Toppers 2013: 1001 Night

(vrijdag 24 mei 2013)

Ook dit jaar heb ik weer gedanst en meegezongen tijdens het concert van de Toppers in de Arena in Amsterdam. Wel iets minder vaak en enthousiast dan voorgaande jaren. Lag het aan de geluidskwaliteit en de keuze van de liedjes en gastoptredens? Of lag het gewoon aan mij?

Het thema dit jaar was 1001 Night, glitter mystic with a Touch of Gold. In mijn verzameling feestkleding en accessoires kon ik niets vinden om aan te trekken of om op te zetten. We gingen voor een witte broek en gouden T-shirts. Helaas kwamen we niets tegen in de kledingwinkels. Zelfs in de online feestwinkels ging de voorraad snel en grepen we net mis. We wilden wel eenheid houden in onze kleding, daarom gingen twee Oosterse danseressen uit onze groep voor de kleuren blauw en goud en de andere twee voor rood en paars.

Het was geen weer om ruim van te voren naar de Arena af te reizen en buiten met een grote glimlach te genieten van de zon en de langslopende feestgangers. We liepen gelijk door naar onze plekken op de 2e rij in de eerste ring. We hadden goed zicht op de veldplaatsen, de geweldige entree van de Toppers en de polonaise die regelmatig werd ingezet op de rij voor ons.

De korte gesprekken tussen de optredens door waren niet goed verstaanbaar, maar dat kon de pret niet drukken. Ik ging overdreven meedansen toen de Disco Medley werd ingezet, om het iets warmer te krijgen. Niet Gerard maar de wind gierde door de gangen van de Arena. Mijn vest ging weer aan en mijn handen verdwenen in mijn broekzakken als ik niet meer aan het zwaaien was.

Ik heb genoten van het optreden van Tavares (Heaving must be missing an Angel), de Vengaboys (We're going to Ibiza) en Ernst Daniel Smid en hard meegezongen met de medley van ABBA en Andre Hazes. Het leek wel of er dit jaar een record verbroken moest worden met het aantal liedjes dat we mee konden zingen. Zong ik net lekker vals mee, was het volgende liedje al weer aan de beurt. Ik verwachtte een goede grap toen Najib Amhali het podium op kwam met de Toppers, maar het bleef bij meezingen met een aantal carnavalskrakers. Ik vroeg mij gelijk af of hij een weddenschap had verloren. In het theater komt hij beter tot zijn recht en krijgt hij wel al mijn aandacht.

De Toppers zijn in 2005 gestart met René, Gerard en Gordon. Ik heb niet alle optredens bijgewoond, maar ik was wel altijd over de top gekleed. In het roze, paars, goud, wit, marine kleuren of Oosters gekleed. Met bijzondere hoofddeksels, pruiken en of accessoires. De voorpret was altijd leuk, met welke vriendinnen ik er ook bij was. Ik merk dat het voor mij wel steeds vaker een herhaling wordt van hetzelfde. Het nieuwe is eraf, het wordt voorspelbaar en dan haak ik op een gegeven moment toch af. Het blijft een groot meezingfestijn en dat maakt het juist tot een succes. Door het invoeren van een dresscode is in de jaren het aantal feestgangers die verkleed gaan enorm toegenomen. Vielen we de eerste 3 jaar nog op in de menigte vanwege onze roze kleding. Nu vallen juist de mensen op die niet verkleed zijn.

Ik houd nog steeds van vals meezingen met ‘foute’ muziek en verkleedpartijtjes. Toch twijfel ik of ik er volgend jaar weer bij ben. Maar wie weet word ik verleid door de keuze van de dresscode en de namen van de gastoptredens. We zullen het zien…   

Toppers 2012: The Love Boat Edition

     

Dit jaar gaan we met vier vrouwen richting de Arena. Dit keer niet over de top gekleed. We spreken niets af over onze kledingkeuze, maar houden ons wel aan de dress code voor The Love Boat Edition. Ik koop een blauw-wit gestreept T-shirt en een marinepet. Een blauwe broek heb ik wel in de kast hangen. Ik kies voor foute blauwe zilveren trosjes als oorbellen en een flinke laag blauwe oogschaduw. Ik ben er klaar voor.

We spreken elkaar een paar dagen van te voren op het verjaardagsfeest van een vriendin (Jolanda). We besluiten op dat moment dat het toch wel leuk is als we allemaal een pet of baret dragen.Ik breng opnieuw een bezoek aan de feestwinkel. Het lukt mij weer om mijzelf te bedwingen om alle leuke petjes en pruiken op te zetten en loop gelijk door naar de Toppers hoek. De vrouw naast mij spreekt mij aan en vertelt mij waar ik dit weekend naar toe ga. Ik bevestig dit met een grote glimlach.

De menigte is in een vrolijke stemming als we begin van de avond bij de Arena aankomen. We genieten op zaterdag van de zon en blijven nog een tijdje buiten hangen. Tussentijds bekijken we de andere matrozen, zeemeerminnen en kapiteins die ook door Gerard, René en Jeroen voor het feest zijn uitgenodigd.

Ook dit jaar hebben we goede zitplaatsen op de eerste ring. Ik nam mij voor om tijdens het bezoek van Paul Turner en Glennis Grace de drankjes te halen, maar ik besluit toch de pauze nog even uit te stellen. Het optreden van Paul is zo heerlijk fout. Het liedje “I just can’t get enough” heb ik net iets te vaak gehoord, maar ik zing en dans toch mee.
Gelukkig gaat Glennis geen gesprek aan met het publiek met haar platte accent, maar zingt ze de sterren van de hemel met o.a. een medley van Whitney Houston. Wat een stem! Ik ben onder de indruk.

En wat zing ik hard mee met de voetbalmedley. Ik vind dit het leukste muzikale onderdeel van de avond. Op dit soort momenten denk ik vooral aan Eddy (mijn broer), omdat hij gek was op voetbal en deze muziek. Mijn volumeknop gaat nog hoger. Ik moet er wel aan denken binnenkort mijn excuses aan te bieden aan mijn buren op de tribune voor de geluidsoverlast.

Ik kom er later op de avond achter dat de mensen achter mij op de tribune het lastig vinden om de bierglazen leeg te drinken. Ik kom in eens met mijn schoenen bijna niet meer los van de grond. Paul de Leeuw komt een tweede keer op het podium, maar dit keer zingt hij Duitse schlagers. Het lukt mij toch om mij snel los te wringen van de grond om alsnog de drankjes te halen die ik had beloofd.

Gelukkig kan mijn jack die onder mijn stoel lag in de was en kan mijn handtas tegen een stootje. Ik wring hem uit en zorg er voor dat hij thuis weer naar leer ruikt in plaats van naar Amstel Bier.

Na filevorming in de parkeergarage praten we onderweg na over deze gezellige avond en zijn we benieuwd hoe de foto’s zijn geworden. We hebben ons natuurlijk thuis heerlijk aangesteld voor de camera. De marinepet stop ik bij de roze en paarse boa’s, de goudkleurige handtas, kroon en cowboyhoed en het zilverkleurig T-shirt en diadeem in de Toppers feestbox op de kast.

Ook al waren er dit jaar meer gastoptredens en waren de praatjes tussen door slecht verstaanbaar, de muziekkeuze was top! Ik koop de CD, zodat ik in de auto als ik alleen ben nog lekker vals mee kan zingen en nagenieten. 

Via de Toppers naar Parijs

Het wordt tijd om mij om te kleden. Het is de bedoeling dat ik later vanavond als prinses ontvangen wordt in de Arena in Amsterdam. Ik ga op zoek naar mijn kroontje en cape. Gorden en Rene willen graag dat ik in het wit gekleed ga. Vooruit dan maar, weg met mijn rode haar. Ik ga voor wit! Nog even mijn nieuwe haar borstelen en ik ben er klaar voor. De andere meiden hebben er ook zin in. We poseren alle zes voor de camera en rijden naar onze gereserveerde parkeerplaatsen.

Ondanks de sterke wind en stapelbewolking, worden we enthousiast aangesproken en aangekeken zodra we door de winkelstraten naar de Arena lopen. Ja, dat witte haar maakt ons zeker tien jaar jonger. Heb ik eindelijk lang haar, zeur ik over mijn lange lokken die in mijn gezicht waaien. Het kroontje zit gelukkig goed vast.

Veel prinsen en prinsessen staan al in de rij voor de Royal Party. Af en toe zie ik iemand die vergeten is de dresscode te lezen op de uitnodiging. In het roze gekleed kan toch echt niet dit jaar.

Vorig jaar zaten we in de 2^e ring, maar we treffen het dit jaar met de kaartjes. We zitten op de 1^e ring met goed zicht op de entree waar de Toppers straks binnen rijden en ook op het podium en het grote scherm om alle liedjes goed mee te zingen.

Ik zwaai naar Maxima en Alex in de VIP-box. Wat leuk dat zij dit 3 dagen achter elkaar willen doen. Het feest kan beginnen. Ik probeer niet te hard en te vals mee te zingen, maar bij de liedjes van Andre Hazes kan ik mij niet beheersen. Van K3 heb ik gehoord, maar ik ken verder geen liedjes. Hét moment om voor iedereen wat drinken te halen. Al ben ik geen fan van Gordon, zijn ode aan zijn overleden moeder raakt mij wel. Hij zingt het lied met zoveel kracht en emoties. Op het grote scherm worden foto’s van haar getoond. Dat maakt je wel weer bewust van je eigen familiebanden en hoe blij ik met mijn eigen moeder ben. Dat ze minimaal 105 mag worden in een goede gezondheid.

Ik moet op de tijd letten. Niet zo lang geleden heb ik 2 dagen Eurodisney geboekt. Het was even slikken toen ik de tijden door kreeg. Er zit 1,5 uur tussen het eind van het feest en het moment dat de bus uit Utrecht naar Parijs vertrekt. Dat wordt spannend. De koffer heb ik in de kofferbak liggen inclusief hapjes en drankjes voor de lange busreis. Ik wens de andere prinsesjes nog een swingende avond toen, ik breng iemand thuis en rijd naar de opstapplaats toe. Gelukkig ben ik 15 minuten te vroeg, ik heb nog tijd over om mij om te kleden. De auto staat op een afgelegen onverlichte parkeerplaats. Ik twijfel of het verstandig is mijn broek uit te trekken en mijn pruik af te zetten. Ik kan er gelukkig wel om lachen, ik kijk een paar keer rond alsof ik iets illegaals aan het doen ben en verander binnen een paar seconden in kleding van een prinses in een avonturier.

We stappen in de bus en geven een signaal aan de chauffeur dat hij kan gaan rijden. Ik kan op adem komen, ik heb het gehaald. Maar wat gebeurt er nu? Ik kijk tijdens het kletsen naar buiten en zie allemaal prinsen in het wit lopen. Zie ik dat nu goed? De touringcar stopt naast de Arena en mensen stappen in met rugzak en slaapkussens. De chauffeur is zo aardig om ook nog mensen uit andere steden op te halen, voordat we naar Parijs rijden.

De koffer mag in een kluis in het hotel. Het is vechten om een plekje bij de wastafel in het damestoilet. Je wilt toch fris en fruitig Walt Disney Studios inlopen die dag. Maar wat een luxe, om de 10 minuten gaat een gratis bus van het hotel naar het park. In dit park ben ik nog niet eerder geweest. Ik kijk mijn ogen uit. Ik geniet van het stralende mooie weer. Ik schreeuw flink als ik the Twilight Zone Tower of Terror bezoek, we maken samen een duizelingwekkende val in de Vierde Dimensie. En wat leuk om muziek van Aerosmith te horen als we in de Rock ’n Roller Coaster alle kanten op draaien, loopings maken en plotseling tot stilstand komen. Bij een andere attractie is maar 15 minuten wachttijd. Helaas, dat valt tegen. Het waren minimaal 115 minuten, blijkbaar is er een 1 weggevallen op het display. Als we dat van te voren hadden geweten.

Op maandag brengen we voornamelijk een bezoek aan het Adventureland en Frontierland van Disneyland. We zien niet alles, want eind van de middag worden we terug in de bus verwacht.

Ik heb mij voorgenomen na mijn laatste busreis alleen nog weekendjes weg te gaan met een auto, vliegtuig of trein. En toch kies ik er weer vrijwillig voor om uren lang vast te zitten in een stoel. Als ik ’s nachts thuis kom, ben ik al snel weer vergeten dat we nog 2,5 uur in Nederland hebben rondgereden om iedereen veilig thuis af te zetten. Ik zet de wekker, morgen ga ik op kantoor met zonnebril achter mijn bureau aan de slag. Misschien ook weer een leuk fotomomentje. 

Conny als (b) engeltje: Stout en Nieuw

Eindelijk mijn droom is uitgekomen. Ik kan mijn onschuldige kant laten zien in Rotterdam. Tijdens het dansen heb ik bijna het gevoel dat ik kan vliegen. Hoe kan dat toch?
Het is tijd voor een “over de top” feestje van Gerard Joling op 13 december 2008. We lopen enthousiast Ahoy binnen op zoek naar onze zitplaatsen. We volgen een spoor van roze veren. Maar waar zijn al die verklede fans gebleven? Wij kleden ons vast om; onze tassen gaan open. Veel nieuwsgierige ogen zijn op ons gericht. In een paar minuten veranderen we in 4 mooie witte engeltjes. We lopen glimlachend naast elkaar richting de stoelen op de 1e ring. Wat een goed uitzicht vanuit dit vak. Het feestje kan beginnen!
Swingende liedjes worden afgewisseld met rustige liedjes. Gerard zingt het dramatische lied “All by myself”. Het moment om te laten horen hoe vals en enthousiast ik kan zingen. Ik zie vuurwerk, confetti en schaarsgeklede danseressen. Karin Bloemen komt langs en de finalisten van Popstars zingen een ABBA medley.
Volgens mij zie ik op het podium rondvliegende strings van de bodybuilders. Dat stukje heb ik dan net weer gemist. Niet erg, er valt genoeg te zien en te horen. Achter ons horen we een behoorlijk stevige man met gouden ketting die denkt dat schreeuwen hetzelfde is als zingen. Wel jammer voor hem dat we net gaan staan op het moment dat hij wilt dat de engeltjes gaan zitten. Zetten we toch maar een grote B voor onze naam.
Helaas geen groot beeldscherm waarop de gezichtsuitdrukking van Gerard en zijn gasten goed is te zien. Met Oud en Nieuw wordt dit feestje uitgezonden. Dan kan ik zien welke VIPS ik net gemist heb in de wandelgangen. Ongeveer 20% was verkleed die avond. Dan moeten wij toch een keertje in beeld zijn geweest.
De vleugeltjes en de aureool gaan in de lade naast de ander foute feestartikelen. De glitter make-up kan er af. En ach die “over de top” nagellak laat ik nog een dagje zitten. Ik wacht af of het opvalt op zondag als ik met een groepje “Hollandse zondagmiddag op z’n Conny’s” organiseer.

Concert Marco Borsato - wit licht

Ik word onverwachts meegevraagd voor het concert van Marco Borsato. Met witte kleding aan rijden we vrijdagmiddag de file in richting het Gelredome in Arnhem. Veel fans geven gelukkig gehoor aan de kledingcode. Wat een mooi uitzicht vanaf onze uitstekende zitplaatsen en wat een indrukwekkende show!! Zoveel beter dan het Symphonica in Rosso concert twee jaar geleden. Ik ben geraakt en dat voelt goed bij een concert. Ik heb in mijn leven op veel liedjes van Marco gehuild, maar ook heerlijk gezoend.
Ik ben aangenaam verrast als “mijn” Daniël Boissevain op het podium verschijnt en het lied “Saturday Night” goed ten gehore brengt. Dat Marco aan het eind van het concert over het publiek heen vliegt, vind ik een beetje over de top. Maar ik geniet van de prachtige lichtshows. Wat ben ik blij dat ze mij heeft meegevraagd voor het concert.
In de pauze doe ik inspiratie op voor mijn witte outfit voor het “Stout en Nieuw” feest met Gerard Joling in december. Dan ga ik met 3 vriendinnen over de top wit gekleed inclusief vleugeltjes. “Flying to the Tropics” was toch een titel van een van zijn liedjes?

Tell it all about Boys (Dolly Dots)

Op zaterdagavond 24 mei lopen we vanuit het huis van Erica richting het optreden van de Dolly Dots: “De Goodbye For Now Tour”. De zaal loopt vol met vrouwen en een handvol mannen. Eén groepje vrouwen komt volgens mij rechtstreeks vanuit het optreden van de Toppers, gezien de haardracht. Veel Anita’s en zelfs een paar oma’s zie ik enthousiast voorbij lopen.
Een groot fan ben ik nooit geweest. Een poster heeft nooit op mijn kamer gehangen. Ik was in die tijd wel een fan van Wham en dacht dat ik met George nog wel een 2e Last Christmas zou beleven (hoe naïef en onschuldig kun je zijn…).
Ik ben benieuwd of ik alle liedjes mee kan zingen. Er komen veel hits voorbij. Mijn favorieten zijn “Leila” en “Do you wanna wanna”. We doen ons best om onze consumptiebonnen voor de wijn en het bier op te maken tussen het dansen en zingen door. Bij een medley met voornamelijk andere hits uit de jaren 70 gaat iedereen los. Ik loop richting het podium om de Dots van dichtbij te aanschouwen. Veel (mooie) mannen staan voor het podium mee te dansen. Ook een leuk uitzicht moet ik eerlijk bekennen. Je kunt goed zien dat ze er veel plezier in hebben. Ze zien er na al die jaren nog steeds goed uit. Na de toegift ‘Don't give up’ is het optreden voorbij. Tijd om terug te lopen naar huis. Ik ben benieuwd hoe mijn stem zondag klinkt na 2 avonden flink (vals) en enthousiast meezingen.

Op bezoek bij Dr. Bernhard (Toppers 2008)

Het is het derde jaar dat ik de Toppers bezoek en het blijft leuk. Heerlijk een avondje meezingen, mensen kijken, bekeken worden en swingen op ‘foute’ muziek.
Vorig jaar was ik in een roze stemming, dit jaar is het tijd voor goud en paars. Het is een gouden cowboyhoed en een paars T-shirt geworden met als extra versiering: de boa. Met 3 meiden gaan we met de trein naar Amsterdam. Al die inspanningen maakt natuurlijk dorstig. Tijd voor een wijntje in de trein. Laten we nu toevallig 2 flesjes wijn bij ons hebben. Proost!!
We blijven nog een uurtje op de grond zitten bij de Arena om de andere feestgangers te bewonderen. Dan wordt het tijd om op bezoek te gaan bij Gerard, Gordon en René. Met goed zicht op het podium zingen we de hele avond lekker vals mee. De boa’s vliegen alle kanten op en de heupen zitten na het spektakel helemaal los. Bonnie st Claire wil graag buiten spelen. Anita Meijer begint over ‘why tell me why’ en de finalisten van Idols 2008 zingen vol overgave over Proud Mary.

Toppers 2008 vond ik qua muziekkeuze, geluidskwaliteit en presentatie veel beter dan 2007. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij aanwezig. Ik ben benieuwd in welke stemming ik dan ben. Groen, rood of misschien wel zilver!! (Tips  en reacties zijn altijd van harte welkom)