Artikel in AD Nederland: meer trappen lopen

Ik werd benaderd door de redactie of ik mee wilde werken aan een artikel over trappen lopen. Ze hadden een tweet van mij gelezen waarin ik aangaf dat ik in het Stadskantoor mijn fitbit (stappenteller) gebruik.

Naast een interview ook een grote foto in de landelijke krant. Ik vond het een leuke ervaring. De fotograaf kwam diezelfde dag nog langs om foto's te maken.

Artikel in AD

12 april 2016

Eten in het donker

We gaan met vier gezellige meiden iets nieuws uitproberen. Dit doen we in het donker aan de Amsteldijk in Amsterdam. Ik heb er zin in. Wordt het een kliederboel? Is er sprake van een andere smaakbeleving? Welk nieuw inzicht geeft dit mij? Ik ga het maar gewoon ervaren.

Ik probeer onderweg naar het restaurant niet te veel grapjes te maken over levende insecten op het bord en te praten over een sfeer zoals in een spookhuis. Het valt vast wel mee. Een klein beetje gespannen lopen we het restaurant in. De tassen en jassen mogen gelijk al in een kluisje worden gestopt. De mobieltjes blijven ook alleen achter. In de serre krijgen we een uitleg over het programma. Ze vraagt of er specifieke producten niet geserveerd mogen worden. Een vinger opsteken voor een bestelling is overbodig en zelf de wc opzoeken is een te grote uitdaging. De rest van de uitleg is bijna niet verstaanbaar. Ach. We kijken elkaar nog even met een gespannen glimlach aan en merken op dat we dit toch echt vrijwillig doen. Waarom is het dan toch zo spannend?

De polonaise kan beginnen. We lopen met de hand op de schouder van de voorganger achter de blinde ober aan naar binnen. Wat is het hier donker. Nergens zie ik een lichtpuntje. Eén voor één worden we naar onze tafel gebracht. Dat gaat goed, Nu is het wennen aan al die stemmen in het donker. Ik hoor veel mensen enthousiast praten, maar ik heb geen idee hoe groot de ruimte is en hoeveel mensen er in het restaurant aanwezig zijn.

Houd ik mijn ogen open of sluit ik ze? Ik zie toch niets. Ik ben nog wel een beetje gespannen.  

Er wordt een 2-gangen verrassingsmenu geserveerd. We weten niet of het verstandig is om te kiezen voor thee. Niet zozeer voor het personeel, die zijn wel wat gewend. Je wordt toch een beetje onzeker en misschien wel onhandig. Ik wil geen heet water onverwachts op mijn schoot voelen. We gaan de uitdaging aan, we zijn tenslotte grote theeleuten. Hoe sterk ga ik mijn thee drinken als ik niets zie? Ik merk het vanzelf wel.  

De eerste gang wordt geserveerd. Ik wil weten of ik dit gerecht met bestek of met de hand kan eten. Ik ga voorzichtig op onderzoek uit. Het kopje thee staat rechts van het bord. Dat blijft de vaste plek, zodat ik dit gemakkelijk op de tast terug kan vinden. Gelukkig voel ik eerst een hand op mijn schouder als de ober bij onze tafel staat en iets gaat vertellen. Hij reikt het theezakje bij mijn schouder aan, de suiker ligt ergens op tafel. Ik zoek voorzichtig naar de suiker. Jolanda vraagt of ze dit bovenhands naar mij toe mag gooien. Deze uitdaging ga ik aan en het lukt nog ook. We kletsen en giebelen wat af.

Het personeel blijft rustig en is zeer vriendelijk. In ons enthousiasme willen we de ober helpen met afruimen en tegelijk ook wat drinken bestellen. We maken het hem ook niet gemakkelijk. Hij vertelt dat hij er voor kiest eerst de bestelling op te nemen en hierna verder af te ruimen. Dat maakt ons ook weer even bewust dat multitasken hier niet aan de orde is. Logisch ook. Niemand kan dit toch eigenlijk?

We zijn uitgegeten. Ook nu gaan we weer in de polonaise, maar nu zoeken we het licht weer op. Heerlijk. Het felle licht in de serre doet een beetje pijn aan mijn ogen. Ik ben blij dat ik het mooie uitzicht over de Amstel en het zonnige weer kan zien en dat ik maar tijdelijk blind was. Eerst controleren we snel even of onze kleding en gezichten onder zit met etensresten of vlekken. Nee, gelukkig niet. We hebben blijkbaar netjes gegeten in het donker. Nu de test of we fijnproevers zijn. Raden we wat we hebben gegeten? Er werd geen culinair hoogstandje geserveerd, maar we hoefden gelukkig ook geen insecten met onze vork op het bord vast te prikken. Het 2-gangen menu viel een klein beetje tegen. Maar de beleving was er niet minder om. Het is tijd om te gaan.

We lopen richting de binnenstad en praten op een zonnig terrasje in de zon gezellig nog even na. 

Ctase Amsterdam 

Toppers 2013: 1001 Night

(vrijdag 24 mei 2013)

Ook dit jaar heb ik weer gedanst en meegezongen tijdens het concert van de Toppers in de Arena in Amsterdam. Wel iets minder vaak en enthousiast dan voorgaande jaren. Lag het aan de geluidskwaliteit en de keuze van de liedjes en gastoptredens? Of lag het gewoon aan mij?

Het thema dit jaar was 1001 Night, glitter mystic with a Touch of Gold. In mijn verzameling feestkleding en accessoires kon ik niets vinden om aan te trekken of om op te zetten. We gingen voor een witte broek en gouden T-shirts. Helaas kwamen we niets tegen in de kledingwinkels. Zelfs in de online feestwinkels ging de voorraad snel en grepen we net mis. We wilden wel eenheid houden in onze kleding, daarom gingen twee Oosterse danseressen uit onze groep voor de kleuren blauw en goud en de andere twee voor rood en paars.

Het was geen weer om ruim van te voren naar de Arena af te reizen en buiten met een grote glimlach te genieten van de zon en de langslopende feestgangers. We liepen gelijk door naar onze plekken op de 2e rij in de eerste ring. We hadden goed zicht op de veldplaatsen, de geweldige entree van de Toppers en de polonaise die regelmatig werd ingezet op de rij voor ons.

De korte gesprekken tussen de optredens door waren niet goed verstaanbaar, maar dat kon de pret niet drukken. Ik ging overdreven meedansen toen de Disco Medley werd ingezet, om het iets warmer te krijgen. Niet Gerard maar de wind gierde door de gangen van de Arena. Mijn vest ging weer aan en mijn handen verdwenen in mijn broekzakken als ik niet meer aan het zwaaien was.

Ik heb genoten van het optreden van Tavares (Heaving must be missing an Angel), de Vengaboys (We're going to Ibiza) en Ernst Daniel Smid en hard meegezongen met de medley van ABBA en Andre Hazes. Het leek wel of er dit jaar een record verbroken moest worden met het aantal liedjes dat we mee konden zingen. Zong ik net lekker vals mee, was het volgende liedje al weer aan de beurt. Ik verwachtte een goede grap toen Najib Amhali het podium op kwam met de Toppers, maar het bleef bij meezingen met een aantal carnavalskrakers. Ik vroeg mij gelijk af of hij een weddenschap had verloren. In het theater komt hij beter tot zijn recht en krijgt hij wel al mijn aandacht.

De Toppers zijn in 2005 gestart met René, Gerard en Gordon. Ik heb niet alle optredens bijgewoond, maar ik was wel altijd over de top gekleed. In het roze, paars, goud, wit, marine kleuren of Oosters gekleed. Met bijzondere hoofddeksels, pruiken en of accessoires. De voorpret was altijd leuk, met welke vriendinnen ik er ook bij was. Ik merk dat het voor mij wel steeds vaker een herhaling wordt van hetzelfde. Het nieuwe is eraf, het wordt voorspelbaar en dan haak ik op een gegeven moment toch af. Het blijft een groot meezingfestijn en dat maakt het juist tot een succes. Door het invoeren van een dresscode is in de jaren het aantal feestgangers die verkleed gaan enorm toegenomen. Vielen we de eerste 3 jaar nog op in de menigte vanwege onze roze kleding. Nu vallen juist de mensen op die niet verkleed zijn.

Ik houd nog steeds van vals meezingen met ‘foute’ muziek en verkleedpartijtjes. Toch twijfel ik of ik er volgend jaar weer bij ben. Maar wie weet word ik verleid door de keuze van de dresscode en de namen van de gastoptredens. We zullen het zien…   

Ontbijten met Katja

(Mijn hobby: figureren in commercials en films)

Record waterijsjes eten
(Juli 2012, commercial Albert Heijn)
Ja, ik ben eindelijk uitgekozen om mee te doen aan een commercial van de Albert Heijn. Na een aantal afwijzingen werd ik toch een keer uitgekozen. Wat was ik blij met deze uitnodiging. Ik ging uit van een klein aantal figuranten. Ik sloot op zondagochtend een beetje teleurgesteld aan in een lange rij op de parkeerplaats van een AH. Er waren voor de opname van deze commercial veel figuranten uitgenodigd. 

Ik zag veel jonge vrouwen en gezinnen met koffers lopen, die hadden vast meer dan 3 setjes lenteachtige kleding mee. De zon scheen die zondagmiddag. Iedereen was vrolijk, ik had leuke gesprekken in de rij voor de aanmeldingen. Iemand van de productie vroeg mij om mijn trolley te openen, zodat zij een kledingset voor mij kon uitkiezen. Eerst moest ik nog aansluiten in een andere rij voor het ondertekenen van de overeenkomst. Hierna kon ik mij ergens op het afgeschermde terrein omkleden en op zoek gaan naar het ontbijtbuffet.
Wachten, wachten en wachten, dat hoort erbij als figurant. De spelregels werden aan ons uitgelegd. De commercials werden in juli vorig jaar opgenomen en een maand later op tv uitgezonden, tot die tijd was radiostilte verplicht.
Ik stond redelijk vooraan met alleen een aantal kinderen voor mij. We moesten heel langzaam onze waterijsjes opeten in de felle zon. Dat vond ik een lastige opdracht. Het was een leuke en goed verzorgde dag. Ik heb de manager van AH van dichtbij mogen bewonderen. Wat wil je nog meer naast plakkerige vingers?

Afscheid nemen
(November 2012, film Guilty Movie)
Wat heerlijk, geen file om zes uur ’s morgens op de snelweg. Ik heb mijn zwarte kleding aan, de geleende paraplu gooi ik op de achterbank. Vandaag staat er een begrafenis op het programma. Ik heb alleen crematies bijgewoond, dat maakt deze scènes voor mij dan ook niet zo beladen. Ik meld mij bij de productie, loop half wakker naar de kantine en bestel een kopje thee. “Helaas, we hebben alleen een koffiezetapparaat”, zegt de jonge vrouw achter de bar met een hese stem. Ik pak een koek en schuifel naar een van de stoelen aan de andere kant van de ruimte. Zodra ik zit, heb ik pas door dat het de vrouw is van een van de regisseurs. Wat leuk!
‘Guilty Movie’ is de eerste film die op financieel onafhankelijke wijze wordt gemaakt. Deze stichting wil de kijker verleiden na te denken over belangrijke thema’s. Er zijn meerdere regisseurs bij betrokken. Ik hoor dat vandaag Thijs Römer niet achter de camera staat.
Ik heb er van te voren niet goed over nagedacht. Het is november, we hebben het over buitenopnames en ik vergeet thermoskleding te kopen. Wat valt dat tegen. Twee truien en een lange jas aan is voor mij toch te weinig om warm te blijven. Maar dat ik bij twee scènes dicht bij een van mijn favoriete acteurs sta (Raymond Thiry) maakt veel goed.
Ik speel een lerares en loop samen met mijn collega achter de stoet aan langs het graf van Simon. We krijgen bloemen aangereikt en een instructie hoe we moeten lopen, hoe snel en waar we moeten stoppen. Ik gooi meerdere malen zand op de kist en loop verder. Na onze laatste opnames begon een echte uitvaart op de begraafplaats. Hoe dubbel voelt dat.
Helaas heb ik alle reclames gemist op tv voor de uitzending in februari bij RTL 4. Gelukkig kon ik de (korte) film bekijken via YouTube. En ja, dit thema over eenzaamheid zet aan tot nadenken.

Tropische verrassing in de winkel
(Februari 2013, commercial Gamma)
Ik moet thuis op zoek naar minimaal 4 sets kleding. Geen felle kleuren, niet te zomers en niet te winters. Op locatie is eigen personeel aanwezig van de Gamma en een klein aantal ervaren figuranten van het castingbureau. Ik word later die ochtend op de set verwacht. We worden gewaarschuwd voor het geluidsvolume op de set. Ik maak kennis met mijn echtgenoot en moet mij gelijk ook beheersen om niet al dansend naar onze plek op de set te lopen. Tijdens het wachten in de kantine hebben we o.a. het spel Pim Pam Pet gespeeld. Ik was blijkbaar niet de enige die vergeten was de telefoonlader mee te nemen.Twee mannelijke modellen schuiven aan.
Na de warme lunch word ik samen met mijn man terug verwacht op de set. Hij staat al bij de balie om verf uit te zoeken. Ik pak mijn winkelwagen en kijk zeer verbaasd als er onverwachts tropische danseressen en een band door het gangpad lopen.
De commercial is vanaf zondag 17 maart op tv. Ik ben zeker 2 seconden in beeld. Heb jij mij al ontdekt?

Mijn bijzondere hobby – deel 3 (marktonderzoeken)

Ik heb mij in 2012 verplaatst in de rol van soldaat om mensen te helpen bij een ongeluk. Ik heb geproefd, geroken en mij laten testen. Ook heb ik invloed uitgeoefend op het TV-aanbod.

Proeven en bekijken

Al jaren doe ik mee met marktonderzoeken. Toch ben ik gestopt met smaaktesten. Het ging de laatste tijd voornamelijk om het testen van toetjes. Ik eet ze te weinig, het is voor mij ook niet het hoogtepunt van een diner. En ik wil natuurlijk voorkomen dat ik bij het proeven net iets te vaak een zuur gezicht trek en de beoordelingen opvallend vaak laag uitvallen.
Als het over eten ga, ben ik niet helemaal afgehaakt. Ik werd gevraagd om een week via een app mijn snackgewoontes bij te houden en via een keuzemenu mijn emotie op dat moment te omschrijven. Na afloop kreeg ik een rapport gemaild waaruit bleek of ik een emotionele eter ben, of ik mij makkelijker laat verleiden tot snacken door sterke voedselprikkels of dat lijnen de belangrijkste oorzaak is. De onderzoekers van de universiteit bedankten mij voor mijn medewerking. Wat ik al wist werd bevestigd, ik laat mij verleiden als ik lekker eten zie. Ik moet ook geen snacks zien, behalve fruit. Dat werd in het onderzoek wel als snack benoemd. Het fruit ligt er vaak zo mooi bij in de fruitmand op mijn tafel en kies ik daarom vast wat vaker voor een andere snack. 

Hoge stressfactor

Ik reed in juli naar Schiedam voor een onderzoek over gehechtheid en emoties bij vrouwelijke patiënten in de psychotherapie. Om de gegevens goed te kunnen beoordelen, worden de resultaten vergeleken met mensen zonder stoornis. Ik werk als ‘normaal’ mens graag mee aan een dergelijk belangrijk onderzoek. Ik vulde een aantal vragenlijsten in met af en toe wat vervelende en confronterende vragen. Tijdens de laatste test werd mijn hartritme, ademhaling en zweetactiviteit gemeten met behulp van een opnamekastje dat in een tasje om mijn middel werd geplaatst. Na afloop werd mij uitgelegd dat ze erg hun best hebben gedaan om mijn stress te verhogen. En dat is gelukt. Je weet dat je vrijwillig meedoet, toch was er een moment dat ik mijzelf afvroeg waarom ik mij hiervoor had aangemeld. Ik moest een korte presentatie geven en dat mocht geen seconde korter duren. En dat zonder horloge of klok in de buurt. Geen gezichtsuitdrukking of reactie op mijn presentatie en op mijn vraag of het al tijd was om te stoppen. Het leken eerder vijftig dan vijf minuten. De resultaten waren binnen, de test was geslaagd. Ik vond het prettig dat de onderzoekers eind van de middag met een glimlach nog even om de hoek mij een prettig weekend wenste. Ik ging met een goed gevoel weer terug naar huis. 

Ik zie ze vliegen

Er komt een uitnodiging binnen van een gerespecteerd onderzoeksbedrijf. Ik neem samen met de andere deelnemers na een korte instructie plaats achter een computer, de koptelefoon gaat op. We mogen niet meer met elkaar praten. Ik hoor de zware voetstappen met mijn legerschoenen als ik snel door de straten loop om op tijd aanwezig te zijn voor mijn sollicitatiegesprek bij de sergeant. Aan het eind van de straat vindt een zwaar ongeluk plaats. Ik leef bijna mee, het is tenslotte maar een spel (simulatie). Mijn enige opdracht: wees op tijd aanwezig bij het gesprek. Hoe red ik mij hier goed uit? Het wordt mij niet gemakkelijk gemaakt. Ik hoor constant gezoem door mijn koptelefoon. Ik draai wat aan mijn koptelefoon, maar dat helpt niet. Ik begin bijna met mijn handen te wapperen. Ik vind het een lastige opdracht. In de naastgelegen ruimte hoor ik gelukkig dat sommige deelnemers er ook last van hadden. Grappig hoe iedereen anders heeft gehandeld en boeiend om achteraf te horen wat is gemeten door de onderzoekers. En dat je je niet schuldig hoeft te voelen als je de mensen niet hebt kunnen redden. 

Zie ik het goed

Ik heb in de zomer meegedaan met een online community over de gewenste programmering van een Tv-zender. Ook werd mij vorig jaar gevraagd naar mijn voorkeur van twee filmposters voor een Nederlandse bioscoopfilm. En zag ik de eerste aflevering van een nieuwe Nederlandse Tv-serie, voordat hij werd uitgezonden. Er werd mij gevraagd aan te geven bij welke scènes ik weg zou zappen. Ik vond het geen grappige of mooie dramaserie. Ik had genoeg aanbod aan scènes waarbij ik weg zou zappen. De serie was een succes, ik heb het geen kans gegeven en haakte na aflevering 1 op TV weer af.

Het blijft leuk

Wat een variatie toch elk jaar weer aan vragen en testen voor marktonderzoeken. Of het nu gaat om vragenlijsten mondeling of schriftelijk te toetsen, producten uit te proberen, enquêtes in te vullen of mee te doen aan onderzoeken. Ik vind het nog steeds leuk en boeiend. Het kost weinig tijd, het geeft mij plezier en het levert als extraatje ook nog cadeautjes op.
Zou de hobby waar ik volgende maand mee start veel tijd in beslag gaan nemen naast mijn andere hobby's, dan kan ik dit altijd nog op een laag pitje zetten. Dat is weer het voordeel hiervan, geen verplichtingen. Gewoon doen wat je leuk vindt. 

Toppers 2012: The Love Boat Edition

     

Dit jaar gaan we met vier vrouwen richting de Arena. Dit keer niet over de top gekleed. We spreken niets af over onze kledingkeuze, maar houden ons wel aan de dress code voor The Love Boat Edition. Ik koop een blauw-wit gestreept T-shirt en een marinepet. Een blauwe broek heb ik wel in de kast hangen. Ik kies voor foute blauwe zilveren trosjes als oorbellen en een flinke laag blauwe oogschaduw. Ik ben er klaar voor.

We spreken elkaar een paar dagen van te voren op het verjaardagsfeest van een vriendin (Jolanda). We besluiten op dat moment dat het toch wel leuk is als we allemaal een pet of baret dragen.Ik breng opnieuw een bezoek aan de feestwinkel. Het lukt mij weer om mijzelf te bedwingen om alle leuke petjes en pruiken op te zetten en loop gelijk door naar de Toppers hoek. De vrouw naast mij spreekt mij aan en vertelt mij waar ik dit weekend naar toe ga. Ik bevestig dit met een grote glimlach.

De menigte is in een vrolijke stemming als we begin van de avond bij de Arena aankomen. We genieten op zaterdag van de zon en blijven nog een tijdje buiten hangen. Tussentijds bekijken we de andere matrozen, zeemeerminnen en kapiteins die ook door Gerard, René en Jeroen voor het feest zijn uitgenodigd.

Ook dit jaar hebben we goede zitplaatsen op de eerste ring. Ik nam mij voor om tijdens het bezoek van Paul Turner en Glennis Grace de drankjes te halen, maar ik besluit toch de pauze nog even uit te stellen. Het optreden van Paul is zo heerlijk fout. Het liedje “I just can’t get enough” heb ik net iets te vaak gehoord, maar ik zing en dans toch mee.
Gelukkig gaat Glennis geen gesprek aan met het publiek met haar platte accent, maar zingt ze de sterren van de hemel met o.a. een medley van Whitney Houston. Wat een stem! Ik ben onder de indruk.

En wat zing ik hard mee met de voetbalmedley. Ik vind dit het leukste muzikale onderdeel van de avond. Op dit soort momenten denk ik vooral aan Eddy (mijn broer), omdat hij gek was op voetbal en deze muziek. Mijn volumeknop gaat nog hoger. Ik moet er wel aan denken binnenkort mijn excuses aan te bieden aan mijn buren op de tribune voor de geluidsoverlast.

Ik kom er later op de avond achter dat de mensen achter mij op de tribune het lastig vinden om de bierglazen leeg te drinken. Ik kom in eens met mijn schoenen bijna niet meer los van de grond. Paul de Leeuw komt een tweede keer op het podium, maar dit keer zingt hij Duitse schlagers. Het lukt mij toch om mij snel los te wringen van de grond om alsnog de drankjes te halen die ik had beloofd.

Gelukkig kan mijn jack die onder mijn stoel lag in de was en kan mijn handtas tegen een stootje. Ik wring hem uit en zorg er voor dat hij thuis weer naar leer ruikt in plaats van naar Amstel Bier.

Na filevorming in de parkeergarage praten we onderweg na over deze gezellige avond en zijn we benieuwd hoe de foto’s zijn geworden. We hebben ons natuurlijk thuis heerlijk aangesteld voor de camera. De marinepet stop ik bij de roze en paarse boa’s, de goudkleurige handtas, kroon en cowboyhoed en het zilverkleurig T-shirt en diadeem in de Toppers feestbox op de kast.

Ook al waren er dit jaar meer gastoptredens en waren de praatjes tussen door slecht verstaanbaar, de muziekkeuze was top! Ik koop de CD, zodat ik in de auto als ik alleen ben nog lekker vals mee kan zingen en nagenieten. 

Mijn bijzondere hobby – deel 2

We spreken begin van de middag af. Ik trek gemakkelijk zittende kleding aan, rij naar de afgesproken locatie en probeer de weg te vinden in dit grote complex. Gelukkig ben ik op tijd aanwezig. Ze vraagt na de kennismaking of ze mijn ogen mag bedekken. Ik loop samen met haar hand in hand stapvoets een kamer binnen. Ik word direct gerustgesteld. Ze zegt: “Conny, je kunt mij vertrouwen. Luister goed naar mijn instructies en doe voorzichtig. We ronden dit na drie uur af”.
Het gaat om een onderzoek van de Universiteit naar ruimtelijke oriëntatie met als doel te onderzoeken of er een verschil bestaat tussen blinde en ziende mensen in het maken van mentale voorstellingen. Op basis van een mondelinge instructie moet ik een opdracht uitvoeren. “Pak de pen, doe de dop op de pen en leg deze in de schaal”. Het lijkt zo simpel, maar het valt tegen. Het kost mij veel tijd om er achter te komen aan welke kant de dop zit. Weinig geduld en tijdelijk blind. Hoe breng ik dit tot een goed einde? 
Iemand anders betreedt de ruimte. Het is de bedoeling dat ik haar deze opdracht uitleg. Zij is natuurlijk veel sneller klaar, omdat ze kan zien. Soms moet ik voor een opdracht naar de andere kant van de ruimte. Met die lange benen van mij ben ik normaal zo aan de andere kant, maar ik kies er toch voor om stapvoets op de tast de andere stoel te vinden voor de volgende test. Wat vind ik het lastig om woorden als hand, huid en oog goed te omschrijven. Stiekem even kijken lukt niet. Aan het eind van het onderzoek zie ik de indeling van de kamer. Zoveel kleiner en smaller dan ik in gedachte had. Wat grappig en bijzonder om dit eens te ervaren, maar wat fijn dat ik mijn ogen kan openen en de lichtstralen van de laagstaande zon kan zien.

Simulator
Voor een onderzoek van het Ministerie stap ik in een grote rij-simulator. Deze kan bewegen tijdens het autorijden, maar ik zit gelukkig vast met een vijfpuntsveiligheidsgordel. Op de vraag of ik snel misselijk word, antwoord ik enthousiast dat dat wel mee valt. Laten we een ritje gaan maken! Na anderhalf uur door een woonwijk rijden mag ik er uit. Oeps, voor mij de eerste 4 uur geen patat of ijs. Dit blijft een eenmalige actie.Ik kruip voorlopig lekker veilig achter mijn laptop en geef mijn mening over o.a. een reclamespot en een idee voor een nieuwe attractie in een pretpark. Probeer ik een nieuw product thuis uit en beoordeel een nog uit te brengen tijdschrift. Ik doe 's avonds een keer op locatie mee met een groepsdiscussie waar de opdrachtgever bij aanwezig is en praat over en ruik aan zeepjes.

Big Brother in beweging
Bedrijf X wil een nieuw product op de markt brengen. Als je mee doet met het onderzoek, kom je meer in beweging, val je af en wordt je op afstand in de gaten gehouden. Ik ben nieuwsgierig en meld mij aan. 
Van mei t/m augustus dit jaar draag ik product Y altijd bij mij. Niemand ziet dat ik op het werk aan het sporten ben. De eerste weken geen rok of jurk, maar een broek met zakken. Ik neem wat vaker de tram dan de auto, pak iets sneller de trap en loop vaker naar het kopieerapparaat. Ik koppel Y ‘s avonds aan mijn laptop om te zien op welke manier ik in de gaten word gehouden en of die extra inspanningen wel nut hebben. Vooruit, ik spring eens uit de band. Ik doe bijna dagelijks 30 minuten aan Steps aerobics. Ik hoop hiermee mijn conditie te verbeteren en hoop dat mijn collega op de 1e etage mij voortaan wel direct verstaat als ik de trap neem en haar een vraag stel.
Ik vind het leuk dat ik concurrenten heb. Ik krijg de smaak te pakken. Ik word zelfs een keer 7e van de 102 deelnemers en van de vrouwen van mijn leeftijd 4e van de 44 deelnemers. En één keer word ik zelfs eerste. Maar houd ik dit drie maanden vol? Ik moet het natuurlijk ook niet overdrijven, per slot van rekening doe ik mee om het product te testen, niet omdat ik een goede conditie wil. Of toch wel? Ik neem in augustus afscheid van mijn concurrenten en stuur product Y terug. Ik ga hem missen.

Meedoen aan marktonderzoeken blijft voorlopig leuk om te doen, hoe apart en lastig sommige vragen ook zijn. De cadeaubonnen en punten zijn van harte welkom. Al zie ik die nog steeds als een extraatje en ben ik telkens weer aangenaam verrast als ik er een in mijn brievenbus vind. Hoe snel kun je tevreden zijn!

Artikel in AD "samen vrienden maken"

Mijn leven voor de camera



Het leven van Hans Boorman

Ik heb wel eens tv-opnames bijgewoond en meegedaan met het TV-programma "Wie is de reisleider?". Het wordt tijd tijd voor iets nieuws. Sinds kort sta ik als figurant ingeschreven bij een castingbureau. Als er een leuke aanbieding langs komt, meld ik mij aan. Als Peter R. de Vries een "crimineel" op TV nodig heeft, kan hij mij nu ook mailen.   

Goede Tijden Slechte Tijden
Ik heb vandaag een afspraak in hotel De Rozenboom in Duivendrecht. Mijn wekker gaat vroeg af. Deze ochtend ben ik zelfs de files voor. We wachten in de enorm grote ontvangstruimte van Endemol Studio’s geduldig af wanneer we worden opgehaald. De productieassistente bekijkt of ik met mijn zelf uitgekozen kantoorkleding de set op mag. De kleur van mijn blouse valt te veel op. Ze vraagt of ik mijn grijze colbert aan wil trekken.
Niemand van de figuranten kent elkaar, maar het is nog vroeg. Ik hoor dat iemand de verkeerde trein had genomen. We wachten rustig af wanneer we nodig zijn. 
Ik weet intussen wat mijn startpunt is op de set en waar ik naartoe moet lopen. Ik kijk niet meer naar deze serie sinds Bowien van een klif af viel. Laura herken ik gelijk, omdat zij vanaf de start in de serie meespeelt. Ik vind het lastig om met de receptioniste te praten zonder geluid te maken. In een andere scène loop ik vlak langs Nina, natuurlijk pas ik op dat ik haar niet omver loop. Nu maar hopen dat niet alleen mijn achterkant in beeld komt. Gelukkig mag 'ik' een paar keer de scene overdoen, ik krijg er steeds meer plezier in.
De scènes staan er op, ik neem het geld in ontvangst en ga naar huis. Ik vergeet aan de productieassistente te vragen wanneer dit wordt uitgezonden. De scènes zijn in januari dit jaar opgenomen. Ik word later in het jaar niet aangesproken. Houdt dit in dat niemand de serie volgt of dat ik niet in beeld ben geweest? Op internet bekijk ik een paar afleveringen en ja hoor ik was zeker 2 seconden op televisie in beeld.

Doorschijnende verpleegstersuniformen
Begin maart worden mijn moeder en ik bij de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam verwacht. In de uitnodiging wordt gevraagd schoenen met een hak mee te nemen en een huidkleurige onderbroek en niet glanzende panty. Toen ik dit verzoek kreeg, heb ik even getwijfeld of ik er wel goed aan doe om mijn moeder mee te nemen. Ze wilde dit ook wel eens meemaken. We laten ons verrassen op de set.
We worden opgemaakt en moeten ons hierna omkleden. We krijgen een bijna doorschijnende verpleegstersuniform aan. 
De film speelt zich af in de jaren 60. De acteurs praten niet tijdens de opname, je hoort alleen muziek op de achtergrond. Ik ben blij met de warme lunch, het is zo koud op de set. De productieassistente vraagt of iemand mee kan dansen met leden van de dansschool. Ik steek enthousiast mijn hand omhoog en niet lang daarna dans ik een Weense wals op de set.
Op deze opnamedag zijn een paar scènes opgenomen, maar ik krijg geen goed beeld van het verhaal. Gelukkig word ik voor de première uitgenodigd in het DeLaMar Theater. Alles valt op zijn plaats. De film “Het leven van Hans Boorman” wordt in september 2011 vertoond op het Nederlands Film Festival. Daarnaast komt de film ook eind dit jaar op televisie. 

Op het politiebureau
Dit keer speel ik een agent op het politiebureau. Op vrijdag om 10.30 uur word ik op de set verwacht voor de Nederlandse film Plan C met Ruben van der Meer. Ik moet burgerlijke en sportieve kantoorkleding meenemen en degelijke werkschoenen. Mijn kleding mag geen prints hebben, teksten of fijne streepjes. De kleding blijft de hele dag in de sporttas zitten en ik mag de set op in de kleding die ik aan heb. Alleen mijn paarse topje moet uit. We hebben een eigen ruimte, waarin we verblijven als we niet op de set nodig zijn. De tafel op de gang staat vol met frisdrank, brood, snoep, chips en koek. We komen niets te kort.
Ze hebben figuranten nodig die 3 dagen hiervoor vrij willen nemen. Ik verlies hierdoor mijn rol als agent en wordt bij het kopieerapparaat neergezet. Daar heb ik genoeg ervaring mee, als het aan mij ligt staat deze scene er in een keer op.
Natuurlijk mogen we in de pauze naar buiten als de agenten maar niet vergeten de geweren binnen te laten. Je wilt de burgers op straat tenslotte niet laten schikken als je met een nep geweer aan het spelen bent en 112 wordt gebeld.
In een andere scene zit ik achter mijn bureau. Ik typ blind mijn verslag uit en kijk af en toe naar het zwarte beeldscherm, mijn manager maakt een praatje met mij en loopt verder. De scene moet een paar keer over. Ik denk na 8 keer, daar komt mijn manager ook weer aan, wat wil hij nu weer. Ik zit helemaal in mijn rol.
De film gaat op 8 maart 2012 in première. Ik word hier niet voor uitgenodigd, maar ontvang als alternatief een Nationale Bioscoopbon. Ik weet nu al dat ik in maart ergens in het donker ga zitten. 

Via de Toppers naar Parijs

Het wordt tijd om mij om te kleden. Het is de bedoeling dat ik later vanavond als prinses ontvangen wordt in de Arena in Amsterdam. Ik ga op zoek naar mijn kroontje en cape. Gorden en Rene willen graag dat ik in het wit gekleed ga. Vooruit dan maar, weg met mijn rode haar. Ik ga voor wit! Nog even mijn nieuwe haar borstelen en ik ben er klaar voor. De andere meiden hebben er ook zin in. We poseren alle zes voor de camera en rijden naar onze gereserveerde parkeerplaatsen.

Ondanks de sterke wind en stapelbewolking, worden we enthousiast aangesproken en aangekeken zodra we door de winkelstraten naar de Arena lopen. Ja, dat witte haar maakt ons zeker tien jaar jonger. Heb ik eindelijk lang haar, zeur ik over mijn lange lokken die in mijn gezicht waaien. Het kroontje zit gelukkig goed vast.

Veel prinsen en prinsessen staan al in de rij voor de Royal Party. Af en toe zie ik iemand die vergeten is de dresscode te lezen op de uitnodiging. In het roze gekleed kan toch echt niet dit jaar.

Vorig jaar zaten we in de 2^e ring, maar we treffen het dit jaar met de kaartjes. We zitten op de 1^e ring met goed zicht op de entree waar de Toppers straks binnen rijden en ook op het podium en het grote scherm om alle liedjes goed mee te zingen.

Ik zwaai naar Maxima en Alex in de VIP-box. Wat leuk dat zij dit 3 dagen achter elkaar willen doen. Het feest kan beginnen. Ik probeer niet te hard en te vals mee te zingen, maar bij de liedjes van Andre Hazes kan ik mij niet beheersen. Van K3 heb ik gehoord, maar ik ken verder geen liedjes. Hét moment om voor iedereen wat drinken te halen. Al ben ik geen fan van Gordon, zijn ode aan zijn overleden moeder raakt mij wel. Hij zingt het lied met zoveel kracht en emoties. Op het grote scherm worden foto’s van haar getoond. Dat maakt je wel weer bewust van je eigen familiebanden en hoe blij ik met mijn eigen moeder ben. Dat ze minimaal 105 mag worden in een goede gezondheid.

Ik moet op de tijd letten. Niet zo lang geleden heb ik 2 dagen Eurodisney geboekt. Het was even slikken toen ik de tijden door kreeg. Er zit 1,5 uur tussen het eind van het feest en het moment dat de bus uit Utrecht naar Parijs vertrekt. Dat wordt spannend. De koffer heb ik in de kofferbak liggen inclusief hapjes en drankjes voor de lange busreis. Ik wens de andere prinsesjes nog een swingende avond toen, ik breng iemand thuis en rijd naar de opstapplaats toe. Gelukkig ben ik 15 minuten te vroeg, ik heb nog tijd over om mij om te kleden. De auto staat op een afgelegen onverlichte parkeerplaats. Ik twijfel of het verstandig is mijn broek uit te trekken en mijn pruik af te zetten. Ik kan er gelukkig wel om lachen, ik kijk een paar keer rond alsof ik iets illegaals aan het doen ben en verander binnen een paar seconden in kleding van een prinses in een avonturier.

We stappen in de bus en geven een signaal aan de chauffeur dat hij kan gaan rijden. Ik kan op adem komen, ik heb het gehaald. Maar wat gebeurt er nu? Ik kijk tijdens het kletsen naar buiten en zie allemaal prinsen in het wit lopen. Zie ik dat nu goed? De touringcar stopt naast de Arena en mensen stappen in met rugzak en slaapkussens. De chauffeur is zo aardig om ook nog mensen uit andere steden op te halen, voordat we naar Parijs rijden.

De koffer mag in een kluis in het hotel. Het is vechten om een plekje bij de wastafel in het damestoilet. Je wilt toch fris en fruitig Walt Disney Studios inlopen die dag. Maar wat een luxe, om de 10 minuten gaat een gratis bus van het hotel naar het park. In dit park ben ik nog niet eerder geweest. Ik kijk mijn ogen uit. Ik geniet van het stralende mooie weer. Ik schreeuw flink als ik the Twilight Zone Tower of Terror bezoek, we maken samen een duizelingwekkende val in de Vierde Dimensie. En wat leuk om muziek van Aerosmith te horen als we in de Rock ’n Roller Coaster alle kanten op draaien, loopings maken en plotseling tot stilstand komen. Bij een andere attractie is maar 15 minuten wachttijd. Helaas, dat valt tegen. Het waren minimaal 115 minuten, blijkbaar is er een 1 weggevallen op het display. Als we dat van te voren hadden geweten.

Op maandag brengen we voornamelijk een bezoek aan het Adventureland en Frontierland van Disneyland. We zien niet alles, want eind van de middag worden we terug in de bus verwacht.

Ik heb mij voorgenomen na mijn laatste busreis alleen nog weekendjes weg te gaan met een auto, vliegtuig of trein. En toch kies ik er weer vrijwillig voor om uren lang vast te zitten in een stoel. Als ik ’s nachts thuis kom, ben ik al snel weer vergeten dat we nog 2,5 uur in Nederland hebben rondgereden om iedereen veilig thuis af te zetten. Ik zet de wekker, morgen ga ik op kantoor met zonnebril achter mijn bureau aan de slag. Misschien ook weer een leuk fotomomentje. 

Een bijzondere rol in een speelfilm

Op zaterdagmiddag sta ik tussen een aantal homoseksuele mannen te dansen in een club in Amsterdam. Er wordt om stilte gevraagd, de camera staat aan en actie! Ik kom in beweging. 

Ik had mij voorgenomen deze zaterdag uit te slapen en wat spullen te kopen voor mijn rondreis deze week. Het castingbureau hangt aan de lijn en vraagt of ik mee wil doen aan een Nederlandse speelfilm. Dan ben ik wel verplicht zwarte kleding te dragen en extra kleding en een ochtendjas mee te nemen. Op de set krijg ik een lekkere lunch. Vooruit, ik doe het en trek na het telefoongesprek direct mijn kledingkast open. 
Als ‘discomeisje’ zie ik vooral veel vrolijk gekleurde kleding hangen. Dan trek ik maar de kledingkast open in mijn logeerkamer, daar bewaar ik kleding die na het opruimen ooit de stempel fout heeft gekregen. Onderop de stapel zie ik een leren broek liggen, die waren zo in in de jaren 80. Tot mijn verbazing pas ik hem na al die jaren nog. Ze had het over een laag uitgesneden T-shirt of blouse, die heb ik al snel gevonden. Met mijn rugzak vol vertrek ik ’s morgens vroeg met de trein richting Amsterdam. 

Ik word enthousiast verwelkomd in het naastliggende café van de club. Ik onderteken een contract en wacht met de andere figuranten op het moment dat we worden opgeroepen. De verwarming is uit en ik ben niet al te warm gekleed. Ik trek mijn jas weer aan. Een van de jongens is al aardig op leeftijd en aan een oog blind. Ik zie kettingen aan zijn broek hangen. Hij vertelt dat hij zich er op heeft gekleed en geeft spontaan een gratis lezing over SM. Ik grijp naar de pepernoten en zie dit met een grote glimlach aan. Hij draagt een strak T-shirt zonder mouwen over zijn stevige buik. De andere jongen doet zich heel straight voor en laat foto’s van zichzelf zien als beginnend model en acteur. Ik verdiep mij weer in mijn tijdschrift tot we na 2 uur opgeroepen worden voor de make-up. De trappen af de kelder in. De studio staat vol met camera’s en belichting. In een kleine rommelige kamer doe ik mijn jas uit. Ik word bekeken en goedgekeurd. De kleding, ketting en het haar zijn helemaal goed, alleen nog wat SM make-up. Wat moet ik mij daar nu bij voorstellen? Er worden foto’s van mij genomen en ik neem plaats op de stoel. De make-up visagist geeft mij een compliment dat ik zo rustig blijf en meewerk. Er wordt geglimlacht als ik binnen kom lopen, daarom besluit ik direct op zoek te gaan naar een spiegel. 

Van de opnameleider hoor ik wat precies de bedoeling is. Er wordt gevraagd wie homoseksueel is. Dat zijn maar 3 van de 10 figuranten. De film Meester’ gaat over Hero, een homoseksuele man die zijn hele leven lang al gefascineerd is door pijn en macht. Deze gevoelens heeft hij echter onderdrukt; hij schaamt zich en wil er niets mee te maken hebben. Dan ontmoet hij een man waar hij op slag verliefd op wordt. Als blijkt dat deze man als grootste wens heeft om onderworpen te worden slaat bij Hero de twijfel toe. Moet ons hoofdpersonage hier op in gaan? Gaandeweg de film leert Hero zichzelf en zijn manier van leven te respecteren. Sadomasochisme wordt in de film op een geheel vernieuwende en romantische manier verteld. 

Op de set wordt uitgelegd waar we moeten staan en doen. Een van de figuranten die al vaker heeft meegespeeld blijft bij de eerste take op zijn plek staan. Dat was niet de bedoeling. We kregen de opdracht zodra de acteur Hero de club binnenloopt achter hem langs te lopen richting de bar. Gelukkig zegt de opnameleider daar niets van. De acteur kan beter, dus gaat de opname over. Hij begint te vloeken dat hij wil eten en bijna te zwak is om te acteren. Ik hoor hem achter de gordijnen nog steeds vloeken en hoor "take 3". Na 6 opnames is het tijd geworden voor de lunch in het naastliggende café. De filmcrew krijgt een bord en wij mogen alles met de hand op eten. Ach, had ik maar actrice moeten worden. 

Nu komen de scènes waar ik voor gekomen ben. Dansen in een club. Ik sta vaak op de voorgrond en wordt niet naar achteren geplaatst. Wat vreemd om te oefenen zonder geluid. Direct dansen als groep en net doen alsof je veel plezier hebt. Gelukkig staan de 3 jongens waar ik ’s morgens mee aan tafel zat, naast mij. Dat maakt het iets gemakkelijker om je in je rol in te te leven. Het is erg warm tijdens het dansen onder al die lampen. Gelukkig bieden de productieassistentes steeds water aan en worden regelmatig de gezichten gepoederd. Met die dikke laag make-up is dat voor mij niet nodig. 
De laatste scene staat er op, het is tijd om de bijzondere make-up te verwijderen en naar de trein te strompelen. 

Ondanks het vele wachten tussen de scenes door en mijn pijnlijke voeten vond ik het een leuke ervaring om achter de schermen te kijken. Nu is het wachten tot het Nederlands Film Festival in 2011, dan wordt de film getoond. Ook wordt de film uitgezonden op Nederland 2 en ontvang ik de film thuis. Waarom ik meerdere kledingsetjes en een ochtendjas mee moest nemen blijft voor mij een raadsel. 
Nu is het afwachten, voordat ik zelf kan oordelen hoe goed ik was in de gay club in Amsterdam. 

Op zoek naar een schat met GPS

Ik parkeer mijn auto aan de rand van het bos. Iedereen staat klaar om het bos in Zeist in te lopen om de schat op te graven. Wat een luxe, ik zie twee gps-ontvangers. De 9 waypoints worden ingesteld. Bij elke waypoint (coördinaten van punten die we tijdens de wandeling passeren) moeten we een vraag beantwoorden. Het is de bedoeling dat we zelf op zoek gaan naar het antwoord en de bijbehorende vraag. Hierna puzzelen we verder welke route we verder lopen. We krijgen op papier 9 vragen mee.

We klimmen, zoeken en discussiëren. Vol vertrouwen lopen we naar een volgende waypoint. Een gezin die we tegenkomen denkt dat we mee doen aan een wijnproeverij in de Schaapskooi. (De schaapskooi is een originele potstal uit 1884, die in 1980 is gerestaureerd en nu in gebruik is als informatiecentrum. De oude schaapskooi is tevens thuishaven van de Drentse heideschapen die op het landgoed lopen. 

Ik twijfel, dat aanbod lijkt mij wel wat. Het gekraak van de zakken snoep haalt mij al snel over en schuif aan bij de rest van de groep aan de picknicktafel. In de zon hebben we een moment van bezinning: hebben we de vragen wel goed beantwoord? Wat gaan we doen met de schat? Komen we nog wilde dieren tegen en wie rent weg en wie komt in actie? En hoeveel hulplijnen mogen we inzetten als we de weg kwijt raken? We wandelen na de pauze verder langs mooie locaties op het landgoed.

De ontknoping nadert, het is ook bijna etenstijd. Aan de hand van de antwoorden op de vragen bepalen we de coördinaten van het eindpunt. Dat is nogal een puzzel. Het uitrekenen laat ik dan ook graag over aan de anderen.
Ik ga ondertussen heerlijk in de zon liggen in het bos en fantaseer over de schat en een heerlijke pannenkoek. 

Klussen met Conny - deel 5 (de finale)

Via de sms meldt zich een vrijwilliger om bij mij te komen behangen. Ik ben erg blij met haar aanbod en bel direct op om een afspraak te maken. 

Het nieuwe behang kan er gelijk weer af. Na een dagje krabben heb ik geen nagels meer over. Ik koop de rollen behang en huur een behangtafel. We pakken de koffer met de behangtafel uit, de eerste puzzel hebben we achter de rug. Nu de uitdaging: de gang met vele hoekjes en ongelijke muren. 

Wat heerlijk dat ze mij komt helpen, voor mij is het tijdstip ‘s morgens even slikken. Ik zet de muziek wat harder en laat haar rustig aan het werk. Natuurlijk vind ik kletsen veeeeel leuker, dus val ik haar toch af en toe lastig. Bij de lul de behanger sloot ik mij in mijn slaapkamer op, zo gezellig was hij tussen het gemopper door nu ook weer niet. 

De rode kleur is uit mijn gang verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een jaren 70 wit design. Ze wil er niets voor hebben na een dag hard werken, maar die opmerking negeer ik. Na een geslaagde en gezellige dag bedank ik haar op een gepaste wijze. 

Nu wordt het tijd voor nieuwe gordijnen in de gang, het verven van de plinten en buizen en het laten verdwijnen van de betonnen vloer. Eerst ga ik inkopen doen. De vloertegels zijn in de aanbieding, ik doe een impulsieve aankoop. Ik loop naar buiten met 5 m2 aan tegels, mijn handtas half over mijn schouder en de tas met kwasten hangt op half negen. Ik zoek de auto en vergeet dat mijn auto aan de andere kant van de woonboulevard van Utrecht staat geparkeerd. Eerst een diepe zucht, maar al snel volgt er een glimlach. Dat is weer echt iets voor Conny. Gewoon kopen en dan pas nadenken. Ik loop in de zon langzaam naar mijn auto en vraag mijzelf af of ik genoeg tegels heb gekocht. Ik denk ‘op goed geluk’ ..... 
Met trillende armen kom ik thuis en besluit dat het niet verstandig is de kwast op dit moment in mijn hand te nemen. 

Na een paar weken besluit ik de plinten en de buizen te verven. Ondanks het advies van de verkoper pakt de verf niet op de buizen. Ik geef het op en koop in een andere winkel nieuwe verf. Van zalm naar zand heeft dus geen nut, ik zie geen verschil met of zonder lenzen. Na het schuren van de plinten ga ik aan de slag. Ook het verven wil niet echt lukken. Gelukkig is mijn thema ‘leven en beleven’ en ben ik snel tevreden als het om klussen in huis gaat. Andere dingen zijn voor mij belangrijker in dit leven dan een perfect appartement. Als alles hangt inclusief het schilderij van mijn vriendin is er ook dimlicht aanwezig in de gang en duw ik alle vrienden en familie heel vriendelijk en snel de huiskamer in. Daar is tenslotte alle gezelligheid te vinden. 

Het wordt tijd om de rails en de gordijnen te kopen. Ik kom niet uit met de vloertegels, dat wordt terug naar de winkel. Dit keer neem ik mij voor de auto dichtbij de winkel te parkeren. Ik zoek naar de autosleutels en hoor de bezoekers van de feestende buurvrouw hijgend boven komen.  

De lift doet het niet. Ik hoef de wedstrijd ‘de sterkste buurvrouw van de flat’ niet te winnen en besluit thuis te blijven en morgen de rails en vloertegels te kopen. 
Mijn superklusser komt binnenkort langs om alles te monteren en op te hangen. Dat geeft mij nog een paar dagen de tijd om alles aan te schaffen. Ik houd van kleur, dus heb nieuwe gekleurde kussens gekocht voor mijn hoekbank. De logeerkamer haal ik voor de 2e keer leeg. Ik koop nieuwe lampen en kledingkasten. Wat fijn om binnenkort alles snel terug te vinden. Niet meer over dozen heen stappen om een handdoek te pakken of in de dozen te duiken voor linnengoed. 

Ik heb lekkage gehad in mijn bijkeuken en heb last van slechte afzuiging in mijn douche. De woningbouwvereniging heeft aangeven dat er fouten zijn gemaakt en komen binnenkort langs. Het behang in de slaapkamer zit los. Genoeg te doen dus. Maar dat komt nog wel. Eerst dit afmaken, dan op vakantie naar Kreta en dan zien we wel weer, eerst een mooie zomer met leuke en spannende dingen.... 

Mijn bijzondere hobby

Een week lang houd ik bij wat ik snoep, wat ik daarbij drink en waar ik op dat moment ben. Ik vul na een week het overzicht in via internet en krijg een bedankmailtje terug. Een paar weken later zit ik achter een afgeschermde tafel met computer, zodat ik niet naar mijn buurman kan kijken en stil blijf zitten. Er wordt een merkloos product in een plastic bakje neergelegd met het verzoek dit te beoordelen. Ik kijk, ruik, betast en bijt er in. Hierna geef ik mijn mening: een dikke onvoldoende. Zo droog dat ik water blijf drinken en die nasmaak!

Geld of cadeau
Deze bijzondere hobby is ongeveer in 2003 gestart. Ik vind het leuk om op verschillende manieren mijn mening te geven. Het geld of een cadeau is leuk om te krijgen als vergoeding, maar voor mij niet de reden om mee te doen. Sommige digitale vragenlijsten zijn erg leuk om in te vullen, het maakt mij weer eens bewust van bijvoorbeeld mijn snoepgedrag. Bij sommige onderzoeken moet ik goed nadenken over het antwoord, want weet jij nog precies waar jij 2 maanden geleden hebt getankt of hoeveel wijntjes jij waar hebt gedronken? Laat ik maar niet beginnen over die momenten dat mijn internetaansluiting weg valt als ik net 15 minuten lang moeilijke vragen heb beantwoord en ik weer van voorafgaan kan beginnen.

Geheugen
Gelukkig mag ik meedoen met een groepsgesprek. Niet zozeer om af te kicken van deze hobby, maar voor een gesprek over een nieuwe salade. De camera gaat aan, achter de spiegels nemen een paar mannen plaats voor observatie. Verschillende vormen bakjes en reclameteksten komen voorbij. Ik zie dat ik vaak als enige het bordje met de tekst ‘nee’ naar voren schuif in de groep. Natuurlijk heb ik een goede reden waarom het product mij minder aanspreekt, als de interviewer met woorden als gezond leven, voor het hele gezin, light en afvallen gaat gooien. Helaas krijg ik geen monster mee naar huis na het 3 uur durende groepsgesprek.
Ik word door de Universiteit Utrecht uitgenodigd voor een geheugentest. Deze testen worden ook afgenomen bij mensen na een herseninfarct. Omdat ik linkshandig ben, kom ik niet altijd in aanmerking voor dit soort onderzoeken. (Ik heb trouwens laatst gelezen dat 10% van de wereldbevolking linkshandig is en dat roodharige een uitstervend ras is.) Gelukkig was ik dit keer van harte welkom. Kan ik na 2 uur testjes nog het schema tekenen, die ze aan het begin heeft laten zien? Ik wil het zo goed mogelijk doen, maar de einduitslag ontvang ik niet. Het gaat tenslotte niet om goed of fout, maar om de verschillen in de resultaten tussen gezonde en zieke mensen.
De luister- en geheugenoefeningen bij een andere universiteit waren lastig. Via de koptelefoon hoor ik bijvoorbeeld 5 getallen en word ik verwacht dit binnen een bepaalde tijd in een andere volgorde in het scherm te typen. En dat voor iemand die visueel is ingesteld.
Af en toe mag ik ook een product thuis uitproberen. Of het nu gaat om een wasmiddel of een ander bijzonder product. 

Strakke pakken
Vandaag heb ik op dit gebied iets nieuws ervaren. Ik heb Defensie geholpen!! In de uitnodiging wordt gevraagd naar strak ondergoed, lenzen in en gymschoenen met veters. In Soesterberg haalt Sander mij bij de receptie op. Na een kopje thee vraagt hij mij mijn kleding in de hoek uit te trekken en mijn gympjes aan te doen. Ondertussen kijk ik de ruimte in, kijk naar de bijzondere strepen op de vloer en de camera’s aan de muur. Ik dacht even dat ik mij per ongeluk voor een verkeerd experiment heb aangemeld.
Ik worstel mij in een ‘motion capture’ pak, dat is een soort schaatspak met sensoren die de beweging registeren. Op het scherm zie ik mijzelf bewegen, alsof ik zo kan meedoen met een digitaal computerspel. Ik krijg een aantal loopopdrachten.
Met een speciale bril op mijn neus ben ik ook nog visueel beperkt en probeer de obstakels te ontwijken. Om het mij niet te gemakkelijk te maken, word ik tegelijkertijd gevraagd om een rekentaak uit te voeren. Hij noemt een getal onder de 1000 en daar mag ik telkens het getal 7 aftrekken, als ik maar nergens tegenaan loop of ergens over heen struikel. Dat valt tegen. Ik zucht en zeg zachtjes dat ik terug naar school mag. Op dat moment vergeet ik dat er een geluidsband aan mijn hoofdband is vastgemaakt. Bij de volgende ronde besluit ik wat minder te zuchten en in mijzelf te praten. Het experiment eindigt na 2 uur. Ik ben nieuwsgierig naar het doel van dit experiment en vraag Sander het hemd van zijn lijf.

Een bijzondere hobby? Ja, misschien ook wel. Naast een avondje op de dansvloer, theaterbezoek, sporten en met mijn vrienden afspreken vind ik dit na al die jaren nog steeds leuk om te doen. Ik ben benieuwd naar de bijzondere vragen, experimenten of onderzoeken die nog op mijn pad komen.