Vijftig plus en min

Posters aan de muur, een koffer met singles naast mijn platenspeler. Barbies op de plank boven mijn bed. Het was een tijd van huiswerk doen en groente eten met lichte tegenzin, sporten, buiten spelen en dromen. Ik woonde in die tijd rond mijn twaalfde in een flat in Utrecht samen met mijn broer en moeder.

Mijn wensenlijst werd steeds groter en ik bleef dromen. Als ik ouder ben dan heb ik een groot huis met een tuin en dieren om mij heen. Dan heb ik geen zorgen en kan ik doen wat ik wil. Toen vond ik mensen van dertig jaar oud en bij de leeftijd van veertig bejaard. Hoe grappig is het als je zelf ouder wordt, de leeftijd waarop je iemand oud vindt mee schuift. Dertig jaar, is dat oud? Nee voor mij niet. Alleen die ronde getallen daar heb ik nog steeds niets mee. Dat voelt voor mij alsof ik een hoofdstuk sluit, terug moet kijken en ik in een nieuwe fase in mijn leven kom. Onzin natuurlijk, ik weet het. Toch besteed ik hier meer tijd aan dan de tussenliggende jaren. Op mijn dertigste verjaardag had ik een zaaltje gehuurd op de Oudegracht in Utrecht om met vrienden, familie en collega’s al dansend hierop te proosten. Toen ik veertig werd had ik mijn huiskamer omgebouwd tot een jaren 70 disco met bijpassende kleding. Dat was toch wel leuk om te doen.

Meet and Greet
Ik had veel posters aan de muur toen ik dertien jaar was, maar zijn poster ontbrak op mijn muur. En dat terwijl ik in die tijd een koffer vol met posters uit de Hitkrant had verzameld. Hij was knap, sexy, maakte heerlijke muziek en hij kon goed dansen. Ik heb ooit één single van hem gekocht, dit was in 1982 “Cry just a little bit”. Wat heb ik deze single grijsgedraaid. Maar wat was ik teleurgesteld toen ik de prijsvraag voor een ‘Meet and Greet’’ niet had gewonnen. Na zesendertig jaar is die wens gedeeltelijk uitgekomen. Toen ik richting de concertzaal liep eerder dit jaar voelde ik mij heel even weer dat jonge meisje van toen. Ik moest om mijzelf lachen, laat ik nu een seconde vergeten zijn dat hij ook ouder is geworden. Daar stond iemand van rond de zeventig jaar oud. Maar wat heb ik genoten van het optreden. Deze wens kon ik van mijn bucketlist afstrepen. Shakin Stevens was goed bij stem, alleen die heupen zaten volgens mij wat minder los dan toen.

Dromen en wensen

Wensen had ik genoeg. Wat kon ik jaloers zijn op vrouwen met lang haar. Ik heb dit in de jaren kunnen loslaten, kort haar stond mij ook veel beter. Dat ik heel lang slank bleef en kon eten wat ik wilde dat was voor mij weer heel normaal. Hoezo dik worden van chips en patat? Ik werd al gewaarschuwd, wacht maar tot je dertig ben. Dát moment heb ik nog tien jaar kunnen uitstellen. Die opmerking begreep ik gelijk, toen ik op die leeftijd wat vaker op mijn weegschaal stond. Twee keer per week volleyballen vond ik vroeger heel normaal, pakte ik altijd de fiets of liep ergens naar toe. Ik moet er nu niet meer aan denken. Al zou het voor die paar kilo’s extra wel goed zijn als ik die drive nog had.

Nieuw inzicht en levenslust
Dit jaar (2019) word ik vijftig jaar jong. Zo voelt het ook echt, ik zeg dus ook expres niet vijftig jaar oud. Dat wordt zo’n moment van terugkijken op mijn leven. Ik kan nu al zeggen:  ja, ik ben al heel lang een tevreden mens. Ik heb tot nu toe gedaan wat ik wilde doen. Mooie ervaringen opgedaan en veel geleerd (meer dan mij lief is). Dat stoppen we maar in het vakje levenservaring. Ik voel mij te jong om te stoppen met het kleuren van mijn haar, maar te oud om nog nachten door te halen. Ik voel mij te jong voor de soos, maar te oud voor een bezoek aan een bardancing. Mijn batterij is iets sneller leeg, dus helaas moet ik vaker opladen. Maar aan de andere kant heb ik nu ook meer rust in mijn leven. Kon ik mij jaren geleden nog over een aantal zaken druk maken, dat kan ik nu sneller naast mij neer leggen. Dat geldt uiteraard niet voor alles. Want het leven begint toch pas bij vijftig?

Het leven begint pas
Oma ga ik nooit worden, maar ik neem genoegen met de rol van vriendin, partner en dochter. En dromen en wensen? Die heb ik nog steeds. Ze zijn dan wel wat aangepast in de jaren, maar dat vind ik logisch. Op mijn bucketlist staat bijvoorbeeld nog meer verre reizen maken. Dat gaat zeker lukken. Toch worden het minder concrete wensen (lees acties). Ik houd het nu meer op een goede gezondheid, een fijne relatie met René, plezier maken met vriendinnen en vooral genieten. Dat blijf ik doen tot en met de bingo in het bejaardenhuis samen met mijn grote liefde.
Ik zeg altijd, ik ben een veertigplusser en dan lieg ik niet. Maar als die vijf in de buurt komt, vergeef mij dan even een dagje van veel zuchten om aan het nieuwe getal te wennen.
Wie weet blijf ik vasthouden aan die ene zin als er gevraagd wordt naar mijn leeftijd. Ik ben een veertigplusser.  

Een brief aan mijn (overleden) broer

Hallo Eddy,

Ik zit op een bankje. De zon schijnt, ik zie spelende kinderen in het park. Dat doet mij denken aan onze jeugd. Spelen met een voetbal, ruzie maken en weer goed maken. Onschuldig, niet bezig of ontwetend wat de toekomst brengen zal.
Het park ligt midden in een drukke stad in Noord-India. Niet jouw ideale vakantieland, dat was de Verenigde Staten. Het was je grote wens daar eens naar toe te gaan, die wens is nooit uitgekomen. Ooit breng ik een bezoek aan LA, Miami en Las Vegas en proost ik op je!

Op 27 januari 2012 is het 10 jaar geleden dat de politie bij mij thuis aanbelde. Ik sliep nog en deed slaperig open en hoorde het slechte nieuws. De aarde stond even stil. Je zei al jaren dat je nooit oud zou worden, ik lachte altijd en reageerde met: “Natuurlijk Eddy, waarom zou je ook”? Je hebt helaas gelijk gekregen.

Bezoek aan Spanje tijdens zijn werk

Wat hebben we samen veel beleefd, vroeger op de camping en toen we nog thuis woonden in Zuilen rondhangen en na schooltijd voetballen op het schoolplein. Je was altijd druk bezig. En wat heb ik mij aan je geërgerd als je je vingers geluid liet maken. Ik had het vermoeden dat je het soms alleen deed om je kleine zus te pesten.Al hebben we bij elkaar in de buurt gewoond bij de Maarsseveense Plassen en zijn we beiden direct vanuit het ouderlijke huis met onze partner gaan samenwonen, ik ben je toen al een beetje kwijtgeraakt. Ik werd volwassen, kreeg andere vrienden, maar ook andere verwachtingen. Je bleef hangen in plezier maken, praten werd kletsen.
Als ik toen met andere ogen naar je kon kijken, had ik je misschien bereikt. Mijn leven ging verder en zag je af en toe bij ma thuis. Ik begreep je niet meer en had moeite met jouw levensstijl. Ik had genoeg aan mijn hoofd in die tijd. Maar geloof mij, ondanks alles wat er is gebeurd, je verhuizing naar Spanje en België ben ik in jou en ons blijven geloven. Kinderen zaten er voor ons beiden niet in. Ik heb geloofd dat we ooit weer gezellig samen als broer en zus iets zouden ondernemen. Het komt wel goed in de toekomst. Ik heb je nog een paar dagen in huis gehad, toen hebben we gepraat. Dat heb ik tot de dag van vandaag als iets kostbaars ervaren. Eerlijkheid, onze geheimpjes delen, ik voelde weer contact met je. Het was helaas van korte duur. De radiostilte was snel weer terug.

10 jaar geleden ging mijn hoop verloren. Natuurlijk ben ik ook de laatste jaren van je leven om je blijven geven, al spraken en zagen we elkaar bijna niet meer. Op 19 januari a.s. zou je 45 jaar geworden zijn. Een broer hebben, het voelde zo vanzelfsprekend. Wat gaf het mij een ongemakkelijk en vreemd gevoel om jouw huis leeg te halen. Al jouw herinneringen aan de muur in de vorm van foto’s. Een periode die ik niet met je heb gedeeld. Een huis dat ik voor de eerste keer van binnen zag.
Had ik mij schuldig moeten voelen? Heb jij ooit gedacht dat je kleine zus je in de steek heeft gelaten? Ik zal het nooit weten. Je hebt geleefd en ik hoop ondanks alles dat je veel plezier hebt gehad. Jij hebt mij onbewust een wijze levensles meegegeven. Leef en beleef! En ja, dat ben ik ook na jouw begrafenis meer gaan doen. Het voelt soms net of ik voor twee leef, maar het voelt goed. Wat jammer dat mijn vrienden de kans niet hebben gehad om je te leren kennen.

Net voor mijn rondreis door India heb ik besloten om het contract voor de gedenkplaat niet meer te verlengen. Sinds je overlijden ben je veel meer in mijn gedachte. Deze keuze voelt nu wel goed, geen schuldgevoel meer.

Om een hoofdstuk uit mijn leven af te sluiten, ga ik na mijn avontuur een bezoek brengen aan onze (biologische) vader. Een kennismaking zonder verwachtingen of verwijten. Ik heb het gevoel van moeten losgelaten in mijn leven, ik wil dit zelf. En aan jou mag ik altijd denken.

Ik pak mijn spullen bij elkaar, de zon is uit mijn zichtveld verdwenen in het park. Ik veeg de doorgelopen make-up uit mijn gezicht en zoek de drukte van de stad weer op.

Eddy, ik beloof het. Ik blijf genieten van het leven en dingen doen die ik belangrijk en leuk vind in dit leven.

Veel liefs van je kleine zus.

Conny

Uitzicht op de rest van het park in India.

Aantal bezoekers:

Mijn leven voor de camera



Het leven van Hans Boorman

Ik heb wel eens tv-opnames bijgewoond en meegedaan met het TV-programma "Wie is de reisleider?". Het wordt tijd tijd voor iets nieuws. Sinds kort sta ik als figurant ingeschreven bij een castingbureau. Als er een leuke aanbieding langs komt, meld ik mij aan. Als Peter R. de Vries een "crimineel" op TV nodig heeft, kan hij mij nu ook mailen.   

Goede Tijden Slechte Tijden
Ik heb vandaag een afspraak in hotel De Rozenboom in Duivendrecht. Mijn wekker gaat vroeg af. Deze ochtend ben ik zelfs de files voor. We wachten in de enorm grote ontvangstruimte van Endemol Studio’s geduldig af wanneer we worden opgehaald. De productieassistente bekijkt of ik met mijn zelf uitgekozen kantoorkleding de set op mag. De kleur van mijn blouse valt te veel op. Ze vraagt of ik mijn grijze colbert aan wil trekken.
Niemand van de figuranten kent elkaar, maar het is nog vroeg. Ik hoor dat iemand de verkeerde trein had genomen. We wachten rustig af wanneer we nodig zijn. 
Ik weet intussen wat mijn startpunt is op de set en waar ik naartoe moet lopen. Ik kijk niet meer naar deze serie sinds Bowien van een klif af viel. Laura herken ik gelijk, omdat zij vanaf de start in de serie meespeelt. Ik vind het lastig om met de receptioniste te praten zonder geluid te maken. In een andere scène loop ik vlak langs Nina, natuurlijk pas ik op dat ik haar niet omver loop. Nu maar hopen dat niet alleen mijn achterkant in beeld komt. Gelukkig mag 'ik' een paar keer de scene overdoen, ik krijg er steeds meer plezier in.
De scènes staan er op, ik neem het geld in ontvangst en ga naar huis. Ik vergeet aan de productieassistente te vragen wanneer dit wordt uitgezonden. De scènes zijn in januari dit jaar opgenomen. Ik word later in het jaar niet aangesproken. Houdt dit in dat niemand de serie volgt of dat ik niet in beeld ben geweest? Op internet bekijk ik een paar afleveringen en ja hoor ik was zeker 2 seconden op televisie in beeld.

Doorschijnende verpleegstersuniformen
Begin maart worden mijn moeder en ik bij de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam verwacht. In de uitnodiging wordt gevraagd schoenen met een hak mee te nemen en een huidkleurige onderbroek en niet glanzende panty. Toen ik dit verzoek kreeg, heb ik even getwijfeld of ik er wel goed aan doe om mijn moeder mee te nemen. Ze wilde dit ook wel eens meemaken. We laten ons verrassen op de set.
We worden opgemaakt en moeten ons hierna omkleden. We krijgen een bijna doorschijnende verpleegstersuniform aan. 
De film speelt zich af in de jaren 60. De acteurs praten niet tijdens de opname, je hoort alleen muziek op de achtergrond. Ik ben blij met de warme lunch, het is zo koud op de set. De productieassistente vraagt of iemand mee kan dansen met leden van de dansschool. Ik steek enthousiast mijn hand omhoog en niet lang daarna dans ik een Weense wals op de set.
Op deze opnamedag zijn een paar scènes opgenomen, maar ik krijg geen goed beeld van het verhaal. Gelukkig word ik voor de première uitgenodigd in het DeLaMar Theater. Alles valt op zijn plaats. De film “Het leven van Hans Boorman” wordt in september 2011 vertoond op het Nederlands Film Festival. Daarnaast komt de film ook eind dit jaar op televisie. 

Op het politiebureau
Dit keer speel ik een agent op het politiebureau. Op vrijdag om 10.30 uur word ik op de set verwacht voor de Nederlandse film Plan C met Ruben van der Meer. Ik moet burgerlijke en sportieve kantoorkleding meenemen en degelijke werkschoenen. Mijn kleding mag geen prints hebben, teksten of fijne streepjes. De kleding blijft de hele dag in de sporttas zitten en ik mag de set op in de kleding die ik aan heb. Alleen mijn paarse topje moet uit. We hebben een eigen ruimte, waarin we verblijven als we niet op de set nodig zijn. De tafel op de gang staat vol met frisdrank, brood, snoep, chips en koek. We komen niets te kort.
Ze hebben figuranten nodig die 3 dagen hiervoor vrij willen nemen. Ik verlies hierdoor mijn rol als agent en wordt bij het kopieerapparaat neergezet. Daar heb ik genoeg ervaring mee, als het aan mij ligt staat deze scene er in een keer op.
Natuurlijk mogen we in de pauze naar buiten als de agenten maar niet vergeten de geweren binnen te laten. Je wilt de burgers op straat tenslotte niet laten schikken als je met een nep geweer aan het spelen bent en 112 wordt gebeld.
In een andere scene zit ik achter mijn bureau. Ik typ blind mijn verslag uit en kijk af en toe naar het zwarte beeldscherm, mijn manager maakt een praatje met mij en loopt verder. De scene moet een paar keer over. Ik denk na 8 keer, daar komt mijn manager ook weer aan, wat wil hij nu weer. Ik zit helemaal in mijn rol.
De film gaat op 8 maart 2012 in première. Ik word hier niet voor uitgenodigd, maar ontvang als alternatief een Nationale Bioscoopbon. Ik weet nu al dat ik in maart ergens in het donker ga zitten. 

2009 - Met de 65+ club kerst vieren in Hannover

In 2009 wil ik de feestdagen op een andere manier beleven. Ik neem mijn moeder mee met een georganiseerde reis naar Hannover. Ik stap op 23 december ‘s morgenvroeg zonder te hoge verwachtingen in de touringcar in Utrecht. We laten ons 5 dagen vermaken in en rondom de oude Hanzestad.

De vakantie stond in het teken van ratten, snoepen, lange onderbroeken, springende broodjes, een stille Kerstman en een overenthousiaste chauffeur. Ondanks de vele grijze accenten in de touringcar en het hotel heb ik mij zeker vermaakt.

Woensdag 23 december 

We kiezen een goede plek uit in de bus waar we de rest van de reis blijven hangen. De volumeknop van mijn achterbuurman staat verkeerd ingesteld. Na vier keer dezelfde alinea lezen, stop ik mijn boek van Nicci French maar terug in mijn tas. Ik kijk naar buiten, hoe verder we richting Duitsland rijden hoe minder sneeuw ik zie. Wat jammer, ik had mij zo verheugd op een witte kerst. Ondertussen luister ik maar naar het avontuurlijke en zielige levensverhaal van de achterbuurman. Op de stille momenten doe ik een poging om een hoofdstuk te lezen. Wie heeft het jonge meisje vermoord en in de tuin van het familiehuis begraven? De enthousiaste chauffeur zit helemaal in zijn element, alle informatie en de vele grapjes vallen in de smaak bij de rest van de deelnemers. Op sommige momenten zijn ze zo flauw dat we er samen om kunnen lachen.

We arriveren bij een jaren ‘70 hotel op een industrieterrein even buiten Hannover. We krijgen een vaste plek aan tafel. Het wordt tijd om na het uitpakken van de koffers goed na te denken waar we gaan zitten. Ik gooi het matras naar de andere kant van de kamer en geef het tweepersoonsbed aan mijn moeder.


Donderdag 24 december 
Mijn moeder is vandaag jarig. Voor het ontbijt zing ik haar even toe. Als we terugkomen uit Harmelen is het tijd voor de cadeaus en de drank. We zijn sportieve meiden en nemen iedere keer de trappen naar de 4e etage. Een oudere dame vindt dat zij recht heeft om voor te dringen bij het ontbijtbuffet. Ik wacht geduldig tot mijn broodje uit de broodrooster springt. Hij vliegt helaas niet lekker bruin op mijn bord, maar vliegt de lucht in en belandt achter het buffet. Ik ben wel gelijk wakker van de lachende mensen om mij heen. Ik geniet in stilte van mijn kopje thee aan tafel.

We vertrekken naar Harmelen. Wie kent er niet het verhaal van de rattenvanger van Harmelen? Hij verloste de stad van alle ratten, maar toen hij niet betaald kreeg, nam hij met zijn fluitspel alle kinderen van de stad mee. De stad is gevuld met prachtig versierde huizen, die door de welgestelde kooplui werden gebouwd als bewijs van hun rijkdom.

Na de rondleiding door onze gids Vera bezoeken we samen de St.-Nikolaiskerk. Het ongeveer 800 jaar oude godshuis werd in 1945 bijna volledig vernield door artillerie-beschietingen. Tussen 1957 en 1959 werd het heropgebouwd. De mooiste bezienswaardigheid is het mozaïekvenster aan de zuidkant met een afbeelding van de rattenvanger.

In de touringcar worden we getrakteerd op rat en het smaakt nog goed ook!
We proosten samen in de hotelkamer op de verjaardag van mijn moeder met een glaasje Baileys en ik geef haar mijn cadeau.
Tijden het 'Christkind' buffet ontvangt ze van de chauffeur een fles champagne en bonbons. Na het buffet vertrekken we richting de kerk voor de avond/nachtmis. Dit is voor mij een nieuwe ervaring. Ik ga warm gekleed. Het lukt mij niet om de Duitse liedjes mee te zingen. Nieuwsgierig kijk ik rond om te zien wat er allemaal gebeurt tijdens zo'n mis. Na de mis worden we in het hotel door een stille Kerstman getrakteerd op een warme 'feuerzangbowl'. Het 'Hohoho' denk ik er zelf bij toen het warme drankje werd geserveerd.


Vrijdag 25 december (1e Kerstdag) 

Gisteren duwde een oude man een briefje in mijn hand met zijn e-mailadres. Bij het buffet vroeg een 65+er aan mij of er nog iets lekkers in de aanbieding is. Ik verwees hem direct naar de saladebar. Ik glimlach al twee dagen naar alle mannen van de bus. Vanavond is het ‘Jingle Bells Ball’ en ik wil graag gevraagd worden voor een foxtrot of een losse disco-move. Ik ben benieuwd of het de moeite waard is geweest om zoveel te glimlachen.....

We starten de dag met een dagtocht door de Hertz, een van de natuurgebieden van Duitsland. We brengen een bezoek aan het 1000 jaar oude stadje Goslar. Deze stad aan de voet van het Harzgebergte heeft het grootste aantal vakwerkhuizen van Duitsland, zo'n 1800 stuks.
In de ochtend stoppen we bij 'der Windbeutel-König" voor een koffie met een lekkernij.
In Goslar beklim ik samen met mijn moeder de 208 treden van een toren en brengen een bezoek aan het keizerlijke paleis.

Na het candle-light-buffet in het hotel is het tijd voor het bal. De zaal is feestelijk versierd met 1 rode strik aan de wand. In de hoek DJ Kerstman zonder rood pak maar met dezelfde lichaamsbouw. In de naastgelegen ruimte is iedereen klaar met eten. Sommige (echt)paren gaan direct naar hun hotelkamer. Ik hoor Nico Haak op de achtergrond zingen over elastieken benen. Mijn moeder pakt mijn hand vast en trekt mij door de eetzaal op de lege dansvloer. Spotlight aan, de swingende dames staan op de dansvloer. We dansen op liedjes uit de tijd van Op Volle Toeren. We twisten enthousiast mee met Chubby Checker. Wat leuk en fijn om te zien dat meerdere vrouwen en mannen dit een leuke dans vinden, van de dansvloer wordt nu gelukkig goed gebruik gemaakt. Ik krijg mijn moeder niet meer van de dansvloer af, maar gelukkig, ook zij haakt af op het moment dat de polonaise wordt ingezet. Tijd voor een glaasje fris!

Zaterdag 26 december (2e Kerstdag) 

Na een onverwachtse koude douche en het uitgebreide ontbijt brengen we met onze gids Vera een bezoek aan Hannover. Onderweg in de bus vertelt opa Kees over zijn zoon, wat hij wilde worden en wat hij nu voor werk doet. Als ik zijn mail ontvang met een foto die hij van mij heeft gemaakt, moet ik letten op zijn digitale handtekening. Hierin staat een adres vermeld van een Bed and Breakfast. Echt een aanrader, zegt hij vol trots. Ik glimlach, wat een handige en leuke manier van reclame maken. De koekjestrommel en de koekjestrommel blijven rondgaan in de bus en raken maar niet leeg.

We zien de tuinen van Herrenhäuser Gärten. Het betreft vier door een lindelaan verbonden tuinen. De belangrijkste tuin is de Grosser Garten. Deze tuin stamt uit 1666, maar nog voor het einde van de zeventiende eeuw werd de tuin prestigieus hervormd door de hertogelijke familie. Het openluchttheater wordt in de zomer nog altijd gebruikt. Het slot is in de Tweede Wereldoorlog verwoest. De tuinen liggen in het noordwesten van Hannover.

Na het kerstbuffet in het hotel rijden we naar hotel Ramada Hotel Europa voor de grote bingo. We bekijken de prijzen en nemen plaats op de 2e rij in de zaal. De DJ alias Kerstman alias bingoleider noemt de nummers op. De chauffeur pakt de rol van dronken konijn en haalt de gewonnen kaartjes bij de mensen op zijn ‘komische’ manier op voor controle van de nummers. Ik heb nog 1 nummer op mijn bingokaart. Ik zie mijzelf al met het strijkijzer vertrekken, juist op dat spannende moment vraagt het personeel wat ik wil drinken. Zucht. Na 3 rondes gaan we met lege handen terug naar ons hotel.

Het is tijd om de koffers in te pakken. Zondagochtend worden we vroeg bij de bus verwacht en vertrekken we naar Asten waar we stamppot eten en iedereen zijn eigen bus naar huis pakt. Tijd om afscheid te nemen van het vaste clubje gezellige mensen.

Meisjes met rode haren

Ik sla de krant open voor de advertenties (vacatures), maar een leuk artikel trekt gelijk mijn aandacht.
Op zondag 2 september was er een Roodharigendag in Breda. Alles mocht als je maar een echte naturel roodharige was. Ruim 2500 mensen kwamen naar de derde editie toe. Ik weet dat echte roodharige, met een blanke doorzichtige huid en sproeten, over 50 jaar totaal uit het Nederlandse straatbeeld zijn verdwenen. Wat gaan we ze missen.

Toen ik nog een kleine onschuldige Conny was, vond ik het helemaal niet leuk om roodharig te zijn. Mijn ma en mijn broertje blond en ik rood. Ik vond dat echt niet eerlijk verdeeld!! Ik heb dit geprobeerd uit te leggen aan mijn ma. Maar die zei altijd: "later als je groot bent.. ". In staking gaan had dus ook geen nut. Ik moest maar geduldig afwachten.
Komt Arne Jansen ook nog in de jaren 70 met een single uit over ‘meisjes met rode haren’. Wat is dat liedje vroeger vaak met veel enthousiasme voor mij gezongen. Het liedje komt zelfs voor in de film Turks Fruit.
Uiteraard ben ik het wel eens met de tekst van het liedje.

Dit evenement heb ik helaas gemist. Erg? Nee dat niet. Een echte redhead ben ik al jaren niet meer. Ik heb volgens mij vrijwillig alle roodtinten al uitgeprobeerd bij de kapper. Af en toe zou ik stiekem toch graag zwart of bruin haar willen hebben. Ik gedraag mij af en toe gewoon een beetje "blond", gooi af en toe een bruine kleur in mijn haar, maar blijf in hart en nieren toch altijd een echte rooie...

Om te laten zien hoe roodharig en onschuldig ik was vroeger, heb ik een pasfoto bijgevoegd (7 jaar jong). Lief he???

Voor mijn overleden broertje Eddy

Wat is ‘Over mijn lijk’ toch een mooi en aangrijpend realityprogramma op BNN. Ze volgen het leven van vijf ongeneeslijk zieke jongeren. 

Met een brok in mijn keel denk ik bij de aftiteling automatisch aan mijn overleden broertje. Al is hij niet overleden aan een ongeneeslijke ziekte, het zet mij wel aan het denken. Het is nu 6,5 jaar geleden: 27 januari 2002. Voor mij was het een moeilijk jaar vol met verdriet, verwarring, boosheid en teleurstelling. 

Eddy is 36 jaar jong geworden, 8 dagen na zijn verjaardagsfeest. Als ik aan hem denk, zie ik een blonde grappen makende ‘John de Wolf’ voor mij: vrolijk, ondernemend, gek op feestjes, vakanties, voetbal kijken (Feyenoord) en spelen, films bekijken en muziek luisteren. Hij was niet veroordelend, ik kon altijd met mijn kleine ‘geheimpjes’ bij hem terecht. Al moest het nooit te serieus worden. Het leven is tenslotte een groot feest!! 

Hoe vreemd voelde het die eerste week voor mij, toen ik samen met mijn moeder zijn huis binnen liep in Utrecht (Zuilen). Een huis zonder gezamenlijke herinneringen. Ik zag in de huiskamer een muur vol met foto’s van (voor mij onbekende) vrienden en feestjes. Ik haalde alles van de muur af. Ik nam zijn volledige CD collectie mee en een krat vol persoonlijke spullen. Ik kwam in een lade een kaart tegen die ik hem ooit had gestuurd. Hij had hem bewaard. Ik was ontroerd. Het volle krat staat na al die jaren nog onaangeraakt in mijn bijkeuken op de hoogste plank. 

Ook al hadden we een moeizame relatie de laatste paar jaar, ik mis hem absoluut. Er zijn in de jaren gelukkig veel goede herinneringen bijgekomen. 

Soms lijkt het wel of een dergelijk groot verlies ‘nodig’ is om zelf bewust te worden van je eigen kostbare leven. Doe ik wel die dingen die ik echt wil doen? Geniet ik wel genoeg? En wat vind ik nu belangrijk? Ik kan zeggen dat dit verlies mij uiteindelijk wel positief heeft veranderd. Natuurlijk werd ik dat jaar geconfronteerd met de (on) echtheid in vriendschap. Heb ik lang met een schuldgevoel rondgelopen en heb ik mijzelf vaak de 'waarom' vraag gesteld. Ik heb veel geleerd en ik kan nu absoluut uitspreken dat ik al jaren bewuster leef, geniet van het leven in veel opzichten en mijn eigen keuzes maak. Echte vriendschap mij dierbaar is en ik weet wat dat inhoudt. 

Het leven is één groot feest?? Laat ik zelf soms maar afwisselen met chagrijnige buien, hier en daar een teleurstelling of een irritatie. Des te meer geniet ik van al die leuke en mooie dingen!!