Toppers 2013: 1001 Night

(vrijdag 24 mei 2013)

Ook dit jaar heb ik weer gedanst en meegezongen tijdens het concert van de Toppers in de Arena in Amsterdam. Wel iets minder vaak en enthousiast dan voorgaande jaren. Lag het aan de geluidskwaliteit en de keuze van de liedjes en gastoptredens? Of lag het gewoon aan mij?

Het thema dit jaar was 1001 Night, glitter mystic with a Touch of Gold. In mijn verzameling feestkleding en accessoires kon ik niets vinden om aan te trekken of om op te zetten. We gingen voor een witte broek en gouden T-shirts. Helaas kwamen we niets tegen in de kledingwinkels. Zelfs in de online feestwinkels ging de voorraad snel en grepen we net mis. We wilden wel eenheid houden in onze kleding, daarom gingen twee Oosterse danseressen uit onze groep voor de kleuren blauw en goud en de andere twee voor rood en paars.

Het was geen weer om ruim van te voren naar de Arena af te reizen en buiten met een grote glimlach te genieten van de zon en de langslopende feestgangers. We liepen gelijk door naar onze plekken op de 2e rij in de eerste ring. We hadden goed zicht op de veldplaatsen, de geweldige entree van de Toppers en de polonaise die regelmatig werd ingezet op de rij voor ons.

De korte gesprekken tussen de optredens door waren niet goed verstaanbaar, maar dat kon de pret niet drukken. Ik ging overdreven meedansen toen de Disco Medley werd ingezet, om het iets warmer te krijgen. Niet Gerard maar de wind gierde door de gangen van de Arena. Mijn vest ging weer aan en mijn handen verdwenen in mijn broekzakken als ik niet meer aan het zwaaien was.

Ik heb genoten van het optreden van Tavares (Heaving must be missing an Angel), de Vengaboys (We're going to Ibiza) en Ernst Daniel Smid en hard meegezongen met de medley van ABBA en Andre Hazes. Het leek wel of er dit jaar een record verbroken moest worden met het aantal liedjes dat we mee konden zingen. Zong ik net lekker vals mee, was het volgende liedje al weer aan de beurt. Ik verwachtte een goede grap toen Najib Amhali het podium op kwam met de Toppers, maar het bleef bij meezingen met een aantal carnavalskrakers. Ik vroeg mij gelijk af of hij een weddenschap had verloren. In het theater komt hij beter tot zijn recht en krijgt hij wel al mijn aandacht.

De Toppers zijn in 2005 gestart met René, Gerard en Gordon. Ik heb niet alle optredens bijgewoond, maar ik was wel altijd over de top gekleed. In het roze, paars, goud, wit, marine kleuren of Oosters gekleed. Met bijzondere hoofddeksels, pruiken en of accessoires. De voorpret was altijd leuk, met welke vriendinnen ik er ook bij was. Ik merk dat het voor mij wel steeds vaker een herhaling wordt van hetzelfde. Het nieuwe is eraf, het wordt voorspelbaar en dan haak ik op een gegeven moment toch af. Het blijft een groot meezingfestijn en dat maakt het juist tot een succes. Door het invoeren van een dresscode is in de jaren het aantal feestgangers die verkleed gaan enorm toegenomen. Vielen we de eerste 3 jaar nog op in de menigte vanwege onze roze kleding. Nu vallen juist de mensen op die niet verkleed zijn.

Ik houd nog steeds van vals meezingen met ‘foute’ muziek en verkleedpartijtjes. Toch twijfel ik of ik er volgend jaar weer bij ben. Maar wie weet word ik verleid door de keuze van de dresscode en de namen van de gastoptredens. We zullen het zien…   

Via de Toppers naar Parijs

Het wordt tijd om mij om te kleden. Het is de bedoeling dat ik later vanavond als prinses ontvangen wordt in de Arena in Amsterdam. Ik ga op zoek naar mijn kroontje en cape. Gorden en Rene willen graag dat ik in het wit gekleed ga. Vooruit dan maar, weg met mijn rode haar. Ik ga voor wit! Nog even mijn nieuwe haar borstelen en ik ben er klaar voor. De andere meiden hebben er ook zin in. We poseren alle zes voor de camera en rijden naar onze gereserveerde parkeerplaatsen.

Ondanks de sterke wind en stapelbewolking, worden we enthousiast aangesproken en aangekeken zodra we door de winkelstraten naar de Arena lopen. Ja, dat witte haar maakt ons zeker tien jaar jonger. Heb ik eindelijk lang haar, zeur ik over mijn lange lokken die in mijn gezicht waaien. Het kroontje zit gelukkig goed vast.

Veel prinsen en prinsessen staan al in de rij voor de Royal Party. Af en toe zie ik iemand die vergeten is de dresscode te lezen op de uitnodiging. In het roze gekleed kan toch echt niet dit jaar.

Vorig jaar zaten we in de 2^e ring, maar we treffen het dit jaar met de kaartjes. We zitten op de 1^e ring met goed zicht op de entree waar de Toppers straks binnen rijden en ook op het podium en het grote scherm om alle liedjes goed mee te zingen.

Ik zwaai naar Maxima en Alex in de VIP-box. Wat leuk dat zij dit 3 dagen achter elkaar willen doen. Het feest kan beginnen. Ik probeer niet te hard en te vals mee te zingen, maar bij de liedjes van Andre Hazes kan ik mij niet beheersen. Van K3 heb ik gehoord, maar ik ken verder geen liedjes. Hét moment om voor iedereen wat drinken te halen. Al ben ik geen fan van Gordon, zijn ode aan zijn overleden moeder raakt mij wel. Hij zingt het lied met zoveel kracht en emoties. Op het grote scherm worden foto’s van haar getoond. Dat maakt je wel weer bewust van je eigen familiebanden en hoe blij ik met mijn eigen moeder ben. Dat ze minimaal 105 mag worden in een goede gezondheid.

Ik moet op de tijd letten. Niet zo lang geleden heb ik 2 dagen Eurodisney geboekt. Het was even slikken toen ik de tijden door kreeg. Er zit 1,5 uur tussen het eind van het feest en het moment dat de bus uit Utrecht naar Parijs vertrekt. Dat wordt spannend. De koffer heb ik in de kofferbak liggen inclusief hapjes en drankjes voor de lange busreis. Ik wens de andere prinsesjes nog een swingende avond toen, ik breng iemand thuis en rijd naar de opstapplaats toe. Gelukkig ben ik 15 minuten te vroeg, ik heb nog tijd over om mij om te kleden. De auto staat op een afgelegen onverlichte parkeerplaats. Ik twijfel of het verstandig is mijn broek uit te trekken en mijn pruik af te zetten. Ik kan er gelukkig wel om lachen, ik kijk een paar keer rond alsof ik iets illegaals aan het doen ben en verander binnen een paar seconden in kleding van een prinses in een avonturier.

We stappen in de bus en geven een signaal aan de chauffeur dat hij kan gaan rijden. Ik kan op adem komen, ik heb het gehaald. Maar wat gebeurt er nu? Ik kijk tijdens het kletsen naar buiten en zie allemaal prinsen in het wit lopen. Zie ik dat nu goed? De touringcar stopt naast de Arena en mensen stappen in met rugzak en slaapkussens. De chauffeur is zo aardig om ook nog mensen uit andere steden op te halen, voordat we naar Parijs rijden.

De koffer mag in een kluis in het hotel. Het is vechten om een plekje bij de wastafel in het damestoilet. Je wilt toch fris en fruitig Walt Disney Studios inlopen die dag. Maar wat een luxe, om de 10 minuten gaat een gratis bus van het hotel naar het park. In dit park ben ik nog niet eerder geweest. Ik kijk mijn ogen uit. Ik geniet van het stralende mooie weer. Ik schreeuw flink als ik the Twilight Zone Tower of Terror bezoek, we maken samen een duizelingwekkende val in de Vierde Dimensie. En wat leuk om muziek van Aerosmith te horen als we in de Rock ’n Roller Coaster alle kanten op draaien, loopings maken en plotseling tot stilstand komen. Bij een andere attractie is maar 15 minuten wachttijd. Helaas, dat valt tegen. Het waren minimaal 115 minuten, blijkbaar is er een 1 weggevallen op het display. Als we dat van te voren hadden geweten.

Op maandag brengen we voornamelijk een bezoek aan het Adventureland en Frontierland van Disneyland. We zien niet alles, want eind van de middag worden we terug in de bus verwacht.

Ik heb mij voorgenomen na mijn laatste busreis alleen nog weekendjes weg te gaan met een auto, vliegtuig of trein. En toch kies ik er weer vrijwillig voor om uren lang vast te zitten in een stoel. Als ik ’s nachts thuis kom, ben ik al snel weer vergeten dat we nog 2,5 uur in Nederland hebben rondgereden om iedereen veilig thuis af te zetten. Ik zet de wekker, morgen ga ik op kantoor met zonnebril achter mijn bureau aan de slag. Misschien ook weer een leuk fotomomentje. 

Mijn 18e verjaardag met 22 jaar ervaring

Eigenlijk zou ik eind november in het tropisch regenwoud van Costa Rica al slingerend door de hoge bomen met mijn hoogtevrees vrolijk proosten op mijn verjaardag met een flesje water.
Het loopt anders, ik kies ervoor om heerlijk 10 dagen te relaxen met een vriendin in Kreta. Dat houdt in dat ik op 25 november thuis ben en mijn verjaardag op een andere speciale manier kan vieren.

Ik maak zelf de uitnodigingen en verstuur gelijk dansschoenen met hoge hakken mee. De single mannen doe ik dat niet aan en zoek een goed alternatief.

Het wordt een themafeest: de jaren 70. De muziek voor het feest komt mij gelukkig aanwaaien uit Purmerend. De hele maand november luister ik alleen nog naar Diana Ross, de Tramps en de Bee Gees. Muziek om vrolijk van te worden na een dag ‘hard’ werken. Ik maak een playlist om de avond mee te starten, wat relaxte muziek om rustig bij te kletsen en om de hapjes te verzorgen. Hierna gaan we los, de discobal gaat aan en we draaien aan de volumeknop voor dansbare discomuziek. Ik heb nog 2 weken, dat komt goed.

Natuurlijk vraag ik iedereen om verkleed langs te komen. Zelf huur ik een over de top jaren 70 kostuum met bijpassend kapsel. Nu op zoek naar inspiratie. Hoe maak ik van een gang en huiskamer een mooie entree en een disco? Ik google wat en bestel bij verschillende internetwinkels leuke spullen. Het bevestigen hiervan gaat wel lukken, denk ik optimistisch. Maar hoe krijg ik die discobal gemonteerd aan het plafond en dat hij het ook nog doet? Ik krijg de tip om vooral de stroom van het net te halen als ik de halogenen lamp weghaal. Met die aanwijzing moest ik het maar doen. Ik kijk bedenkelijk naar de discobal, het spotje en de losse onderdelen in de doos. Na 6 keer kijken en vasthouden de afgelopen 2 weken stop ik alles terug in de doos en pak ik mijn mobiel. Het is tijd geworden om mister handyman+ te bellen voor hulp.

De volgende werkdag loop ik met mijn slaperige hoofd de huiskamer in richting de keuken voor mijn ontbijt. Ik ben niet helemaal wakker en druk per ongeluk de verkeerde lichtknop aan. Het keukenlicht gaat niet aan, maar de discobal draait en het licht boven de eethoek wisselt telkens van kleur. Zelfs voor dit discomeisjes is dit tijdstip net iets te vroeg op de dag voor een feestje en doe direct de lichtknop weer uit.

Vrijdag neem ik vrij, ik heb alle tijd nodig om mijn actielijst af te werken. Boodschappen doen, verbouwen en omkleden. De spanningen zijn al een klein beetje voelbaar. Ik roep geen hulptroepen in en puzzel hoe ik dat leuke spontane idee goed tot uitvoering breng. Zucht, eerst maar een kopje thee en dan weer geduldig verder werken. Zaterdag ben ik vroeg wakker en ga aan de slag.
Het is bijna 8 uur, tijd voor het bezoek. Ik borstel mijn paarse haar, doe de Tl-buis uit in de gang en zet de discolampen aan. Het bezoek mag aanbellen en over de rode loper mij verrassen met een creatieve look. Spannend is dit, wat hebben ze aan. Ik zie disco, flowerpower, Elvis, bijzondere brillen, haarbanden en boa’s langskomen. Niet iedereen is verkleed. Misschien hadden ze wel discosokken aan, maar zover ben ik niet gegaan om dat te controleren. Het gaat om de gezelligheid, dus ik laat deze kleine teleurstelling bij de deur liggen en loop met het bezoek mee naar binnen.

De voetjes komen niet echt van de vloer, maar de sfeer is goed en relaxt. Ik ben blij en tevreden.
Als iedereen vertrokken is, bekijk ik rustig de cadeaus, waaronder een zelfgemaakt schilderij van een goede vriendin. Deze echte ‘Trip” kom in de nog te ‘verbouwen’ gang te hangen.
Slapen lukt niet, dus begin ik alvast met het afbouwen van de disco. Op mijn tenen loop ik naar de gang, het is echt te laat om daar alles van de muur te trekken, bedenk ik mij. Dat wordt een klusje voor de zondagochtend.

Ik kijk met een glimlach terug op dit feest, al kon helaas niet iedereen hierbij aanwezig zijn. Alleen als ik aan mijn leeftijd denk, blijft die glimlach niet hangen. Daar moet ik nog steeds aan wennen. Ik heb niets met die ronde getallen, al kom ik er niet onderuit. Ik lees een tekst van een felicitatiekaart, hierop staat vermeld dat niet alleen de leeftijd telt maar ook hoe je in het leven staat. Dat ik vol in het leven sta, genoeg ervaringen heb opgedaan om goed gebruik te maken van alle mogelijkheden die nog voor mij in de toekomst liggen. Ze hebben gelijk, ik wen er ook vast wel aan dat ik geen 30-er meer ben. Ik wacht af nu ik bij de categorie 40-ers hoor wat er op mijn pad komt…….ik kan trouwens wel wat leuke dingen verzinnen nu ik er zo over na denk

Conny als (b) engeltje: Stout en Nieuw

Eindelijk mijn droom is uitgekomen. Ik kan mijn onschuldige kant laten zien in Rotterdam. Tijdens het dansen heb ik bijna het gevoel dat ik kan vliegen. Hoe kan dat toch?
Het is tijd voor een “over de top” feestje van Gerard Joling op 13 december 2008. We lopen enthousiast Ahoy binnen op zoek naar onze zitplaatsen. We volgen een spoor van roze veren. Maar waar zijn al die verklede fans gebleven? Wij kleden ons vast om; onze tassen gaan open. Veel nieuwsgierige ogen zijn op ons gericht. In een paar minuten veranderen we in 4 mooie witte engeltjes. We lopen glimlachend naast elkaar richting de stoelen op de 1e ring. Wat een goed uitzicht vanuit dit vak. Het feestje kan beginnen!
Swingende liedjes worden afgewisseld met rustige liedjes. Gerard zingt het dramatische lied “All by myself”. Het moment om te laten horen hoe vals en enthousiast ik kan zingen. Ik zie vuurwerk, confetti en schaarsgeklede danseressen. Karin Bloemen komt langs en de finalisten van Popstars zingen een ABBA medley.
Volgens mij zie ik op het podium rondvliegende strings van de bodybuilders. Dat stukje heb ik dan net weer gemist. Niet erg, er valt genoeg te zien en te horen. Achter ons horen we een behoorlijk stevige man met gouden ketting die denkt dat schreeuwen hetzelfde is als zingen. Wel jammer voor hem dat we net gaan staan op het moment dat hij wilt dat de engeltjes gaan zitten. Zetten we toch maar een grote B voor onze naam.
Helaas geen groot beeldscherm waarop de gezichtsuitdrukking van Gerard en zijn gasten goed is te zien. Met Oud en Nieuw wordt dit feestje uitgezonden. Dan kan ik zien welke VIPS ik net gemist heb in de wandelgangen. Ongeveer 20% was verkleed die avond. Dan moeten wij toch een keertje in beeld zijn geweest.
De vleugeltjes en de aureool gaan in de lade naast de ander foute feestartikelen. De glitter make-up kan er af. En ach die “over de top” nagellak laat ik nog een dagje zitten. Ik wacht af of het opvalt op zondag als ik met een groepje “Hollandse zondagmiddag op z’n Conny’s” organiseer.

Contact met Lee Towers: Foute Party

Met een vriendin heb ik 2 jaar geleden in Bob’s saloon verkleed gefeest tijdens mijn eerste Foute Party van Q-music. Het wordt tijd voor ronde 2 op 20 juni 2008. Dit keer in Brothers in Bunnik. Na een fotoshoot thuis wordt het tijd om de voetjes van de vloer te gooien. Ik kijk mijn ogen uit, zoveel mensen zijn verkleed. Vele groepen vrienden hebben moeite gedaan om er fout uit te zien.
Met een wijntje in de hand hangen we een tijdje over de railing bij de entree om anderen te bekijken. Het wordt tijd om de ‘sauna’ te betreden. Helaas zijn ze in die zaal vergeten de airco aan te zetten, maar dat mag de pret niet drukken. We staan vooraan, zodat we Anita Meyer en Lee Towers diep in de ogen kunnen aankijken. Ik heb zelfs de eer om zijn hand te schudden, tijdens het liedje “You’ll never walk alone”. Gelukkig kan ik dit jaar wel hard meezingen. Toch een liedje met veel herinneringen (mijn broertje Eddy was een groot Feyenoord fan).
Door die "sauna" zijn we genoodzaakt wijn te blijven drinken. Er wordt veel gebeten in de gratis snoepkettingen. De hele avond zingen we mee en dansen we op foute muziek. We lopen op het juiste moment de zaal in voor een optreden van 2 Brothers on the 4th Floor. Dit keer maar eens uit ons dak op een klein podium in het publiek. Het is wel oppassen dat we door ons enthousiasme daar niet vanaf vallen.

Er zijn dit keer helaas geen leuke single mannen om ons op te vangen. We nemen eind van de avond een taxi terug naar huis. Nu de foto’s afwachten op de site van Q-music en Brothers. 

Op bezoek bij Dr. Bernhard (Toppers 2008)

Het is het derde jaar dat ik de Toppers bezoek en het blijft leuk. Heerlijk een avondje meezingen, mensen kijken, bekeken worden en swingen op ‘foute’ muziek.
Vorig jaar was ik in een roze stemming, dit jaar is het tijd voor goud en paars. Het is een gouden cowboyhoed en een paars T-shirt geworden met als extra versiering: de boa. Met 3 meiden gaan we met de trein naar Amsterdam. Al die inspanningen maakt natuurlijk dorstig. Tijd voor een wijntje in de trein. Laten we nu toevallig 2 flesjes wijn bij ons hebben. Proost!!
We blijven nog een uurtje op de grond zitten bij de Arena om de andere feestgangers te bewonderen. Dan wordt het tijd om op bezoek te gaan bij Gerard, Gordon en René. Met goed zicht op het podium zingen we de hele avond lekker vals mee. De boa’s vliegen alle kanten op en de heupen zitten na het spektakel helemaal los. Bonnie st Claire wil graag buiten spelen. Anita Meijer begint over ‘why tell me why’ en de finalisten van Idols 2008 zingen vol overgave over Proud Mary.

Toppers 2008 vond ik qua muziekkeuze, geluidskwaliteit en presentatie veel beter dan 2007. Volgend jaar ben ik er zeker weer bij aanwezig. Ik ben benieuwd in welke stemming ik dan ben. Groen, rood of misschien wel zilver!! (Tips  en reacties zijn altijd van harte welkom)

The rockstar and the discogirl

Een uur voor vertrek trek ik mijn kledingkast open in de logeerkamer. Ik word straks bij een feest verwacht met het thema: “Frans terras in de jaren 80”. Wat was ook al weer zo'n typisch iets uit die tijd? Ik twijfel, een zwarte legging. Dat kan echt al jaren niet meer! Apart trouwens dat ik die nog heb liggen. Een roze T-shirt met glitters is echt uit de periode van Doe Maar. En die grote oorbellen doen mij denken aan die tijd (lang geleden) dat ik nog lang krullend haar had. Mijn haar gaat in een jaren 80 model; de fles haarlak krijgt veel aandacht. Ik doe een spijkerjack aan en bel aan bij een goede vriendin. Zij kijkt mij glimlachend aan als ik om buttons vraag, alsof ik zo uit een andere eeuw ben opgebeamd. Ja, ik heb dit echt allemaal gedragen in de tijd van De Familie Knots, Miami Vice en De Zevensprong. 

Ik loop de feestzaal binnen, een groepje vrienden heeft zich erg leuk verkleed. Af en toe wordt er een broekspijp bij de mannen omhoog getrokken. Ja, de witte sokken zijn weer helemaal terug!! Een onschuldig Frans schoolmeisje komt mij enthousiast tegemoet. Ik zie een rockstar met lang blond haar op de dansvloer staan en een Fransman met te brede schouders staat achter de draaitafel. Er wordt gedanst, gespeeld, gegeten en onze muziekkennis wordt getest. Ik zit in het winnende team. Aansluitend vindt de prijsuitreiking plaats van de best geklede man en vrouw van de avond. Roffel.. ..roffel……. de rockstar and the discogirl worden naar voren gehaald. En wat heb ik gewonnen? Een Frans kookboek. Dat wordt binnenkort “verplicht” voor vrienden een Franse maaltijd bereiden van croustade met garnalen, Cassoulet en aardappelgratin. ff……….