Klussen met Conny - deel 5 (de finale)

Via de sms meldt zich een vrijwilliger om bij mij te komen behangen. Ik ben erg blij met haar aanbod en bel direct op om een afspraak te maken. 

Het nieuwe behang kan er gelijk weer af. Na een dagje krabben heb ik geen nagels meer over. Ik koop de rollen behang en huur een behangtafel. We pakken de koffer met de behangtafel uit, de eerste puzzel hebben we achter de rug. Nu de uitdaging: de gang met vele hoekjes en ongelijke muren. 

Wat heerlijk dat ze mij komt helpen, voor mij is het tijdstip ‘s morgens even slikken. Ik zet de muziek wat harder en laat haar rustig aan het werk. Natuurlijk vind ik kletsen veeeeel leuker, dus val ik haar toch af en toe lastig. Bij de lul de behanger sloot ik mij in mijn slaapkamer op, zo gezellig was hij tussen het gemopper door nu ook weer niet. 

De rode kleur is uit mijn gang verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een jaren 70 wit design. Ze wil er niets voor hebben na een dag hard werken, maar die opmerking negeer ik. Na een geslaagde en gezellige dag bedank ik haar op een gepaste wijze. 

Nu wordt het tijd voor nieuwe gordijnen in de gang, het verven van de plinten en buizen en het laten verdwijnen van de betonnen vloer. Eerst ga ik inkopen doen. De vloertegels zijn in de aanbieding, ik doe een impulsieve aankoop. Ik loop naar buiten met 5 m2 aan tegels, mijn handtas half over mijn schouder en de tas met kwasten hangt op half negen. Ik zoek de auto en vergeet dat mijn auto aan de andere kant van de woonboulevard van Utrecht staat geparkeerd. Eerst een diepe zucht, maar al snel volgt er een glimlach. Dat is weer echt iets voor Conny. Gewoon kopen en dan pas nadenken. Ik loop in de zon langzaam naar mijn auto en vraag mijzelf af of ik genoeg tegels heb gekocht. Ik denk ‘op goed geluk’ ..... 
Met trillende armen kom ik thuis en besluit dat het niet verstandig is de kwast op dit moment in mijn hand te nemen. 

Na een paar weken besluit ik de plinten en de buizen te verven. Ondanks het advies van de verkoper pakt de verf niet op de buizen. Ik geef het op en koop in een andere winkel nieuwe verf. Van zalm naar zand heeft dus geen nut, ik zie geen verschil met of zonder lenzen. Na het schuren van de plinten ga ik aan de slag. Ook het verven wil niet echt lukken. Gelukkig is mijn thema ‘leven en beleven’ en ben ik snel tevreden als het om klussen in huis gaat. Andere dingen zijn voor mij belangrijker in dit leven dan een perfect appartement. Als alles hangt inclusief het schilderij van mijn vriendin is er ook dimlicht aanwezig in de gang en duw ik alle vrienden en familie heel vriendelijk en snel de huiskamer in. Daar is tenslotte alle gezelligheid te vinden. 

Het wordt tijd om de rails en de gordijnen te kopen. Ik kom niet uit met de vloertegels, dat wordt terug naar de winkel. Dit keer neem ik mij voor de auto dichtbij de winkel te parkeren. Ik zoek naar de autosleutels en hoor de bezoekers van de feestende buurvrouw hijgend boven komen.  

De lift doet het niet. Ik hoef de wedstrijd ‘de sterkste buurvrouw van de flat’ niet te winnen en besluit thuis te blijven en morgen de rails en vloertegels te kopen. 
Mijn superklusser komt binnenkort langs om alles te monteren en op te hangen. Dat geeft mij nog een paar dagen de tijd om alles aan te schaffen. Ik houd van kleur, dus heb nieuwe gekleurde kussens gekocht voor mijn hoekbank. De logeerkamer haal ik voor de 2e keer leeg. Ik koop nieuwe lampen en kledingkasten. Wat fijn om binnenkort alles snel terug te vinden. Niet meer over dozen heen stappen om een handdoek te pakken of in de dozen te duiken voor linnengoed. 

Ik heb lekkage gehad in mijn bijkeuken en heb last van slechte afzuiging in mijn douche. De woningbouwvereniging heeft aangeven dat er fouten zijn gemaakt en komen binnenkort langs. Het behang in de slaapkamer zit los. Genoeg te doen dus. Maar dat komt nog wel. Eerst dit afmaken, dan op vakantie naar Kreta en dan zien we wel weer, eerst een mooie zomer met leuke en spannende dingen.... 

Klussen met Conny - deel 4 (de halve finale)

Spontaan valt in de gang de deurbel op de grond, gaat de verlichting in de slaapkamer niet meer aan en wil het peertje niet meer los. In het donker kruip ik dan maar over de dozen heen mijn bed in.
Er komt een warbol aan bedrading achter de kast vandaan. Sommige bedrading is niet aangesloten of overbodig. Ik zoek het uit. Deze warbol lijkt soms wel op mijn gedachtes en acties. Er speelt van alles tegelijkertijd. Wat bewaar ik, wat kan weg, wat pak ik wel en niet op en wat hoort hier niet thuis.

De 2e klusjesman tipt mij om een lichte kleur aan te houden in de gang, omdat het zonlicht ontbreekt. Het nieuwe witte behang dat hij er gedeeltelijk afscheurt valt hem blijkbaar niet op dat hij mij deze tip meegeeft. Ik reageer maar niet. Ik krijg meerdere malen een preek dat het mijn schuld is dat het zo verlopen is met de andere klusjesman. "Tenslotte heb je geen specialist ingehuurd", zegt hij streng. "Dat je op die klussite zoekt naar een klusser snap ik echt niet", komt er zuchtend uit. Terwijl ik via deze site ook aan zijn gegevens ben gekomen. Wat hij zegt daar heb ik weinig aan, maar wat is hij leuk om naar te kijken. Hij wil weten hoe laat en waar ik het materiaal koop, zodat hij van te voren de winkel kan bellen of ik wel de juiste spullen koop. Hij verlaat mijn huis en ik ga een dagje relaxen bij vrienden. Het voelt een dag later niet goed en laat de klusjesman weten dat ik de gang even laat voor wat het is: een bouwkeet zonder vloer met gescheurd behang die schots en scheef op de muur zit. Ik concentreer mij eerst op de huiskamer en de slaapkamer.

Ik maak een afspraak met mijn superklusser voor montageklussen. Dat geeft mij een weekend de tijd om nieuwe lampen te kopen. Ook maak ik zondag af waar de lul de behanger mee begonnen is, het is wel jammer dat het net die plekken zijn waar ik vaak langs loop en vanuit mijn luie positie op mijn hoekbank zicht op heb. Tussendoor beantwoord ik een mail van Peter R. de Vries met de vraag of ik mee wil doen aan zijn programma als politieagent of lijk. Een foto van mij is gewenst. De autogarage bel ik maar weer eens op, want 10 minuten genieten van mijn 3e autoradio is te kort. Volgens een collega ligt het aan de autoradio en niet aan het inbouwen. Maar in welke doos zit die aankoopbon ook al weer?
Om de stress kwijt te raken speel ik een love game en gooi een strike in mijn huiskamer via de WII. Wat is het fijn dat mijn gordijnen weer hangen. Ik heb nu niet meer het gevoel dat er elk moment aangebeld kan worden door de overburen met de vraag of alles wel goed gaat, want ze zien mij soms zoooó overdreven bewegelijk TV kijken.

Het is dinsdagavond. De nieuwe vensterbank past niet in de lift, dat wordt trappenlopen. De lamp wordt boven de eethoek opgehangen en er is weer licht in de slaapkamer. Als ik mijn huiskamer betreed, komt er een glimlach tevoorschijn. Het gaat steeds meer op een gezellige huiskamer lijken. Genieten dus. 
Natuurlijk moet er nog veel gebeuren. Ik krijg hulp uit een onverwachtse hoek voor de gang en krijg van een collega de gouden tip over de nieuwe vloer in de gang en bijkeuken.
Ik maak mijzelf niet gek en denk terug aan die bedrading achter de kast. Stukje bij beetje oppakken en alles valt vanzelf een keertje op zijn plaats. 

Klussen met Conny - deel 3 (de bedreiging)

Het is zaterdag acht uur 's morgens, tijd om op te staan. Vandaag gaat het gebeuren. De muren krijgen een andere kleur. Ik probeer wakker te worden onder de douche, er zit sop in mijn oren maar hoor ik nu een deurbel of lijkt het maar zo? Ja, hoor hij blijft maar rinkelen. De behanger wil aan de slag, een half uur te vroeg, hij biedt zijn excuses aan en gaat aan de slag. Ik rijd met een vriendin richting de Arena om inspiratie op te doen voor nieuwe  lampen. Als ik ’s middag naar huis rijd ben ik zo nieuwsgierig naar het resultaat. Het ziet er goed uit, ik bied hem wat drinken aan, maar hij neemt liever een slok van zijn eigen frisdrank. Dan sluit ik mij maar weer op in de slaapkamer en wacht totdat hij klaar is met beiden kamers.

Tijdens een korte pauze voor een snack bij de film hoor ik de behanger flink vloeken. Laat ik maar niet de bezorgde klant uithangen en kijk rustig de film af. Rond etenstijd hoor ik hem gerommel in de gang, het is tijd geworden om mijn gezicht en portemonnee te laten zien. Hij vraag enthousiast hoe ik de muren in de gang vind. Helaas volgen er geen enthousiaste woorden van Conny los. Natuurlijk gaat hij het loszittende behang nog plakken, dat had hij wel gezien. En ja, dat het patroon niet aansluit was hem wel opgevallen, maar dat waren toch maar een paar millimeters. Op het stuk waar je de huiskamer inloopt is alles met kleine stukjes over elkaar behangen. Creatief dat wel, maar toch niet echt wat ik voor ogen had.

Nu het geld, het overeengekomen bedrag overhandig ik hem en bedank hem voor zijn inzet. Hij loopt rood aan en is beledigd dat ik zo weinig betaal en eist meer geld. Ook dreigt hij met het strippen van het behang als ik niet meer betaal. Ik merk op dat het gesprek op deze manier niet echt professioneel overkomt en dat je met een normaal gesprek meer bereikt dan met dreigen. Hij krijgt van mij de tip van de dag: breng voortaan een offerte uit waarin je alle kosten in beeld brengt om misverstanden en teleurstellingen achteraf te voorkomen. Tenslotte hebben we niet per uur gerekend, maar gingen we voor een totaal bedrag. Omdat ik later graag als een oude zeur met zwaaiende handtas in het bejaardenhuis bingo wil spelen, kom ik hem gedeeltelijk tegemoet. Hij maakt geen oogcontact en vindt het bedrag te weinig. “This is it!”, geef ik aan.

De behanger pakt zijn spullen bij elkaar, pakt het geld aan en loopt kwaad mijn huis uit. Hij was dus een lul de behanger die toevallig een beetje kon behangen.

Zondag ontvang ik een mail van hem dat ik een hoer en slet ben. Uiteraard ontvangt hij direct een nette mail terug waarin ik aangeef dat ik het niet met hem eens ben. Maar dat we er best met de politie erbij over kunnen praten. Ik ben de beroerdste niet tenslotte.

De professionele klusser die ik had afgewezen heb ik toch maar ingeschakeld. Hij brengt gelijk zondagmiddag een bezoek en geeft meerdere malen aan dat hij zo slecht werk nooit had afgeleverd. Maar dat de schuld bij mij ligt Ja ja, nu weet ik het wel. Ik neem de gok en huur hem toch in. Dit keer gaan we het anders aanpakken.

Voor nu laat ik even los en ga zondag vieren met vrienden. 

Word vervolgd. 

Klussen met Conny - deel 2 (en actie!)

Bij de supermarkt haal ik dozen voor mijn spullen. Nu ik toch lekker bezig ben, kan ik net zo goed ook de kasten uit mijn logeerkamer leeg trekken. Die wil ik al langere tijd weg hebben. Ik zet een aantal advertenties op internet ‘gratis op te halen’. Dat bespaart mij weer tijd en geld. De reacties stromen binnen, de mensen komen blijkbaar graag bij mij langs. Iemand uit Alkmaar vertelt dat ze een gehandicapte zoon heeft maar geen auto en vraagt of ik de kast voor haar uit elkaar wil halen en kom brengen. Een echtpaar dat voor het werk met de trein reist, stelt voor dat ik de plant naar het station breng op een tijdstip dat voor hen het beste uitkomt. Ik kies toch voor mensen die de spullen bij mij thuis komen ophalen. Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan.

Ik ben zo handig en enthousiast bezig. Ik trek per ongeluk de keukenplank gedeeltelijk inclusief schroeven en pluggen van de muur. ’s Avonds laat ik de rode muren in de gang verdwijnen. Rollen is lastig, omdat de schuimroller niet goed op de houder past. Ik wist dat ik iets vergeten was om te kopen deze week. De schuimroller valt regelmatig op de grond, waardoor er witte stippen op de vloer verschijnen. Ik geef het  rond middernacht op en wacht geduldig af tot de behanger ‘s morgensvroeg aanbelt.

Rond negen uur start de jonge klusser met het afstomen van het behang. Ondertussen vraagt hij mij hoe het toch kan dat ik hier alleen woon. Ik mompel iets over de bijzondere mannen in mijn leven de laatste paar jaar en een vacante vacature. Ik hoor hem zeggen dat het allemaal goed komt. Met mij, of bedoelde hij toch zijn klus? Ik biedt hem iets te drinken aan. Hij geeft aan dat hij de gaten gaat dichten en de keukenplank wil monteren na het behangen, Hier word ik vrolijk van, zo’n man in huis.

Ik verhuis naar mijn slaapkamer met mijn laptop en een kopje thee, klim over de dozen heen en denk op bed aan mijn ideeën over de nieuwe inrichting van beide ruimtes. Nu nog een gezellig dagje woonboulevard Arena inplannen en een afspraak maken met ‘mijn’ superklusser.

De behanger laat ik ’s middags alleen, zodat ik voor de 3e keer een autoradio bij de garage kan laten inbouwen. De inbreker heeft een van de kabels meegenomen, dus rijd ik helaas nog steeds zonder muziek. Ze hadden deze kabel niet in voorraad.

Voor de huiskamer weet ik hoe ik het wil hebben met nieuwe lampen, lijsten en vensterbanken. Over de kleur van de vloer en inrichting van de gang ben ik nog niet uit. Aan welke kant hang ik het schilderij op van een goede vriendin, die ze speciaal voor mij heeft gemaakt? Deze moet wel goed tot zijn recht komen.
De aankomende dagen komt het vast allemaal goed, als de behanger het ook al zegt….

Wordt vervolgd.

Klussen met Conny - deel 1 (het idee)

Ik ben klaar voor iets nieuws in 2010. Te starten met nieuwe kleuren in mijn huis, dan volgt de rest vanzelf. De kleuren groen, oranje en rood verlaten mijn huis. Om dit definitief te maken heb ik spontaan eind vorig jaar een strook behang van de muur getrokken. Nu kan ik niet meer terug.

Maar hoe nu verder? Zijn mijn nagels lang en scherp genoeg om de rest van het behang er af te krabben? Ik kreeg niet zo lang geleden feedback op mijn werk van een manager dat hij mij als een katje ziet in het werk. Lief en gezellig, een gezelschapsdier dat soms ook ruimte voor zichzelf nodig heeft, maar ook haar nagels onverwachts kan uitzetten (hij kon het trouwens wel waarderen). Die behangafstomer heb ik dus helemaal niet nodig deze week..
Ik heb op papier een geschikte klusjesman gevonden. Dat is geregeld. Nu is de tijd aangebroken om er een ongezellig huis van te maken. Alles van mijn muren afhalen inclusief de gordijnen en lijsten en de kasten leeg maken. De klusjesman biedt aan ook het afstomen voor zijn rekening te nemen. Ik denk er serieus 2 seconden over na en zeg enthousiast 'ja graag' en denk 'mag ik je houden'.
Nu wachten tot mijn enorme verkoudheid over is en ik met een gerust hart langs de setjes hand in hand in de woonboulevard en bouwmarkten kan lopen om inspiratie op te doen voor beiden ruimtes.
Nu ik toch ga inpakken, kan ik net zo goed gelijk de kasten in mijn logeerkamer leeg trekken. Daar stoor ik mij al jaren aan. Liever 1 grote kast dan 4 kleine lage kasten in die kleine ruimte. Ik verheug mij nu al op een middagje lachen, als ik die kledingkast leeg trek met oude en foute kledingstukken van jaren geleden. De kasten verplaats ik ook liever voordat er een nieuwe vloer in de gang ligt. Die kasten duw ik niet zomaar in mijn Suzuki, ik zet een advertentie op internet met de speciale aanbieding “op te halen voor o euro”. Nu hopen dat iemand belangstelling heeft, dat ruimt heerlijk op.
Ik heb 6 dagen om alles in te pakken en het behang te kopen tussen het werken, daten, sporten, solliciteren en theaterbezoek door. Moet lukken toch?
Voor de officiële opening in februari ben ik op zoek naar het mobiele telefoonnummer van Maxima. Dat wordt weer googlen…..

Wordt vervolgd