Huppelen is verboden

Wat eten of drinken pakken in de keuken, boodschappen doen of je omkleden. Daar denk ik zelf nooit over na. Dat doe ik gewoon. Dat is helaas tijdelijk niet mogelijk. Op de röntgenfoto’s in het ziekenhuis blijkt dat ik een 3-voudige gecompliceerde enkelbreuk heb. Ik dacht het al toen ik klaar was met schreeuwen, die voet zit bijna op een andere plek. 

Ik had iemand aan de lijn op het moment dat mijn voet achter de poef thuis bleef hangen. Toen mijn vriend en ik thuis kwamen na ons (overbodig maar noodzakelijk) bezoek aan de huisarts kwam de politie met 2 wagens onze straat inrijden. De beller was zo attent om de politie te bellen, want hij wist niet wat er zich had afgespeeld. Misschien lag ik wel alleen onder aan de trap. Ik heb de politie gerustgesteld dat ik echt heel gek ben op mijn vriend en dat het mijn eigen schuld is.

Even wennen
De details over het rechtzetten van mijn voet laat ik maar achterwege. Het enige dat ik erover wil zeggen is dat ik de vrouwelijke arts op dat moment niet zo aardig vond. Gips erom, de rolstoel in en terug naar huis. En dan? Gelukkig zijn we allebei van de pragmatische aanpak. Ik meld mij af op mijn werk en René bouwt de eetkamer om tot slaap- en werkkamer. De trap op naar de eerste verdieping kan ik wel vergeten. Gelukkig hebben we een ruime huiskamer, dus de zespersoons eettafel zetten we dichterbij de keuken. Ik zit al wekenlang tegen twee frozen shoulders aan, dus veel kracht heb ik niet. De afspraak met de fysiotherapeut is afgezegd en wordt mogelijk na de operatie een wekelijkse dubbele afspraak.

Even wat pakken, even naar de wc. Ik dacht het niet. Iets even doen is er niet meer bij. We zijn creatief. Op zolder ligt een rollator. Die heb ik ooit gekregen omdat deze mogelijk ooit van pas komt voor mijn moeder. Ik heb mazzel want nu kan ik alvast oefenen. De krukken staan tegen de muur en ik beweeg mij rollend door de huiskamer.

Onbekend maakt onbemind
Als bijbaan ben ik portier, niet bij een café in het dorp maar thuis voor onze katten Bailey en Funny. Zodra ik twee oortjes of koppies boven het raam zie uitkomen gaat de deur al op. Ik raak de tel kwijt hoe vaak ik de deuren voor ze open doe. Met liefde. Ze zijn in de war en ontwijken mij. Al die onbekende gevaarlijke apparaten in huis. Gelukkig lopen ze wel mijn kant op als ze gekraak horen of iets lekkers ruiken. Ook zij wennen een beetje aan de geluiden. Ik rijd nog weleens tegen de bank of muur aan. De roze pijnstillers zijn aantrekkelijk en worden de eerste keer weggeslagen om mee te spelen. Ik leer snel en neem ze voortaan gelijk maar in.

Huppelen is verboden
Ik kom het huis (bijna) niet uit. Ik werk een aantal uurtjes met uitzicht op de tuin en rust veel uit. De weekboodschappen bestel ik online, maar vergeet dat ik niets kan opbergen. Dus pas ik de tijden snel aan in de App, zodat ’s avonds René de boodschappen kan opruimen. We moeten voorkomen dat de ijsjes smelten. 

Natuurlijk weet ik dat ik rustig aan moet doen, langzaam moet rijden en dat ik de bocht beter niet te scherp kan nemen. Laat ik nu toch denken dat ik twee dagen na de val die extra huppel kan maken. Fout gedacht! Ik kom met een enorme klap op de drempel in de uitbouw op mijn zijkant terecht. Vanwege mijn schouderblessure kan ik mij ook dit keer niet vasthouden en val op de harde plavuizen vloer. De volgende dag heb ik flink wat spierpijn en ben ik enorm beurs. Tijdens mijn tweede ziekenhuisbezoek blijkt dat er niets is veranderd aan de breuk. De traumachirurg telt nog steeds 3 breuken en legt zijn plan de campagne uit voor de operatie. 

Elke dag leer je bij
Toen ik nog buddy was in Utrecht ging ik wekelijks naar mijn cliënt. Ze vond het fijn om samen met mij te winkelen. Ik vind het best wel spannend om haar uit de stoel te helpen in de rolstoel en haar over de drempel naar buiten te rijden. Ik snap de angst nu zoveel meer. Ik vertrouw mijn vriend uiteraard. Toch voel ik mijn hart een sprongetje maken als ik de drempel over moet naar buiten. Gelukkig woon ik samen en heb ik een kanjer die mij helpt waar nodig. Maar ik besef nu nog meer hoe afhankelijk je bent, niets meer een vanzelfsprekendheid is en dat je gewoon soms moet loslaten. Of het gaat om het uitgebreide ontbijt regelen in het weekend tot de hoge rekening van de reparatie van mijn mobiel. Per dag kijken wat mogelijk is. Ik zeg tegen anderen dat ik optimistisch geboren ben en geef mijn moeder hiervan de schuld, dat helpt mij wel de dag door. Natuurlijk baal ik wel van de pijn en het gedoe, maar de frustratie neemt gelukkig niet de overhand.  

Wandelen voor het goede doel
Voor mijn val heb ik met een vriendin afgesproken dat we in oktober meedoen met de actie ‘de Hartstocht’ van de Hartstichting en op zoek gaan naar sponsoren. Die actie is uitgezet en komt niet in gevaar. Ik heb naast een beensteun voor de rolstoel ook gelijk maar een paar extra benen besteld. De wandeling gaat door, al is het in een rolstoel!

De zon gaat schijnen
Ik weet dat ik nog weken moet herstellen en revalideren en nog lang niet huppelend door het leven kan. Maar vooruit, genoeg mensen die het zwaarder hebben. Het is fijn om te weten dat er een dag komt dat ik weer normaal kan lopen als de operatie goed verloopt. Geduld. Weet trouwens iemand waar je dit online kan kopen?

https://www.hartstocht.nl/het-doel

Stressloos ontspannen, dat kan toch iedereen?

Het lijkt zo gemakkelijk stressloos ontspannen. Ik kijk naar mijn lieve katten, zij hebben in mijn ogen een stressloos bestaan. Misschien zie ik dat verkeerd en ervaren ze stress als ze achter vliegjes aan rennen of jagen op vogels en vlinders in onze tuin. Het is in ieder geval voor mij een leuk schouwspel. Ik vraag mij af of ik het in mij heb om nog meer stressloos te ontspannen.

Ik werk in coronatijd fulltime thuis, dit houdt in dat ik veel uren achter een PC zit in mijn eigen werkkamer. Mij hoor je niet klagen, het is productief. Ik hoef niet meer na elk overleg op zoek naar een werkplek of in de file te staan bij de lift. Mijn werkplek blijft leeg als ik een half uur weg ben en ik hoor alleen nog het gespin van mijn katten op de achtergrond. Geen gekuch, gemompel, hard gepraat, gesmak of tikkende geluiden van collega’s. Bij thuis werken vervagen je pauzes, je spreekt bijna collega’s niet meer spontaan in de wandelgangen. Het nadeel is dat ik sneller de spanning voel in mijn schouders. Toch nog even doorwerken, dat stukje tekst afmaken en de pauzes opschuiven. Ik wil er beter op letten, ik doe mijn best maar ik vind het soms lastig mij te houden aan zelf opgelegde regels.

In mijn vorige huis had ik alleen een douche. Zou ik ooit verhuizen dan kocht ik een huis met een ligbad. Dan liet ik mijn vriend regelmatig schrikken als ik met een groen gezichtsmasker over de gang liep. Dan werd zondag mijn spa-dag. Ik heb in dit huis een ligbad, maar dat heb ik ongeveer vijf keer uitgeprobeerd. Ik staarde naar de badeend, maar die kwekte niet terug. Het risico dat een mobiel of boek in het water valt is groot, dus die ging nooit mee.
Vorig jaar is er een infraroodsauna bijgekomen. Daar maak ik in de winter regelmatig gebruik van. Dat werkt ontspannend, zeker voor zo’n koukleum als ik. Om mijn huid goed te verzorgen ga ik naar mijn vaste schoonheidsspecialiste in het dorp. Gelukkig vindt ze het leuk bij te praten, dus krijg ik gelukkig niet de kans om in slaap te vallen op de ligstoel.

Mijn a.s. schoonzus Elly nodigde mij uit voor een feestje online. Ik vond het leuk om uit te proberen, dat kende ik nog niet. De uitleg kreeg ik via een groepsapp en het feestje was online via Zoom. Wat moest ik klaar leggen die avond? Een schaar, handdoek, haarband, schoteltje en een thermoskan heet water. We kregen een pakketje opgestuurd.  We gingen die avond allemaal met de billen bloot voor de camera. Oeps.
Elly heeft op een rustige duidelijke manier laten zien hoe je het beste je gezicht kan scrubben voordat je aan de slag ging met het masker. Ik pakte het pakketje gelijk uit en legde die avond alles klaar. Er zat zelfs thee bij, wat leuk zeg! Het kopje thee stond klaar. Mijn gezicht had ik goed gereinigd, de camera kon aan.  

Het gezichtsmasker van Aloë Vera kon ik op mijn gezicht aanbrengen. Ik ben hier niet zo handig in dus het was even stoeien. Wat fijn dat Elly zelf ook meedeed, zodat ik het op de juiste manier kon aanbrengen. Ik hoorde dat dit masker een sterke hydraterende werking heeft en bij de productie natuurlijke ingrediënten worden gebruikt. Het dringt diep door in de fijne lijntjes en rimpeltjes. Het serum heeft een kalmerende werking en verzacht de huid. Daar word ik blij van. Zeker nu ik wat ouder word is het belangrijk om goed voor mijn huid te zorgen. Wie weet inspireert dit feestje mij om vaker een masker te gebruiken en mijn ligbad alsnog een kans te geven.
Nu ontspannen, ogen dicht. Stiekem gluurde ik kort naar de andere feestgangers. Iedereen zag er ontspannen uit. Ik gaf mij er ook aan over.

Het serum dat achterbleef op mijn huid kon ik eenvoudig in de huid van mijn gezicht en hals masseren, schoonspoelen was niet nodig. Dat vond ik erg prettig. Mijn huid voelde inderdaad prettig aan en het rook ook lekker. Het masker was biologisch afbreekbaar dus deze kon in de groencontainer.

Stressloos ontspannen. Het lukt mij steeds beter. Lekker in je vel zitten begint met gezonde voeding, voldoende ontspanning en genoeg beweging. Ik doe mijn best. Al is zondigen ook wel erg ontspannen. Een zak chips op de bank bij een Tv-serie, daar kan ik nog steeds erg van genieten. En dat zonder schuldgevoel (en zonder stress). Mijn volgende uitdaging: niet langs de crosstrainer lopen maar erop lopen. Het komt vast nog wel goed met mij.

Meer informatie over de Aloë producten

https://www.facebook.com/together.flp/

https://together.flp.com/

Vijftig plus en min

Posters aan de muur, een koffer met singles naast mijn platenspeler. Barbies op de plank boven mijn bed. Het was een tijd van huiswerk doen en groente eten met lichte tegenzin, sporten, buiten spelen en dromen. Ik woonde in die tijd rond mijn twaalfde in een flat in Utrecht samen met mijn broer en moeder.

Mijn wensenlijst werd steeds groter en ik bleef dromen. Als ik ouder ben dan heb ik een groot huis met een tuin en dieren om mij heen. Dan heb ik geen zorgen en kan ik doen wat ik wil. Toen vond ik mensen van dertig jaar oud en bij de leeftijd van veertig bejaard. Hoe grappig is het als je zelf ouder wordt, de leeftijd waarop je iemand oud vindt mee schuift. Dertig jaar, is dat oud? Nee voor mij niet. Alleen die ronde getallen daar heb ik nog steeds niets mee. Dat voelt voor mij alsof ik een hoofdstuk sluit, terug moet kijken en ik in een nieuwe fase in mijn leven kom. Onzin natuurlijk, ik weet het. Toch besteed ik hier meer tijd aan dan de tussenliggende jaren. Op mijn dertigste verjaardag had ik een zaaltje gehuurd op de Oudegracht in Utrecht om met vrienden, familie en collega’s al dansend hierop te proosten. Toen ik veertig werd had ik mijn huiskamer omgebouwd tot een jaren 70 disco met bijpassende kleding. Dat was toch wel leuk om te doen.

Meet and Greet
Ik had veel posters aan de muur toen ik dertien jaar was, maar zijn poster ontbrak op mijn muur. En dat terwijl ik in die tijd een koffer vol met posters uit de Hitkrant had verzameld. Hij was knap, sexy, maakte heerlijke muziek en hij kon goed dansen. Ik heb ooit één single van hem gekocht, dit was in 1982 “Cry just a little bit”. Wat heb ik deze single grijsgedraaid. Maar wat was ik teleurgesteld toen ik de prijsvraag voor een ‘Meet and Greet’’ niet had gewonnen. Na zesendertig jaar is die wens gedeeltelijk uitgekomen. Toen ik richting de concertzaal liep eerder dit jaar voelde ik mij heel even weer dat jonge meisje van toen. Ik moest om mijzelf lachen, laat ik nu een seconde vergeten zijn dat hij ook ouder is geworden. Daar stond iemand van rond de zeventig jaar oud. Maar wat heb ik genoten van het optreden. Deze wens kon ik van mijn bucketlist afstrepen. Shakin Stevens was goed bij stem, alleen die heupen zaten volgens mij wat minder los dan toen.

Dromen en wensen

Wensen had ik genoeg. Wat kon ik jaloers zijn op vrouwen met lang haar. Ik heb dit in de jaren kunnen loslaten, kort haar stond mij ook veel beter. Dat ik heel lang slank bleef en kon eten wat ik wilde dat was voor mij weer heel normaal. Hoezo dik worden van chips en patat? Ik werd al gewaarschuwd, wacht maar tot je dertig ben. Dát moment heb ik nog tien jaar kunnen uitstellen. Die opmerking begreep ik gelijk, toen ik op die leeftijd wat vaker op mijn weegschaal stond. Twee keer per week volleyballen vond ik vroeger heel normaal, pakte ik altijd de fiets of liep ergens naar toe. Ik moet er nu niet meer aan denken. Al zou het voor die paar kilo’s extra wel goed zijn als ik die drive nog had.

Nieuw inzicht en levenslust
Dit jaar (2019) word ik vijftig jaar jong. Zo voelt het ook echt, ik zeg dus ook expres niet vijftig jaar oud. Dat wordt zo’n moment van terugkijken op mijn leven. Ik kan nu al zeggen:  ja, ik ben al heel lang een tevreden mens. Ik heb tot nu toe gedaan wat ik wilde doen. Mooie ervaringen opgedaan en veel geleerd (meer dan mij lief is). Dat stoppen we maar in het vakje levenservaring. Ik voel mij te jong om te stoppen met het kleuren van mijn haar, maar te oud om nog nachten door te halen. Ik voel mij te jong voor de soos, maar te oud voor een bezoek aan een bardancing. Mijn batterij is iets sneller leeg, dus helaas moet ik vaker opladen. Maar aan de andere kant heb ik nu ook meer rust in mijn leven. Kon ik mij jaren geleden nog over een aantal zaken druk maken, dat kan ik nu sneller naast mij neer leggen. Dat geldt uiteraard niet voor alles. Want het leven begint toch pas bij vijftig?

Het leven begint pas
Oma ga ik nooit worden, maar ik neem genoegen met de rol van vriendin, partner en dochter. En dromen en wensen? Die heb ik nog steeds. Ze zijn dan wel wat aangepast in de jaren, maar dat vind ik logisch. Op mijn bucketlist staat bijvoorbeeld nog meer verre reizen maken. Dat gaat zeker lukken. Toch worden het minder concrete wensen (lees acties). Ik houd het nu meer op een goede gezondheid, een fijne relatie met René, plezier maken met vriendinnen en vooral genieten. Dat blijf ik doen tot en met de bingo in het bejaardenhuis samen met mijn grote liefde.
Ik zeg altijd, ik ben een veertigplusser en dan lieg ik niet. Maar als die vijf in de buurt komt, vergeef mij dan even een dagje van veel zuchten om aan het nieuwe getal te wennen.
Wie weet blijf ik vasthouden aan die ene zin als er gevraagd wordt naar mijn leeftijd. Ik ben een veertigplusser.  

Ouder worden en het leven vieren

                 

Op zondag 25 november heb ik in Egmond aan Zee het leven gevierd. Ik heb tijdens het weekendje weg met een goede vriendin kort stil gestaan bij het feit dat ik weer een jaar ouder ben geworden. Heel even, want als ik er serieus bij stil sta vind ik het minder leuk dat ik al weer een 40-plusser ben. 

Deze maand was ik aanwezig bij de begrafenis van mijn oudoom. De laatste oudoom van deze generatie. Wat confronterend. Ik zie al die oudooms en oudtantes nog zo voor mij op de verjaardagsfeestjes vroeger bij mijn oma en opa. Het lijkt wel of de tijd naar mate ik zelf ouder word steeds sneller gaat. Ik zie anderen ouder worden en bij sommigen wil ik het nog niet zien.

APK voor vriendschap
Ik ben nog steeds erg actief en zal dit hoop ik ook nog heel lang blijven. Tante Conny die in het bejaardenhuis de feestavonden organiseert en iedereen met haar enthousiasme op de dansvloer krijgt. Ik zie het al helemaal voor mij.
Jaren geleden was ik nog overtuigd dat je vrienden hebt voor het leven. Dan riep ik dat we elkaar in het bejaardenhuis zouden opzoeken en lachen om anekdotes.

Ik ben er in de afgelopen jaren achter gekomen dat vriendschappen komen en gaan. Of praat je dan eigenlijk over (goede) kennissen? Ik kom steeds vaker de term APK voor vriendschap tegen. Op een moment in je leven kom je elkaar tegen en heb je elkaar bewust of onbewust iets te bieden. En zij kunnen en mogen ook weer uit je leven verdwijnen. Als ik naar oude foto’s kijk, kan ik nu al terugblikken op veel leuke en boeiende ontmoetingen. Al vond ik het wel lastig om mensen weer los te laten. Ik geniet erg van de mooie vriendschappen en leuke kennissenkring die ik nu in mijn leven heb. Ik geloof niet dat een APK nodig is, maar wel dat je een vriendschap goed moet onderhouden, dan is de keuring volgens mij van beiden kanten overbodig. Komt wijsheid dan toch ook bij mij met de jaren?

Voornemens en wensen
Ik had mij voorgenomen om voor mijn dertigste een tatoeage te zetten en een parachutesprong te maken en voor mijn veertigste mijn buikspieren te behouden en zeer sportief te blijven. Niet alle voornemens zijn (helaas) uitgekomen. Ouder worden heeft gelukkig ook veel voordelen. Meer inzicht, meer relativeringsvermogen, weten wat je wilt en wat je beter los kunt laten. Ik ben dan ook gestopt met het maken van voornemens. Wel heb ik nog genoeg wensen die ik graag in vervulling wil zien gaan. Ik maak mij nu minder druk om bepaalde dingen dan rond mijn twintigste levensjaar. Dat geeft rust. Wat was ik toen goed in malen en piekeren, nagelbijten, mijzelf met anderen vergelijken en… uitslapen.

Grijze muizen
Ik blijf nog jaren allergisch voor grijze haren. De lachrimpels neem ik wel voor lief. Bij gedimd licht heb ik nog steeds een gladde huid, zoals op mijn twintigste. Mijn verjaardag vier ik al jaren niet meer uitbundig, ik sta daar alleen nog bij de ronde getallen uitgebreid met lichte tegenzin bij stil. Dat mijn huid wat droger aanvoelt, ligt natuurlijk alleen maar aan de weersomstandigheden. En dat de schoonheidsspecialiste mij steeds vaker aandringt extra voedende dag – en nachtcrèmes te gebruiken, ligt uiteraard aan de verkeerde lichtval in de behandelkamer.

Vroeger was alles beter of anders

Steeds vaker betrap ik mijzelf erop dat ik het woord 'vroeger' gebruik. TV series en muziek uit mijn tijd worden ook al opnieuw uitgebracht. Ik geniet van een oude aflevering van Blakes 7, Spijkerhoek en De Versierders (met Tony Curtis en Roger Moore). Bij het horen van het themalied van een TV-serie uit de jaren 70 of 80, heb ik gelijk een “o ja moment”. Grappig. Ik kan jongelui uitleggen wat er zo leuk of handig was aan een telex, Atari spelcomputer en cassettebandje en vertellen dat ik de eerste computer nog heb meegemaakt. Ook kan ik een poging wagen uit te leggen dat het leven toen ook echt leuk was zonder mobiele telefoon en internet. Al zou ik absoluut niet meer zonder willen.

Slingers ophangen

Ik hoop dat ik nog heel erg lang mijn huidige energie en gezondheid behoud voor veel toekomstige ‘leef en beleef’ momenten. Zag ik veertigers als oude mensen toen ik zelf nog een tiener was, nu sta ik midden in het leven. Ik zou zeker nog wel een beetje het zorgeloze leven willen van een tiener, het rimpelloos bestaan van een twintiger en meegaan in de zoektocht van een dertiger. Sarah is nog lang niet welkom op mijn feestje. Ik ga op zoek naar de slingers om het leven verder mee te gaan vieren en om mij - als iemand die nog aan de goede kant zit van de 40 - mee te laten versieren..

Op zoek naar...... Mindfulness

Ik heb een steen verlegd

in een rivier op aarde.

Doelbewust aandacht geven aan dingen zoals ze zijn, op het moment zelf en zonder te oordelen. Het lijkt wel of ik steeds vaker hierover iets lees en hoor, het maakt mij nieuwsgierig. “Niet de drukke buitenwereld, maar je veroorzaakt zelf een groot deel van je stress”. Ik wil hier meer over weten en meld mij aan voor een weekendje Mindfulness.

Mijn eerste beeld over dit weekend is een ruimte met overal kaarsjes en zitkussens. Er wordt op vele momenten weinig tot niet gesproken. Ik hoor op de achtergrond in alle kamers in de boerderij Evangelische Muziek en word tijdens elke meditatieoefening wakker gemaakt. En toch wil ik dit een keer ervaren. Misschien komt mijn beeld helemaal niet overeen met de werkelijkheid. Ik pak mijn weekendtas in en rijd met Pasen richting Drenthe. 

Binnen lopen we op sokken, drinken we geen alcohol en eten we geen vlees, helpt iedereen mee met de voorbereiding van het eten en doen we gezamenlijk de vaat. Gelukkig wordt er wel voor ons gekookt. De kruidenthee is op, we nemen plaats in de voormalige varkensstal en vertellen alleen onze voornamen aan elkaar.

“Zijn wie je bent, zijn met wie je bent en zijn met wat er is. Dat is de weg naar ultiem geluk". De les is begonnen. Iedereen kiest een aantekeningenboekje uit en een plek uit in de ruimte. Ik heb een beetje moeite om ontspannen in de lage meditatiestoelen te blijven zitten. En kijk waar ik die lange benen telkens laat, zonder dat iemand er overheen struikelt.

Ik denk bij deze uitspraak gelijk aan een artikel dat ik onlangs had gelezen. Uit een Amerikaans onderzoek bleek dat Nederlanders op de vierde plek staat als het aller-gelukkigst op de hele aarde. Ik schrijf een aantal weetjes op in mijn boekje. Ik hoor dat is aangetoond dat we minimaal rond de 40.000 gedachtes hebben per dag. Goh, dat verklaart soms dat ik mij soms zo moe voel. Ik neem mij gelijk voor mijn gedachtes stil te zetten tijdens de eerste meditatie, maar dat lukt niet. Het gaat vaak over oncontroleerbare gedachtes. Dus accepteer ik dit en probeer begin van de avond wakker te blijven bij een liggende meditatie.

We gaan in gesprek over helpende en belemmerende gedachten en op welke manier je goed voor jezelf zorgt of gaat zorgen. De uitleg over de gedachtegroef en je onderbewustzijn die uiteindelijk deze willekeurige gedachten aanvaard als jouw waarheid vind ik herkenbaar. Ik ga hiermee thuis verder aan de slag. En ook zo heerlijk herkenbaar bij anderen. Ik vind het prettig om te horen dat ik al een gedeelte van deze denkwijze al langere tijd toepas als het gaat over energiegebruik en het leven in het heden en niet in het verleden of toekomst.

Ik mis vlees bij mijn groente, mijn eigen muziek en zware thee. Ik verbaas mij over bepaalde uitspraken en erger mij mateloos (helaas) op de momenten dat iemand meerdere malen over mijn grens heen gaat (wil gaan). Ik geniet van de rust, de boswandelingen, de vogels 's morgens vroeg, de klankschalensessie, de mooie gesprekken, het eten, het mislukte stilte moment voor het ontbijt en de tijd om ook echt mijn tijdschriften helemaal uit te lezen. Ik leer mantra’s zingen en weet nu meer over Mindfulness. Mijn doel voor nu heb ik bereikt. 

Nu kijken op welke manier ik nog beter voor mijzelf kan en ga zorgen. Ik streef niet naar een perfect leven, maar ik wil nog bewuster omgaan met wat en met wie je wat doet. Dat kan alleen een verrijking zijn je leven.

Ik ga alvast aan de slag met het veranderen van één gedachtegroef en zet een belemmerende gedachte om in een helpende gedachte.

Songtekst van Bram Vermeulen (De Steen)

Geniet en laat los

Loslaten is omkijken zonder spijt, vooruitkijken zonder verwachting en ervaren in het hier en nu. (Chinees spreekwoord).

Het lijkt zo enkelvoudig als ik er over lees of bepaalde mensen observeer. Waarom vind ik het loslaten van iets of iemand dan soms zo moeilijk? Vind ik het makkelijker om veel in mijn leven voor altijd vast te houden omdat het zo veilig en vertrouwd aanvoelt? Wat houdt mij eigenlijk echt tegen om bepaalde dingen los te laten?
Dagelijks loop ik mijn bijkeuken in om wat te pakken. Het wordt tijd om alles eens goed te bekijken. De spullen staan niet in de weg, maar het wordt tijd om ruimte te maken voor nieuwe dingen.

Ik trek na 7 jaar het krat met de spullen van mijn  overleden broertje van de hoogste plank. Veel mooie en wat onplezierige herinneringen komen direct boven drijven. Ik vraag mij af wat ik met deze spullen wil doen. Eddy heeft er niets meer aan en ik doe er niets mee. Wat gebeurt er als ik dit loslaat? Het voelt zo dubbel. Ik voel mij toch een beetje schuldig, alsof ik hiermee een beetje zijn bestaan ontken door de spullen zo "gemakkelijk" weg te geven. Ik bewaar de persoonlijke spullen, zoals zijn foto en boeken. De rest gaat in een krat voor het goede doel.
Ik blader wat door mijn agenda’s heen die ik al vanaf 1997 bewaar. Hoe toepasselijk, op de achtergrond hoor ik de Cd-wisselaar overgaan naar jaren 80 muziek. Ik kom mijn avondvierdaagse medailles tegen. Wat was ik sportief vroeger. Ik besluit volgende week een wekelijks bezoek te brengen aan de sportschool. De plattegrond van Utrecht uit 1996 gaat in de vuilniszak. Hij is nog te jong om af te geven bij een museum. Ik heb nu 6 kratten vol met spullen. Nu wordt het tijd om een keuze te maken van een goed doel.

Vriendschap, samen plezier maken, dingen delen en elkaar steunen in goede en slechte tijden.

Je hebt vrienden in alle soorten en maten en dat geldt ook voor mij. Maar wat doe je als een vriendin of vriend een andere invulling geeft aan de vriendschap? Bij een uitspraak dat je een hele goede vriendin bent, schept dat andersom ook een verwachting. Deze vriendschap was al vanaf de start uit balans, maar ik heb nooit willen loslaten. Iemand die je al zolang en ook erg goed kent zelfs die laat je toch nooit los wat er ook gebeurd! Ik ben er toch van teruggekomen. Het deed pijn en de teleurstelling was groot. Soms is het goed te kijken en te voelen wat de vriendschap je (nog) brengt, maar zeker niet om alles op een weegschaal te leggen. Op het moment dat ik dit schrijf ontvang ik toevallig een Hyves-bericht van R over dit thema. Het bericht gaat over mensen die met een bepaalde reden in je leven komen voor een deel van je leven. Dat houd ik in mijn achterhoofd en laat de gedachte los dat deze vriendschap voor altijd was.

Ik werk al jaren in het Officemanagement. Ik roep al een tijdje dat ik iets anders wil gaan doen. Na testen op het gebied van werkwaarden, management, competenties en groepsrollen is het tijd voor actie. Ik weet wat ik leuk en minder leuk vind. Nu vraag ik mijzelf de vraag hoe ik verder kom in mijn zoektocht. Houd ik vast aan zekerheid en wat ik nu ‘bezit’ en weet? Als ik verder wil komen zal ik mijn zekerheden toch los moeten (of eigenlijk willen) laten. Ik geef weleens aan dat ik een echte boogschutter ben: iemand met een optimistische instelling en altijd kijkende naar de toekomst. Heb ik een doel bereikt, dan stel ik onmiddellijk het volgende doel vast en begint daaraan te werken. Het leven is avontuur met telkens nieuwe uitdagingen en mogelijkheden om mij verder te ontwikkelen.

Dus is het beter voor mij om verder te kijken. Ik richt mijn pijlen op een andere toekomst op het werkgebied. Nu alleen even nog even kijken hoe ik verder wil.

Loslaten: een terugkerend thema in mijn leven. Maar naar mate ik ouder word, merk ik dat het wel steeds wat gemakkelijker wordt. Ik heb van weinig spijt in mijn leven, maar ik wil en kan niet leven zonder verwachtingen. Dan af en toe toch maar vasthouden.....