum
Vanwege een bezoek ’s avonds aan de Hammam heb ik vandaag geen spierpijn. Ik stop wat spullen in mijn rugzak voor een overnachting in de woestijn. Het koelt snel af, dus pak ook mijn warmste wintertrui mee en dikke wintersokken. Na het ontbijt zoeken we de stilte op in Wadi Rum. Ik hoor dat er slangen en hyena’s in het wild rondlopen, maar er wordt verzekerd dat we hier tegen worden geschermd. Ik zet mijn spullen in het tentenkamp, het is tijd voor het diner. Ik eet deze week veel lam, rijst, tomaat, komkommer en khobz (plat rond brood).
Er is live muziek bij het kampvuur, ik zie duizenden sterren. Ik krijg het na 5 lagen kleding toch koud en besluit ondanks de gezelligheid mijn tent in te duiken. Als ik bijna in slaap val, hoor ik Andre Hazes door de woestijn galmen. Droom ik dat nu?
’s Morgens hoor ik dat het geen droom was en krijg ik een uitleg waar die vreemde geluiden vandaan kwamen ‘s nachts. Dat zijn de kamelen waar we deze ochtend een tocht mee gaan maken door de prachtige omgeving van Wadi Rum.
Onderweg krijg ik als enige van de groep van de kamelendrijver de teugel aangereikt. En Ali Baba de kameel luistert nog ook naar mijn aanwijzingen. En ja hoor, ik ben als eerste weer terug bij het tentenkamp. Ik heb er niets mee gewonnen, maar ik vond het wel een leuke ervaring.
Na de lunch vertrekken we met een 4WD om de eeuwenoude, woeste rotsen in verschillende kleurschakeringen te zien. Er wordt een wedstrijd georganiseerd wie als eerste door het los zand bovenaan de steile helling is. Hoe dat is verlopen, zie je denk ik wel in januari terug op TV.

Aqaba
De camera is altijd aanwezig en ik merk dat het mij een beetje van mijn vrijheid beroofd. Sommige deelnemers genieten van de aandacht en vertellen of dansen graag voor de camera. Ik heb onlangs voor een nieuwe speelfilm voor de camera gedanst als figurant, maar dat is toch anders. Dat is een middag en nu is het de hele dag door. Ik ga soms achter de cameraploeg staan, even niet spontaan doen en leuke oneliners verzinnen, maar gewoon genieten van het landschap en de mensen. Bridget doet aan alles mee en valt soms ook uit haar rol als reisleider. Niet alles wordt altijd meer voor de groep uitgelegd, waardoor er kleine misverstanden ontstaan over bijvoorbeeld de tijden. Ook zij wil soms net zoals de andere deelnemers in de bus slapen in plaats van alert blijven en ’s morgens vroeg het programma van die dag doornemen. Ik denk na of ik dit meeneem in mijn eindoordeel voor de camera aan het eind van de vakantie.

Het wordt tijd voor een zonnige middag aan boord van een luxe boot op de Rode Zee inclusief BBQ-lunch. In de woestijn aten we vis, dan is het zeker logisch dat we op het water met een glaasje wijn of sap genieten van de heerlijk gekruide worst en kip.

Het is tijd voor het afscheidsdiner, we nemen buiten plaats in een visrestaurant in het centrum van Agaba. Er loopt een kameel langs en spontaan spring een katje op mijn schoot en besluit na wat spelen met mijn handtas op mijn schoot in slaap te vallen. Het licht gaat uit, de camera loopt en ik hoor Bridget zingen. Nieuwsgierig kijk ik net zoals de anderen wat er gaat gebeuren. Ze stopt tegenover mijn stoel en spreekt mij toe. Ik krijg het warm. Ze feliciteert mij met mijn verjaardag, tegelijkertijd word ik ‘versierd’ en komen er 2 taarten tevoorschijn. Ze roep hardop mijn leeftijd en vraagt hierna in de camera of ze dat wel had mogen zeggen. Zucht, weer een jaartje ouder. Morgen brengen we een bezoek aan de Dode zee, ik heb gehoord dat een duik hierin en een modderbad je 10 jaar jonger maakt. Kom maar op met dat mes, ik snijd die taart wel in 20 stukken.

Het eindoordeel
De wekker gaat om 4 uur. Als een uur later de koffers bij de bus staan, wordt iedereen gevraagd voor de camera een eindoordeel te geven. Hoe heeft Bridget het als reisleider gedaan, geef een cijfer en motiveer. Ik kom er niet onderuit en neem plaats voor de camera met mijn ogen nog bijna dicht op dit vroege tijdstip. Ik geef haar een hoog cijfer en motiveer waarom. Wat een camera toch met je kan doen. Daar gaan mijn goede voornemens om haar alleen te beoordelen op haar rol als reisleider en laat mij voor de camera net zoals de rest verleiden door haar enthousiaste en toegankelijke houding in de groep.

Op donderdag 6 januari 2011 was de eerste aflevering om 21.30 uur. Eddy Zoëy is op safari geweest door Zuid-Afrika, Rick Brandsteder gaat met zeven families naar Thailand en Dennis Weening wandelt door het natuurparadijs Costa Rica. Alles wordt door elkaar uitgezonden over alle afleveringen heen.

Een bijzondere rol in een speelfilm

Op zaterdagmiddag sta ik tussen een aantal homoseksuele mannen te dansen in een club in Amsterdam. Er wordt om stilte gevraagd, de camera staat aan en actie! Ik kom in beweging. 

Ik had mij voorgenomen deze zaterdag uit te slapen en wat spullen te kopen voor mijn rondreis deze week. Het castingbureau hangt aan de lijn en vraagt of ik mee wil doen aan een Nederlandse speelfilm. Dan ben ik wel verplicht zwarte kleding te dragen en extra kleding en een ochtendjas mee te nemen. Op de set krijg ik een lekkere lunch. Vooruit, ik doe het en trek na het telefoongesprek direct mijn kledingkast open. 
Als ‘discomeisje’ zie ik vooral veel vrolijk gekleurde kleding hangen. Dan trek ik maar de kledingkast open in mijn logeerkamer, daar bewaar ik kleding die na het opruimen ooit de stempel fout heeft gekregen. Onderop de stapel zie ik een leren broek liggen, die waren zo in in de jaren 80. Tot mijn verbazing pas ik hem na al die jaren nog. Ze had het over een laag uitgesneden T-shirt of blouse, die heb ik al snel gevonden. Met mijn rugzak vol vertrek ik ’s morgens vroeg met de trein richting Amsterdam. 

Ik word enthousiast verwelkomd in het naastliggende café van de club. Ik onderteken een contract en wacht met de andere figuranten op het moment dat we worden opgeroepen. De verwarming is uit en ik ben niet al te warm gekleed. Ik trek mijn jas weer aan. Een van de jongens is al aardig op leeftijd en aan een oog blind. Ik zie kettingen aan zijn broek hangen. Hij vertelt dat hij zich er op heeft gekleed en geeft spontaan een gratis lezing over SM. Ik grijp naar de pepernoten en zie dit met een grote glimlach aan. Hij draagt een strak T-shirt zonder mouwen over zijn stevige buik. De andere jongen doet zich heel straight voor en laat foto’s van zichzelf zien als beginnend model en acteur. Ik verdiep mij weer in mijn tijdschrift tot we na 2 uur opgeroepen worden voor de make-up. De trappen af de kelder in. De studio staat vol met camera’s en belichting. In een kleine rommelige kamer doe ik mijn jas uit. Ik word bekeken en goedgekeurd. De kleding, ketting en het haar zijn helemaal goed, alleen nog wat SM make-up. Wat moet ik mij daar nu bij voorstellen? Er worden foto’s van mij genomen en ik neem plaats op de stoel. De make-up visagist geeft mij een compliment dat ik zo rustig blijf en meewerk. Er wordt geglimlacht als ik binnen kom lopen, daarom besluit ik direct op zoek te gaan naar een spiegel. 

Van de opnameleider hoor ik wat precies de bedoeling is. Er wordt gevraagd wie homoseksueel is. Dat zijn maar 3 van de 10 figuranten. De film Meester’ gaat over Hero, een homoseksuele man die zijn hele leven lang al gefascineerd is door pijn en macht. Deze gevoelens heeft hij echter onderdrukt; hij schaamt zich en wil er niets mee te maken hebben. Dan ontmoet hij een man waar hij op slag verliefd op wordt. Als blijkt dat deze man als grootste wens heeft om onderworpen te worden slaat bij Hero de twijfel toe. Moet ons hoofdpersonage hier op in gaan? Gaandeweg de film leert Hero zichzelf en zijn manier van leven te respecteren. Sadomasochisme wordt in de film op een geheel vernieuwende en romantische manier verteld. 

Op de set wordt uitgelegd waar we moeten staan en doen. Een van de figuranten die al vaker heeft meegespeeld blijft bij de eerste take op zijn plek staan. Dat was niet de bedoeling. We kregen de opdracht zodra de acteur Hero de club binnenloopt achter hem langs te lopen richting de bar. Gelukkig zegt de opnameleider daar niets van. De acteur kan beter, dus gaat de opname over. Hij begint te vloeken dat hij wil eten en bijna te zwak is om te acteren. Ik hoor hem achter de gordijnen nog steeds vloeken en hoor "take 3". Na 6 opnames is het tijd geworden voor de lunch in het naastliggende café. De filmcrew krijgt een bord en wij mogen alles met de hand op eten. Ach, had ik maar actrice moeten worden. 

Nu komen de scènes waar ik voor gekomen ben. Dansen in een club. Ik sta vaak op de voorgrond en wordt niet naar achteren geplaatst. Wat vreemd om te oefenen zonder geluid. Direct dansen als groep en net doen alsof je veel plezier hebt. Gelukkig staan de 3 jongens waar ik ’s morgens mee aan tafel zat, naast mij. Dat maakt het iets gemakkelijker om je in je rol in te te leven. Het is erg warm tijdens het dansen onder al die lampen. Gelukkig bieden de productieassistentes steeds water aan en worden regelmatig de gezichten gepoederd. Met die dikke laag make-up is dat voor mij niet nodig. 
De laatste scene staat er op, het is tijd om de bijzondere make-up te verwijderen en naar de trein te strompelen. 

Ondanks het vele wachten tussen de scenes door en mijn pijnlijke voeten vond ik het een leuke ervaring om achter de schermen te kijken. Nu is het wachten tot het Nederlands Film Festival in 2011, dan wordt de film getoond. Ook wordt de film uitgezonden op Nederland 2 en ontvang ik de film thuis. Waarom ik meerdere kledingsetjes en een ochtendjas mee moest nemen blijft voor mij een raadsel. 
Nu is het afwachten, voordat ik zelf kan oordelen hoe goed ik was in de gay club in Amsterdam. 

Een avondje achter de schermen: DWDD

Op vrijdagavond 29 februari 2008 stap ik opgetut samen met twee vriendinnen de auto in op weg naar Matthijs van Nieuwkerk. Zal hij in het echt ook zo sympathiek en charmant zijn, vraag ik mij af. Ik ben een trouwe fan van zijn programma “De Wereld draait door”. In de gang van de studio lopen we bijna tegen Henk Spaan aan. Nog even snel een blik in de spiegel. We zijn eigenwijs en vermijden de gastvrouw. We zoeken zelf naar een geschikte plek in het MediaCafé. Spannend allemaal. De camera's liggen op onze schoot en nu maar wachten. Matthijs komt het café binnenlopen en spreekt enthousiast het publiek toe. We moeten vooral blijven doorademen (dat was een goede tip). En doen waar we zin in hebben, als we maar niet gaan flitsen tijdens de opnames. Dat gaat wel lukken! Annemieke trekt mij hierna gelijk van mijn stoel af. We lopen direct op Matthijs af met camera. Oeps, zal ik hem eens stevig vastpakken? Helaas, een heldin op sokken. Ik ga een beetje verlegen naast hem staat en na een paar seconden is mijn grote avontuur met hem al weer voorbij. 

Net voor de opnames komen de gasten binnen: Marc-Marie Huijbregts, schrijver Joost Zwagerman, RTL Erland Galjard en Henk Spaan. Het is erg relaxt hier. Ik lach veel om de verhalen van Marc-Marie. Ik probeer een uur lang rechtop te blijven zitten. Ik zwaai niet in de camera en probeer niet te knipogen (dat ziet er bij mij trouwens toch heel vreemd uit, blijven oefenen).
TV maakt breed en dat was met Matthijs ook het geval. Hij is veel slanker. Maar die jongensachtige glimlach, zijn belangstelling in de verhalen van anderen, zijn stralende ogen, dat zit wel goed bij hem vanavond. Ik heb mij goed vermaakt. Nu de videoband terugkijken of ik in beeld ben geweest.

Pompen of verzuipen (TLTZ)

Een jaar geleden hadden we tijdens een etentje het bijzondere idee om eens iets anders te doen dan uit eten. Maar wat dan? Laten we meedoen met Te Land, ter Zee en in de Lucht werd voorgesteld. We vroegen ons direct af of dat programma nog wel bestond. En ja hoor dat was nog het geval!
We waren vorig jaar te laat met inschrijven, maar voor dit jaar is het gelukt. We hebben een technische tekening toegestuurd naar Stokvis Producties met als thema ‘Patatbakkers-op-zee-boot'. Na enkele weken radiostilte kwam de bevestigingsbrief binnen. We mochten mee doen. Het wedstrijdreglement werd in ons team besproken en de voorbereiden gingen van start. Het team bestond uit 3 technische mannen en 2 vrouwen. Het schilderen werd de taak van de vrouwen. De mannen hadden een perfect ontwerp bedacht. Zoals je op de foto ziet bij het oefenen zijn we niet gezonken. (Ook niet na het schieten van de foto…)

Bij het onderdeel ‘Pompen of verzuipen” proberen de teams met een zelfgemaakte constructie bestaande uit karton en plakband startend vanaf een vertrekpunt een traject drijvend zo snel mogelijk af te leggen. De teams kregen een vooraf samengesteld basis bouwpakket, waaruit een vaartuig moest worden gemaakt. We kregen dit pakket op de dag van de opname en hebben op locatie 3 uur de tijd gehad om het vaartuig te bouwen.

Op zaterdagochtend 7.30 uur stond ik nog met mijn ogen dicht in de haven van Scheveningen. We hadden al 2 keer geoefend met het bouwen van het vaartuig. We hebben de 3 uur voorbereidingstijd volledig benut. 
Toen was het tijd om richting de haven te lopen met het vaartuig. De fans waren al aanwezig. De wedstrijd kon beginnen. Gelukkig waren wij snel aan de beurt (nummer 7 van de 35 teams).
We hebben de bel bij de finish in 1 minuut en 17 seconden laten luiden. Dat is geen slechte prestatie voor een eerste deelname aan Te Land, ter Zee & in de Lucht. Bij het startschot ging ik er samen met mijn teamgenoot als een speer vandoor in onze 'Patatbakkers-op-zee-boot'. Het 3e teamlid had de moeilijkste opdracht, namelijk om zo snel mogelijk over de schijven te lopen. Dat lukte met vallen en opstaan. We zijn geen eerste geworden. Maar het belangrijkste: we hebben wel ontzettend veel plezier gehad. Niet alleen die dag, maar ook tijdens de gezamenlijke voorbereidingsbijeenkomsten. Wellicht doen we volgend jaar weer mee.

De televisie-uitzending wordt uitgezonden op zaterdag 27 september 2003 bij de TROS op Nederland 2. Wij weten natuurlijk niet zeker of wij in beeld kunnen, maar met de rode (curry) helm van mij en de gele (mayonaise) helm van mijn teamgenoot en ons geheime wapen zijn wij uitgebreid gefilmd. Dan zie en hoor je direct bij het interview met presentator Bert Huizinga wat ons geheime wapen is.