Leren en ontwikkelen (onderwijs voor ieder kind)

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in april 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

Leren en ontwikkelen vind ik belangrijk. Ik wil niet stilstaan. Mijn manager vroeg aan mij of ik dit jaar nog een training wil volgen. Ook mag ik van tijd tot tijd deelnemen aan een seminar of workshop over mijn vakgebied. Bijblijven en relevante kennis en vaardigheden opdoen en in de praktijk brengen. Het geeft mij op verschillende manieren een hongerig gevoel.

Rond 1900 is in Nederland de eerste leerplichtwet aangenomen. Mochten boerenkinderen tijdens de oogsttijd vroeger nog thuisblijven om het gezin te verzorgen, nu zijn kinderen vanaf 5 jaar leerplichtig. Ik weet niet beter dan dat ik thuis met gezonde tegenzin op mijn eigen kamer aan het huiswerk zat. Mijn moeder mij overhoorde en ik op school groot ben geworden met Melk De Witte Motor en boterhammen met speculaas en chocoladepasta. Zelfs nu kan ik mij nog verheugen op de smakelijke uitgebreide lunch als ik naar een training ga. Natuurlijk gaat het om de lesstof. Maar stiekem kijk ik als eerste wat er voor lekkers wordt aangeboden bij de koffie en thee.’s Middags haal ik voor de lekkere trek een tussendoortje uit mijn tas. Opletten en leren met een hongerig gevoel vind ik maar niets.

In Ghana spelen hele andere dingen op het gebied van onderwijs. Er zijn nog te veel scholen niet in een goede staat en overvol. Ook zijn er te weinig goed opgeleide leerkrachten en leermiddelen beschikbaar. Kinderen krijgen nog te vaak les in een ongezonde leefomgeving, waarin ook goede voedzame schoolmaaltijden ontbreken. Ouders laten kinderen nog te vaak liever werken om het inkomen aan te vullen.

Onderwijs krijgen op een kindvriendelijke manier in een veilige hygiënische omgeving was voor mij een vanzelfsprekendheid. Ik kan mij nog wel een vervelende (lees saaie) meester en juf herinneren. Maar ik had in ieder geval de mogelijkheid om de tafel van 10 uit mijn hoofd te leren en mijn hoofd te breken over staartdelingen.

Wat fijn dat door de acties van Plan Nederland ook in Ghana het onderwijs verbetert. Leerkrachten worden goed opgeleid en schoolgebouwen worden verbeterd. Via project Girls First hebben meisjes ook steeds meer de mogelijkheid op voorgezet en beroepsonderwijs. Het aantal kinderen dat naar school komt is gelukkig toegenomen. Er worden meer en betere schoolmaaltijden aangeboden. Geen hele dag meer naar school op een lege maag. Ouders zijn hierdoor ook eerder geneigd de kinderen voor een school in te schrijven en op school te houden.
Een mooie ontwikkeling, maar er is nog zoveel te realiseren in Ghana. Met plezier naar school! Daar gaan we voor!

Plan Nederland Girls first

Stage op een secretariaat, een prima reality check

Op de site van Ontsecretaressen staat mijn recentste blog over stagelopen op een secretariaat. 

Wat is ontsecretaressen? 
Léontine de Koning is eigenaar en bedenker van Ontsecretaressen. Zij heeft in korte tijd een mooi netwerk (beweging) opgezet in Nederland. Het vak verandert en gaat mee met de tijd. Zij maakt op een interactieve en informatieve manier secretaresses bewust van de veranderingen. Ontsecretaressen organiseert o.a. rondetafelbijeenkomsten en workshops.

Wil je meer informatie? Bezoek de site, volg Ontscretaressen op Twitter of sluit je aan bij de groep op Linked-in. 

Aapjes kijken op het werk

Nog beter (a-) sociaal gedrag op het werk begrijpen en dan heb ik het niet alleen over het gedrag van mijn manager, maar ook gedrag van bepaalde collega’s. Wie vertoont vaak vlooigedrag, wie is vindingrijk en wie toont respect maar wordt dit afgedwongen met veel kabaal en machtsvertoon?

Workshop Apemanagement
Ik heb een paar weken geleden een workshop Apemanagement georganiseerd in dierenpark Amersfoort. Samen met een bioloog bestuderen we het sociale gedrag van apen. Wie weet hoor ik tijdens deze korte studie en lezing waarom kennis soms nooit spontaan wordt overgedragen op het werk en waarom mijn werkomgeving soms op een apenrots lijkt.
Ik hoor en zie dat er veel verschil in gedrag zit tussen de gorilla, baviaan, berberaap en de bonobo. Bij het observeren van een groep apen verzamelen we in twee groepen informatie over het sociale gedrag. We noteren wat voor gedrag we zien op de apenrots, maar de bioloog is het helaas niet met ons eens. Onbewust vullen we in wat we denken dat we zien en zijn we niet altijd even objectief. Ik denk er even over na en geef hem gelijk. Ik neem de kleur waar en zie een aap vlooien, er wordt aan een staart getrokken en hoor geschreeuw. We geven als groepje een andere invulling aan het gedrag. Als een aapje alleen zit is hij vast verstoten en zielig. De vader aap geeft zijn kindje iets te gemakkelijk weg aan de buurvrouw, dus hij is een slechte vader. Maar hoe kunnen we dat weten? Zijn wij naar de overkant gezwommen en hebben we dit nagevraagd? Natuurlijk wilden we dit doen, maar daar hadden we tijdens deze oefening helaas geen tijd meer voor. We liepen terug naar de zaal om naar ons eigen gedrag te kijken.

Conny in een hokje 
Ik krijg de opdracht om uit 7 kaartjes een aapsoort uit te zoeken waar ik het meeste op lijk. Dat vind ik lastig, want het hangt bij mij af van de omgeving, sfeer en situatie af wat voor apengedrag ik vertoon. Ik mag kiezen uit de gorilla man (zachtaardig leider, grote rust), orang oetan vrouw (duidelijke voorkeur in contacten, nieuwsgierig, slim, vindingrijk), berberaap (sociaal actief, vlooien, maken alles goed met seks), gorilla kind (spelenderwijs leren), bonobo vrouw (domineren mannen in groep, goede samenwerking met vrouwen), mantelbaviaan man (luidruchtig, maar met respect) en de bonobo man (imponeergedrag). Iedereen mag anoniem de andere collega’s een aapje toeschuiven. Het valt op dat iemand anoniem in een hokje stoppen iedereen gemakkelijker afgaat dan openlijk aan te geven welk gedrag je koppelt aan een bepaalde collega. Misschien iets voor de volgende teambuildingsmiddag.
Ik pas helaas weer niet in een hokje, er springt niet één soort aapje uit bij de uitslag. Uit de testen tijdens mijn loopbaangesprekken kwam dit resultaat ook al naar voren. Conny is niet in een hokje te plaatsen. Ik zie het als een voordeel en word daar niet onrustig van.

Aapjes op het werk
We ontvangen aan het eind van de workshop een boek met als titel “Help, mijn baas in een aap!” Op mijn werk kijk ik gelijk of de titel van het boek klopt. Gelukkig is de interim-manager in het bezit van humor en zelfspot en kiezen we direct het juiste kaartje. De volgende dag open ik op mijn werk nog half wakker voor mijn eerste kopje thee mijn mailbox. Ik schrik, want wat lees ik nu? Ik denk gelijk in apengedrag en zie gedrag van een mantelbaviaan terug in de tekst. Iemand trekt conclusies uit bepaald bedrag (zonder dit van te voren te checken) en zet dit erg scherp in een mail. Na mijn verbazing en teleurstelling kies ik ervoor direct te bellen en mijn ‘gorilla’ kant te laten zien. Nu maar hopen dat ik niet de neiging krijg haar voor straf naar deze workshop te sturen, maar een excuus van de collega volgt gelukkig al snel. 

Meer informatie over apemanagement

Help! Ik ben gebombardeerd tot schrijfcoach

Publicatie: Info-Net
Secretaresse Netwerk

Je schrijft regelmatig zelfstandig brieven, notities en/of rapporten. Je laat een collega nog een quickscan uitvoeren en het stuk kan de deur uit. Andersom wordt het je ook wel eens gevraagd. Breng je alleen correcties aan in de tekst of reik je juist alleen maar tips aan? Want een schrijfcoach laat de schrijver tenslotte zelf het werk doen. 

Een collega vroeg aan mij of ik nog even snel naar een tekst wilde kijken. Ik las het zorgvuldig door en ontdekte een aantal typefouten. Tevens maakte ik een aantekening voor wat verbeterpunten. Het corrigeren van deze tekst kostte me toch meer tijd dan ik had verwacht. Mijn collega vroeg aan het eind van die middag om feedback. Volgens mij verwachtte zij weinig commentaar op haar notitie. Zij sprak er zo enthousiast over. 

Feedback geven
Daar zat ik dan met mijn lijstje met correcties en verbeterpunten. Hoe ga ik dit aanpakken? Ik opende het gesprek met de opmerking dat ik een aantal typefouten was tegengekomen en tevens een aantal verbeterpunten wilde bespreken. Ik zag haar verbaast kijken. Toch ging ik door met mijn opsomming. Uiteraard motiveerde ik wel waarom iets niet juist was omschreven en dat begreep zij ook. Bij een aantal opmerkingen gaf ik ook suggesties hoe het beter zou overkomen. Bijvoorbeeld door actiever te schrijven en niet te vergeten wie de doelgroep is waarvoor zij dit schreef. 

Mijn collega maakte aantekeningen en ging aan de slag met het aanpassen van haar notitie. Zij was verbaasd dat ik toch wel veel commentaar had op de tekst, maar was aan de andere kant ook blij dat zij feedback kreeg op haar teksten. Zij gaf aan dat zij niet alleen ‘kritiek’ kreeg, maar ook motivatie hoorde waarom een andere schrijfstijl of woordkeuze beter zou passen in de notitie. 

De juiste cursus
Deze klus kostte mij dus redelijk wat tijd. Ik ging bij mijzelf na of dit wel de juiste manier was om feedback te geven. In die week ontving ik toevallig een uitnodiging voor het bijwonen van een workshop met als titel: “de leidinggevende als schrijfcoach’. Naast een aantal tips hoe je zelf het beste een notitie kunt schrijven, werden ook praktijkvoorbeelden besproken en tips aangereikt hoe je als schrijfcoach het beste kunt handelen. 

Doorlooptijden
Uit een onderzoek bleek dat ongeveer 20% van de tijd daadwerkelijk gebruikt wordt voor het schrijven van de tekst. De voorbereidingen nemen samen met de correcties de meeste tijd in beslag (o.a. opdracht formuleren, doelgroep bepalen, informatie verzamelen en selecteren). Dit komt uit op 40% voor de voorbereiding en 40% voor het corrigeren. 

Feedback vragen
Als iemand om feedback vraagt, probeer dan te bepalen wat voor soort commentaar nodig is. Als ik aan mijn collega gericht vragen had gesteld, had dit mij tijd en inspanning bespaart. Misschien ging het haar alleen om de inhoud en was het nog niet nodig om naar de spelling te kijken. Mijn collega had natuurlijk ook van te voren haar vraag beter kunnen formuleren. Moet er bijvoorbeeld gelet worden op spelling, stijl, opmaak, taalgebruik of alleen op inhoud.
Voortaan zal ik een tekst zorgvuldig lezen en mijn behoefte bedwingen om taalfouten te verbeteren, tenzij een collega mij hierover nadrukkelijk om vraagt. Ik zal tevens proberen nog duidelijker te zijn in mijn mondelinge toelichting welk effect een tekst op mij heeft als lezer. Zeker als iemand hele lange zinnen gebruikt en ik bijna in slaap val, omdat de punt wel erg lang op zich laat wachten. 

Soorten commentaargevers
Uiteraard pas iedereen in een hokje. Ook tijdens deze workshop werd er gesproken over verschillende commentaargevers. Ik ga maar eens kijken in welk hokje ik pas en in welke hokjes mijn collega’s. Wie weet ontstaat er dan ook meer begrip voor elkaars aanpak. En leidt dit zonder discussie tot een nog betere notitie. En daar doen we het eigenlijk toch ook voor?