Via de Toppers naar Parijs

Het wordt tijd om mij om te kleden. Het is de bedoeling dat ik later vanavond als prinses ontvangen wordt in de Arena in Amsterdam. Ik ga op zoek naar mijn kroontje en cape. Gorden en Rene willen graag dat ik in het wit gekleed ga. Vooruit dan maar, weg met mijn rode haar. Ik ga voor wit! Nog even mijn nieuwe haar borstelen en ik ben er klaar voor. De andere meiden hebben er ook zin in. We poseren alle zes voor de camera en rijden naar onze gereserveerde parkeerplaatsen.

Ondanks de sterke wind en stapelbewolking, worden we enthousiast aangesproken en aangekeken zodra we door de winkelstraten naar de Arena lopen. Ja, dat witte haar maakt ons zeker tien jaar jonger. Heb ik eindelijk lang haar, zeur ik over mijn lange lokken die in mijn gezicht waaien. Het kroontje zit gelukkig goed vast.

Veel prinsen en prinsessen staan al in de rij voor de Royal Party. Af en toe zie ik iemand die vergeten is de dresscode te lezen op de uitnodiging. In het roze gekleed kan toch echt niet dit jaar.

Vorig jaar zaten we in de 2^e ring, maar we treffen het dit jaar met de kaartjes. We zitten op de 1^e ring met goed zicht op de entree waar de Toppers straks binnen rijden en ook op het podium en het grote scherm om alle liedjes goed mee te zingen.

Ik zwaai naar Maxima en Alex in de VIP-box. Wat leuk dat zij dit 3 dagen achter elkaar willen doen. Het feest kan beginnen. Ik probeer niet te hard en te vals mee te zingen, maar bij de liedjes van Andre Hazes kan ik mij niet beheersen. Van K3 heb ik gehoord, maar ik ken verder geen liedjes. Hét moment om voor iedereen wat drinken te halen. Al ben ik geen fan van Gordon, zijn ode aan zijn overleden moeder raakt mij wel. Hij zingt het lied met zoveel kracht en emoties. Op het grote scherm worden foto’s van haar getoond. Dat maakt je wel weer bewust van je eigen familiebanden en hoe blij ik met mijn eigen moeder ben. Dat ze minimaal 105 mag worden in een goede gezondheid.

Ik moet op de tijd letten. Niet zo lang geleden heb ik 2 dagen Eurodisney geboekt. Het was even slikken toen ik de tijden door kreeg. Er zit 1,5 uur tussen het eind van het feest en het moment dat de bus uit Utrecht naar Parijs vertrekt. Dat wordt spannend. De koffer heb ik in de kofferbak liggen inclusief hapjes en drankjes voor de lange busreis. Ik wens de andere prinsesjes nog een swingende avond toen, ik breng iemand thuis en rijd naar de opstapplaats toe. Gelukkig ben ik 15 minuten te vroeg, ik heb nog tijd over om mij om te kleden. De auto staat op een afgelegen onverlichte parkeerplaats. Ik twijfel of het verstandig is mijn broek uit te trekken en mijn pruik af te zetten. Ik kan er gelukkig wel om lachen, ik kijk een paar keer rond alsof ik iets illegaals aan het doen ben en verander binnen een paar seconden in kleding van een prinses in een avonturier.

We stappen in de bus en geven een signaal aan de chauffeur dat hij kan gaan rijden. Ik kan op adem komen, ik heb het gehaald. Maar wat gebeurt er nu? Ik kijk tijdens het kletsen naar buiten en zie allemaal prinsen in het wit lopen. Zie ik dat nu goed? De touringcar stopt naast de Arena en mensen stappen in met rugzak en slaapkussens. De chauffeur is zo aardig om ook nog mensen uit andere steden op te halen, voordat we naar Parijs rijden.

De koffer mag in een kluis in het hotel. Het is vechten om een plekje bij de wastafel in het damestoilet. Je wilt toch fris en fruitig Walt Disney Studios inlopen die dag. Maar wat een luxe, om de 10 minuten gaat een gratis bus van het hotel naar het park. In dit park ben ik nog niet eerder geweest. Ik kijk mijn ogen uit. Ik geniet van het stralende mooie weer. Ik schreeuw flink als ik the Twilight Zone Tower of Terror bezoek, we maken samen een duizelingwekkende val in de Vierde Dimensie. En wat leuk om muziek van Aerosmith te horen als we in de Rock ’n Roller Coaster alle kanten op draaien, loopings maken en plotseling tot stilstand komen. Bij een andere attractie is maar 15 minuten wachttijd. Helaas, dat valt tegen. Het waren minimaal 115 minuten, blijkbaar is er een 1 weggevallen op het display. Als we dat van te voren hadden geweten.

Op maandag brengen we voornamelijk een bezoek aan het Adventureland en Frontierland van Disneyland. We zien niet alles, want eind van de middag worden we terug in de bus verwacht.

Ik heb mij voorgenomen na mijn laatste busreis alleen nog weekendjes weg te gaan met een auto, vliegtuig of trein. En toch kies ik er weer vrijwillig voor om uren lang vast te zitten in een stoel. Als ik ’s nachts thuis kom, ben ik al snel weer vergeten dat we nog 2,5 uur in Nederland hebben rondgereden om iedereen veilig thuis af te zetten. Ik zet de wekker, morgen ga ik op kantoor met zonnebril achter mijn bureau aan de slag. Misschien ook weer een leuk fotomomentje. 

Conny als (b) engeltje: Stout en Nieuw

Eindelijk mijn droom is uitgekomen. Ik kan mijn onschuldige kant laten zien in Rotterdam. Tijdens het dansen heb ik bijna het gevoel dat ik kan vliegen. Hoe kan dat toch?
Het is tijd voor een “over de top” feestje van Gerard Joling op 13 december 2008. We lopen enthousiast Ahoy binnen op zoek naar onze zitplaatsen. We volgen een spoor van roze veren. Maar waar zijn al die verklede fans gebleven? Wij kleden ons vast om; onze tassen gaan open. Veel nieuwsgierige ogen zijn op ons gericht. In een paar minuten veranderen we in 4 mooie witte engeltjes. We lopen glimlachend naast elkaar richting de stoelen op de 1e ring. Wat een goed uitzicht vanuit dit vak. Het feestje kan beginnen!
Swingende liedjes worden afgewisseld met rustige liedjes. Gerard zingt het dramatische lied “All by myself”. Het moment om te laten horen hoe vals en enthousiast ik kan zingen. Ik zie vuurwerk, confetti en schaarsgeklede danseressen. Karin Bloemen komt langs en de finalisten van Popstars zingen een ABBA medley.
Volgens mij zie ik op het podium rondvliegende strings van de bodybuilders. Dat stukje heb ik dan net weer gemist. Niet erg, er valt genoeg te zien en te horen. Achter ons horen we een behoorlijk stevige man met gouden ketting die denkt dat schreeuwen hetzelfde is als zingen. Wel jammer voor hem dat we net gaan staan op het moment dat hij wilt dat de engeltjes gaan zitten. Zetten we toch maar een grote B voor onze naam.
Helaas geen groot beeldscherm waarop de gezichtsuitdrukking van Gerard en zijn gasten goed is te zien. Met Oud en Nieuw wordt dit feestje uitgezonden. Dan kan ik zien welke VIPS ik net gemist heb in de wandelgangen. Ongeveer 20% was verkleed die avond. Dan moeten wij toch een keertje in beeld zijn geweest.
De vleugeltjes en de aureool gaan in de lade naast de ander foute feestartikelen. De glitter make-up kan er af. En ach die “over de top” nagellak laat ik nog een dagje zitten. Ik wacht af of het opvalt op zondag als ik met een groepje “Hollandse zondagmiddag op z’n Conny’s” organiseer.

Concert Marco Borsato - wit licht

Ik word onverwachts meegevraagd voor het concert van Marco Borsato. Met witte kleding aan rijden we vrijdagmiddag de file in richting het Gelredome in Arnhem. Veel fans geven gelukkig gehoor aan de kledingcode. Wat een mooi uitzicht vanaf onze uitstekende zitplaatsen en wat een indrukwekkende show!! Zoveel beter dan het Symphonica in Rosso concert twee jaar geleden. Ik ben geraakt en dat voelt goed bij een concert. Ik heb in mijn leven op veel liedjes van Marco gehuild, maar ook heerlijk gezoend.
Ik ben aangenaam verrast als “mijn” Daniël Boissevain op het podium verschijnt en het lied “Saturday Night” goed ten gehore brengt. Dat Marco aan het eind van het concert over het publiek heen vliegt, vind ik een beetje over de top. Maar ik geniet van de prachtige lichtshows. Wat ben ik blij dat ze mij heeft meegevraagd voor het concert.
In de pauze doe ik inspiratie op voor mijn witte outfit voor het “Stout en Nieuw” feest met Gerard Joling in december. Dan ga ik met 3 vriendinnen over de top wit gekleed inclusief vleugeltjes. “Flying to the Tropics” was toch een titel van een van zijn liedjes?

Contact met Lee Towers: Foute Party

Met een vriendin heb ik 2 jaar geleden in Bob’s saloon verkleed gefeest tijdens mijn eerste Foute Party van Q-music. Het wordt tijd voor ronde 2 op 20 juni 2008. Dit keer in Brothers in Bunnik. Na een fotoshoot thuis wordt het tijd om de voetjes van de vloer te gooien. Ik kijk mijn ogen uit, zoveel mensen zijn verkleed. Vele groepen vrienden hebben moeite gedaan om er fout uit te zien.
Met een wijntje in de hand hangen we een tijdje over de railing bij de entree om anderen te bekijken. Het wordt tijd om de ‘sauna’ te betreden. Helaas zijn ze in die zaal vergeten de airco aan te zetten, maar dat mag de pret niet drukken. We staan vooraan, zodat we Anita Meyer en Lee Towers diep in de ogen kunnen aankijken. Ik heb zelfs de eer om zijn hand te schudden, tijdens het liedje “You’ll never walk alone”. Gelukkig kan ik dit jaar wel hard meezingen. Toch een liedje met veel herinneringen (mijn broertje Eddy was een groot Feyenoord fan).
Door die "sauna" zijn we genoodzaakt wijn te blijven drinken. Er wordt veel gebeten in de gratis snoepkettingen. De hele avond zingen we mee en dansen we op foute muziek. We lopen op het juiste moment de zaal in voor een optreden van 2 Brothers on the 4th Floor. Dit keer maar eens uit ons dak op een klein podium in het publiek. Het is wel oppassen dat we door ons enthousiasme daar niet vanaf vallen.

Er zijn dit keer helaas geen leuke single mannen om ons op te vangen. We nemen eind van de avond een taxi terug naar huis. Nu de foto’s afwachten op de site van Q-music en Brothers. 

Tell it all about Boys (Dolly Dots)

Op zaterdagavond 24 mei lopen we vanuit het huis van Erica richting het optreden van de Dolly Dots: “De Goodbye For Now Tour”. De zaal loopt vol met vrouwen en een handvol mannen. Eén groepje vrouwen komt volgens mij rechtstreeks vanuit het optreden van de Toppers, gezien de haardracht. Veel Anita’s en zelfs een paar oma’s zie ik enthousiast voorbij lopen.
Een groot fan ben ik nooit geweest. Een poster heeft nooit op mijn kamer gehangen. Ik was in die tijd wel een fan van Wham en dacht dat ik met George nog wel een 2e Last Christmas zou beleven (hoe naïef en onschuldig kun je zijn…).
Ik ben benieuwd of ik alle liedjes mee kan zingen. Er komen veel hits voorbij. Mijn favorieten zijn “Leila” en “Do you wanna wanna”. We doen ons best om onze consumptiebonnen voor de wijn en het bier op te maken tussen het dansen en zingen door. Bij een medley met voornamelijk andere hits uit de jaren 70 gaat iedereen los. Ik loop richting het podium om de Dots van dichtbij te aanschouwen. Veel (mooie) mannen staan voor het podium mee te dansen. Ook een leuk uitzicht moet ik eerlijk bekennen. Je kunt goed zien dat ze er veel plezier in hebben. Ze zien er na al die jaren nog steeds goed uit. Na de toegift ‘Don't give up’ is het optreden voorbij. Tijd om terug te lopen naar huis. Ik ben benieuwd hoe mijn stem zondag klinkt na 2 avonden flink (vals) en enthousiast meezingen.

Op bezoek bij Dr. Bernhard (Toppers 2008)

Het is het derde jaar dat ik de Toppers bezoek en het blijft leuk. Heerlijk een avondje meezingen, mensen kijken, bekeken worden en swingen op ‘foute’ muziek.
Vorig jaar was ik in een roze stemming, dit jaar is het tijd voor goud en paars. Het is een gouden cowboyhoed en een paars T-shirt geworden met als extra versiering: de boa. Met 3 meiden gaan we met de trein naar Amsterdam. Al die inspanningen maakt natuurlijk dorstig. Tijd voor een wijntje in de trein. Laten we nu toevallig 2 flesjes wijn bij ons hebben. Proost!!
We blijven nog een uurtje op de grond zitten bij de Arena om de andere feestgangers te bewonderen. Dan wordt het tijd om op bezoek te gaan bij Gerard, Gordon en René. Met goed zicht op het podium zingen we de hele avond lekker vals mee. De boa’s vliegen alle kanten op en de heupen zitten na het spektakel helemaal los. Bonnie st Claire wil graag buiten spelen. Anita Meijer begint over ‘why tell me why’ en de finalisten van Idols 2008 zingen vol overgave over Proud Mary.

Toppers 2008 vond ik qua muziekkeuze, geluidskwaliteit en presentatie veel beter dan 2007. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij aanwezig. Ik ben benieuwd in welke stemming ik dan ben. Groen, rood of misschien wel zilver!! (Tips  en reacties zijn altijd van harte welkom)

The rockstar and the discogirl

Een uur voor vertrek trek ik mijn kledingkast open in de logeerkamer. Ik word straks bij een feest verwacht met het thema: “Frans terras in de jaren 80”. Wat was ook al weer zo'n typisch iets uit die tijd? Ik twijfel, een zwarte legging. Dat kan echt al jaren niet meer! Apart trouwens dat ik die nog heb liggen. Een roze T-shirt met glitters is echt uit de periode van Doe Maar. En die grote oorbellen doen mij denken aan die tijd (lang geleden) dat ik nog lang krullend haar had. Mijn haar gaat in een jaren 80 model; de fles haarlak krijgt veel aandacht. Ik doe een spijkerjack aan en bel aan bij een goede vriendin. Zij kijkt mij glimlachend aan als ik om buttons vraag, alsof ik zo uit een andere eeuw ben opgebeamd. Ja, ik heb dit echt allemaal gedragen in de tijd van De Familie Knots, Miami Vice en De Zevensprong. 

Ik loop de feestzaal binnen, een groepje vrienden heeft zich erg leuk verkleed. Af en toe wordt er een broekspijp bij de mannen omhoog getrokken. Ja, de witte sokken zijn weer helemaal terug!! Een onschuldig Frans schoolmeisje komt mij enthousiast tegemoet. Ik zie een rockstar met lang blond haar op de dansvloer staan en een Fransman met te brede schouders staat achter de draaitafel. Er wordt gedanst, gespeeld, gegeten en onze muziekkennis wordt getest. Ik zit in het winnende team. Aansluitend vindt de prijsuitreiking plaats van de best geklede man en vrouw van de avond. Roffel.. ..roffel……. de rockstar and the discogirl worden naar voren gehaald. En wat heb ik gewonnen? Een Frans kookboek. Dat wordt binnenkort “verplicht” voor vrienden een Franse maaltijd bereiden van croustade met garnalen, Cassoulet en aardappelgratin. ff……….

Dirty dancing op het balkon

Op zondag 9 maart 2008 was de première van deze musical en woensdag zat ik al met een vriendin in het Beatrix Theater Utrecht.
In 1987 was ik al snel terug te vinden in de bioscoop, zwijmelend over een avondje dirty dancing met Patrick Swayze. Wat lang geleden al weer: 17 jaar jong en nog aan het huiswerk. Ik heb deze film denk ik wel 12 keer gezien. Ik kan zo genieten van die heerlijke oude muziek.
Ik heb de laatste paar dagen afgeteld. Zo nieuwsgierig was ik naar de wijze waarop ze het verhaal op het podium zouden overbrengen. We zaten op het balkon, dus goed zicht. Helaas mis je vanwege de afstand wel de mimiek van de spelers. Er zat volgens mij ook maar een handje vol mannen in het publiek, maar dat had ik ook wel verwacht. Het is toch een heerlijke vrouwenfilm en theatervoorstelling.
Het heeft helemaal voldaan aan mijn verwachtingen. I've really had the time of my life!!