Mijn leven voor de camera



Het leven van Hans Boorman

Ik heb wel eens tv-opnames bijgewoond en meegedaan met het TV-programma "Wie is de reisleider?". Het wordt tijd tijd voor iets nieuws. Sinds kort sta ik als figurant ingeschreven bij een castingbureau. Als er een leuke aanbieding langs komt, meld ik mij aan. Als Peter R. de Vries een "crimineel" op TV nodig heeft, kan hij mij nu ook mailen.   

Goede Tijden Slechte Tijden
Ik heb vandaag een afspraak in hotel De Rozenboom in Duivendrecht. Mijn wekker gaat vroeg af. Deze ochtend ben ik zelfs de files voor. We wachten in de enorm grote ontvangstruimte van Endemol Studio’s geduldig af wanneer we worden opgehaald. De productieassistente bekijkt of ik met mijn zelf uitgekozen kantoorkleding de set op mag. De kleur van mijn blouse valt te veel op. Ze vraagt of ik mijn grijze colbert aan wil trekken.
Niemand van de figuranten kent elkaar, maar het is nog vroeg. Ik hoor dat iemand de verkeerde trein had genomen. We wachten rustig af wanneer we nodig zijn. 
Ik weet intussen wat mijn startpunt is op de set en waar ik naartoe moet lopen. Ik kijk niet meer naar deze serie sinds Bowien van een klif af viel. Laura herken ik gelijk, omdat zij vanaf de start in de serie meespeelt. Ik vind het lastig om met de receptioniste te praten zonder geluid te maken. In een andere scène loop ik vlak langs Nina, natuurlijk pas ik op dat ik haar niet omver loop. Nu maar hopen dat niet alleen mijn achterkant in beeld komt. Gelukkig mag 'ik' een paar keer de scene overdoen, ik krijg er steeds meer plezier in.
De scènes staan er op, ik neem het geld in ontvangst en ga naar huis. Ik vergeet aan de productieassistente te vragen wanneer dit wordt uitgezonden. De scènes zijn in januari dit jaar opgenomen. Ik word later in het jaar niet aangesproken. Houdt dit in dat niemand de serie volgt of dat ik niet in beeld ben geweest? Op internet bekijk ik een paar afleveringen en ja hoor ik was zeker 2 seconden op televisie in beeld.

Doorschijnende verpleegstersuniformen
Begin maart worden mijn moeder en ik bij de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam verwacht. In de uitnodiging wordt gevraagd schoenen met een hak mee te nemen en een huidkleurige onderbroek en niet glanzende panty. Toen ik dit verzoek kreeg, heb ik even getwijfeld of ik er wel goed aan doe om mijn moeder mee te nemen. Ze wilde dit ook wel eens meemaken. We laten ons verrassen op de set.
We worden opgemaakt en moeten ons hierna omkleden. We krijgen een bijna doorschijnende verpleegstersuniform aan. 
De film speelt zich af in de jaren 60. De acteurs praten niet tijdens de opname, je hoort alleen muziek op de achtergrond. Ik ben blij met de warme lunch, het is zo koud op de set. De productieassistente vraagt of iemand mee kan dansen met leden van de dansschool. Ik steek enthousiast mijn hand omhoog en niet lang daarna dans ik een Weense wals op de set.
Op deze opnamedag zijn een paar scènes opgenomen, maar ik krijg geen goed beeld van het verhaal. Gelukkig word ik voor de première uitgenodigd in het DeLaMar Theater. Alles valt op zijn plaats. De film “Het leven van Hans Boorman” wordt in september 2011 vertoond op het Nederlands Film Festival. Daarnaast komt de film ook eind dit jaar op televisie. 

Op het politiebureau
Dit keer speel ik een agent op het politiebureau. Op vrijdag om 10.30 uur word ik op de set verwacht voor de Nederlandse film Plan C met Ruben van der Meer. Ik moet burgerlijke en sportieve kantoorkleding meenemen en degelijke werkschoenen. Mijn kleding mag geen prints hebben, teksten of fijne streepjes. De kleding blijft de hele dag in de sporttas zitten en ik mag de set op in de kleding die ik aan heb. Alleen mijn paarse topje moet uit. We hebben een eigen ruimte, waarin we verblijven als we niet op de set nodig zijn. De tafel op de gang staat vol met frisdrank, brood, snoep, chips en koek. We komen niets te kort.
Ze hebben figuranten nodig die 3 dagen hiervoor vrij willen nemen. Ik verlies hierdoor mijn rol als agent en wordt bij het kopieerapparaat neergezet. Daar heb ik genoeg ervaring mee, als het aan mij ligt staat deze scene er in een keer op.
Natuurlijk mogen we in de pauze naar buiten als de agenten maar niet vergeten de geweren binnen te laten. Je wilt de burgers op straat tenslotte niet laten schikken als je met een nep geweer aan het spelen bent en 112 wordt gebeld.
In een andere scene zit ik achter mijn bureau. Ik typ blind mijn verslag uit en kijk af en toe naar het zwarte beeldscherm, mijn manager maakt een praatje met mij en loopt verder. De scene moet een paar keer over. Ik denk na 8 keer, daar komt mijn manager ook weer aan, wat wil hij nu weer. Ik zit helemaal in mijn rol.
De film gaat op 8 maart 2012 in première. Ik word hier niet voor uitgenodigd, maar ontvang als alternatief een Nationale Bioscoopbon. Ik weet nu al dat ik in maart ergens in het donker ga zitten. 

2010 - Met RTL 5 op rondreis door Jordanië

Op Schiphol ga ik op zoek naar de andere deelnemers voor het nieuwe Tv-programma ‘Wie is de reisleider?’ Ik zeg tegen niemand dat ik Eddy Zoëy tegen kwam met een cameraploeg. Het is leuker dat het een verrassing blijft welke bekende Nederlander meegaat naar Jordanië. We zijn met 5 mannen en 12 vrouwen in de leeftijd van 28 tot 82 jaar. Tijdens de kennismaking komt de cameraman aanlopen. Bridget Maasland stelt zich voor, want sommige kennen haar nog niet. Ik ben nog steeds in de veronderstelling dat zij als bedenker van dit nieuwe Tv-programma uitlegt wat er precies gaat gebeuren en Eddy straks opduikt en met ons meegaat. Ik kijk niet te veel rond om te zien of hij er al aan komt, want de cameraman filmt iedereen. Hij blijft (helaas) weg. Het is tijd om het contract te tekenen dat alles gefilmd mag worden en om in te checken.
De oudste deelnemer wordt onwel tijdens de vlucht, Bridget wordt wakker gemaakt. De camera zit er bovenop. Ik kan gelijk zien of ze is geslaagd voor haar eendaagse cursus ‘hoe word ik een reisleider’.

Amman en Jerash
De wake-up call is erg vroeg, maar het idee dat het nu ongeveer 27 graden buiten is maakt veel goed. De charmante Jordaanse reisleider stelt zich voor en neemt het inhoudelijk gedeelte voor zijn rekening. We maken een stadstour door Amman om de hoogtepunten van deze eeuwenoude stad te zien, zoals het Romeinse Amfitheater, de Citadel en brengen die dag ook een bezoek aan een moskee. Onderweg vertelt Bridget over extra excursies en haalt het geld hiervoor op inclusief de gezamenlijke fooienpot en het entreegeld van de diverse bezienswaardigheden. In Jerash maken we een groepsfoto en verspreidt de groep zich om alles te bekijken. Tijdens een aardbeving is deze stad uit de Griekse en Romeinse oudheid geheel onder zand bedolven, zodat alle tempels goed bewaard zijn gebleven. Ik heb alles gezien en zie verderop een van “onze opa’s” alleen op een trap zitten. Ik ga naast hem zitten en hij vertelt enthousiast over zijn vorige reizen. Onverwachts zie ik een microfoon boven mijn gezicht verschijnen en probeer ik zonder te blozen geconcentreerd te blijven op het gesprek. Er volgt een kort interview. Over de vraag wat voor cijfer ik Bridget geef moet ik even nadenken. Natuurlijk wil ik niet te kritisch overkomen, dus geef haar een ruim voldoende. De producent vraagt of ik altijd zo royaal ben. Ik neem mij voor eerlijk te blijven en niet te reageren, zoals in een reclamespot dat alles so amazing is. Ik ben benieuwd of mij dat verderop in de reis voor de camera gaat lukken.

Petra
De koffers gaan weer terug in de touringcar. Helaas ontbreekt er eentje, paniek. Bridget gaat met de cameraploeg op zoek naar de koffer. Een van de deelnemers kan weer gerust ademhalen, ze heeft de koffer teruggevonden. Deze stond ‘spontaan’ op de gang op de bovenste verdieping van het hotel. Hoe kan dat nou gebeuren? Zijn wij gewoon een te relaxte groep waarbij alles net iets te goed verloopt en was het tijd voor actie? Aan de gezichten kan ik niet aflezen of het in scene is gezet.

De reis gaat zuidwaarts naar Madaba, één van de oude Bijbelse steden en vooral bekend door de wereldberoemde byzantijnse mozaïeken waaronder de landkaart van Palestina. Onze vaste Engelstalige reisleider uit Saoedi-Arabië vertelt een verhaal uit de Bijbel over Mozes en zijn avonturen bij Mount Nebo, de berg waar hij over het beloofde land uitkeek.

Ik trek een T-shirt aan met mouwtjes en een lange broek, het is tenslotte een Islamitisch land waarbij bedekte schouders en knieën zeer gewaardeerd wordt. Op mijn T-shirt staat de tekst ‘Kiss and Tell”, ik hoop niet dat dit uitnodigt voor een interview.
We rijden naar Kerak waar we een kruisvaarderskasteel en Little Petra bezoeken voordat we naar Petra rijden, waar we overnachten in de woestijn. Onderweg koopt iedereen een rode Jordaanse hoofddoek: de keffiyeh. Ik krijg een cursus hoe ik deze het beste kan dragen. De gids heeft iets met het woord ‘gezellig’, hij heeft tenslotte 6 jaar in Nederland gestudeerd en vindt veel bezienswaardigheden zo gezellig. Hij vertelt over de islam, uithuwelijken en waar je als man aan moet voldoen om er meerdere vrouwen op na te mogen houden.
We komen aan bij het familiehotel. Wat heerlijk dat mijn benen dit keer wel in het bed passen en val na een vermoeiende lange reisdag direct in slaap.

De volgende ochtend brengen we een bezoek aan de duizenden jaren oude roze stad, Petra (een van de zeven nieuwe wereldwonderen). Deze ligt verborgen in een diep dal achter een rotsgebergte en is gedeeltelijk uit de rotsen uitgehakt. Ik zie ruïnes van rotswoningen, straten, tempels en theaters.
Ik wil het klooster bekijken, het grootste monument van Petra. Het is gelegen op een berg, dat wordt een flinke wandeling op deze warme dag.
Ik passeer wat andere leden van de groep, ga opzij voor overbepakte ezeltjes op de steile paden en geniet ondertussen van het uitzicht.

Wadi Rum
Vanwege een bezoek ’s avonds aan de Hammam heb ik vandaag geen spierpijn. Ik stop wat spullen in mijn rugzak voor een overnachting in de woestijn. Het koelt snel af, dus pak ook mijn warmste wintertrui mee en dikke wintersokken. Na het ontbijt zoeken we de stilte op in Wadi Rum. Ik hoor dat er slangen en hyena’s in het wild rondlopen, maar er wordt verzekerd dat we hier tegen worden geschermd. Ik zet mijn spullen in het tentenkamp, het is tijd voor het diner. Ik eet deze week veel lam, rijst, tomaat, komkommer en khobz (plat rond brood).
Er is live muziek bij het kampvuur, ik zie duizenden sterren. Ik krijg het na 5 lagen kleding toch koud en besluit ondanks de gezelligheid mijn tent in te duiken. Als ik bijna in slaap val, hoor ik Andre Hazes door de woestijn galmen. Droom ik dat nu?
’s Morgens hoor ik dat het geen droom was en krijg ik een uitleg waar die vreemde geluiden vandaan kwamen ‘s nachts. Dat zijn de kamelen waar we deze ochtend een tocht mee gaan maken door de prachtige omgeving van Wadi Rum.
Onderweg krijg ik als enige van de groep van de kamelendrijver de teugel aangereikt. En Ali Baba de kameel luistert nog ook naar mijn aanwijzingen. En ja hoor, ik ben als eerste weer terug bij het tentenkamp. Ik heb er niets mee gewonnen, maar ik vond het wel een leuke ervaring.
Na de lunch vertrekken we met een 4WD om de eeuwenoude, woeste rotsen in verschillende kleurschakeringen te zien. Er wordt een wedstrijd georganiseerd wie als eerste door het los zand bovenaan de steile helling is. Hoe dat is verlopen, zie je denk ik wel in januari terug op TV.

Aqaba
De camera is altijd aanwezig en ik merk dat het mij een beetje van mijn vrijheid beroofd. Sommige deelnemers genieten van de aandacht en vertellen of dansen graag voor de camera. Ik heb onlangs voor een nieuwe speelfilm voor de camera gedanst als figurant, maar dat is toch anders. Dat is een middag en nu is het de hele dag door. Ik ga soms achter de cameraploeg staan, even niet spontaan doen en leuke oneliners verzinnen, maar gewoon genieten van het landschap en de mensen. Bridget doet aan alles mee en valt soms ook uit haar rol als reisleider. Niet alles wordt altijd meer voor de groep uitgelegd, waardoor er kleine misverstanden ontstaan over bijvoorbeeld de tijden. Ook zij wil soms net zoals de andere deelnemers in de bus slapen in plaats van alert blijven en ’s morgens vroeg het programma van die dag doornemen. Ik denk na of ik dit meeneem in mijn eindoordeel voor de camera aan het eind van de vakantie.

Het wordt tijd voor een zonnige middag aan boord van een luxe boot op de Rode Zee inclusief BBQ-lunch. In de woestijn aten we vis, dan is het zeker logisch dat we op het water met een glaasje wijn of sap genieten van de heerlijk gekruide worst en kip.

Het is tijd voor het afscheidsdiner, we nemen buiten plaats in een visrestaurant in het centrum van Agaba. Er loopt een kameel langs en spontaan spring een katje op mijn schoot en besluit na wat spelen met mijn handtas op mijn schoot in slaap te vallen. Het licht gaat uit, de camera loopt en ik hoor Bridget zingen. Nieuwsgierig kijk ik net zoals de anderen wat er gaat gebeuren. Ze stopt tegenover mijn stoel en spreekt mij toe. Ik krijg het warm. Ze feliciteert mij met mijn verjaardag, tegelijkertijd word ik ‘versierd’ en komen er 2 taarten tevoorschijn. Ze roep hardop mijn leeftijd en vraagt hierna in de camera of ze dat wel had mogen zeggen. Zucht, weer een jaartje ouder. Morgen brengen we een bezoek aan de Dode zee, ik heb gehoord dat een duik hierin en een modderbad je 10 jaar jonger maakt. Kom maar op met dat mes, ik snijd die taart wel in 20 stukken.

Het eindoordeel
De wekker gaat om 4 uur. Als een uur later de koffers bij de bus staan, wordt iedereen gevraagd voor de camera een eindoordeel te geven. Hoe heeft Bridget het als reisleider gedaan, geef een cijfer en motiveer. Ik kom er niet onderuit en neem plaats voor de camera met mijn ogen nog bijna dicht op dit vroege tijdstip. Ik geef haar een hoog cijfer en motiveer waarom. Wat een camera toch met je kan doen. Daar gaan mijn goede voornemens om haar alleen te beoordelen op haar rol als reisleider en laat mij voor de camera net zoals de rest verleiden door haar enthousiaste en toegankelijke houding in de groep.

Op donderdag 6 januari 2011 was de eerste aflevering om 21.30 uur. Eddy Zoëy is op safari geweest door Zuid-Afrika, Rick Brandsteder gaat met zeven families naar Thailand en Dennis Weening wandelt door het natuurparadijs Costa Rica. Alles wordt door elkaar uitgezonden over alle afleveringen heen.

Een avondje achter de schermen: DWDD

Op vrijdagavond 29 februari 2008 stap ik opgetut samen met twee vriendinnen de auto in op weg naar Matthijs van Nieuwkerk. Zal hij in het echt ook zo sympathiek en charmant zijn, vraag ik mij af. Ik ben een trouwe fan van zijn programma “De Wereld draait door”. In de gang van de studio lopen we bijna tegen Henk Spaan aan. Nog even snel een blik in de spiegel. We zijn eigenwijs en vermijden de gastvrouw. We zoeken zelf naar een geschikte plek in het MediaCafé. Spannend allemaal. De camera's liggen op onze schoot en nu maar wachten. Matthijs komt het café binnenlopen en spreekt enthousiast het publiek toe. We moeten vooral blijven doorademen (dat was een goede tip). En doen waar we zin in hebben, als we maar niet gaan flitsen tijdens de opnames. Dat gaat wel lukken! Annemieke trekt mij hierna gelijk van mijn stoel af. We lopen direct op Matthijs af met camera. Oeps, zal ik hem eens stevig vastpakken? Helaas, een heldin op sokken. Ik ga een beetje verlegen naast hem staat en na een paar seconden is mijn grote avontuur met hem al weer voorbij. 

Net voor de opnames komen de gasten binnen: Marc-Marie Huijbregts, schrijver Joost Zwagerman, RTL Erland Galjard en Henk Spaan. Het is erg relaxt hier. Ik lach veel om de verhalen van Marc-Marie. Ik probeer een uur lang rechtop te blijven zitten. Ik zwaai niet in de camera en probeer niet te knipogen (dat ziet er bij mij trouwens toch heel vreemd uit, blijven oefenen).
TV maakt breed en dat was met Matthijs ook het geval. Hij is veel slanker. Maar die jongensachtige glimlach, zijn belangstelling in de verhalen van anderen, zijn stralende ogen, dat zit wel goed bij hem vanavond. Ik heb mij goed vermaakt. Nu de videoband terugkijken of ik in beeld ben geweest.

Pompen of verzuipen (TLTZ)

Een jaar geleden hadden we tijdens een etentje het bijzondere idee om eens iets anders te doen dan uit eten. Maar wat dan? Laten we meedoen met Te Land, ter Zee en in de Lucht werd voorgesteld. We vroegen ons direct af of dat programma nog wel bestond. En ja hoor dat was nog het geval!
We waren vorig jaar te laat met inschrijven, maar voor dit jaar is het gelukt. We hebben een technische tekening toegestuurd naar Stokvis Producties met als thema ‘Patatbakkers-op-zee-boot'. Na enkele weken radiostilte kwam de bevestigingsbrief binnen. We mochten mee doen. Het wedstrijdreglement werd in ons team besproken en de voorbereiden gingen van start. Het team bestond uit 3 technische mannen en 2 vrouwen. Het schilderen werd de taak van de vrouwen. De mannen hadden een perfect ontwerp bedacht. Zoals je op de foto ziet bij het oefenen zijn we niet gezonken. (Ook niet na het schieten van de foto…)

Bij het onderdeel ‘Pompen of verzuipen” proberen de teams met een zelfgemaakte constructie bestaande uit karton en plakband startend vanaf een vertrekpunt een traject drijvend zo snel mogelijk af te leggen. De teams kregen een vooraf samengesteld basis bouwpakket, waaruit een vaartuig moest worden gemaakt. We kregen dit pakket op de dag van de opname en hebben op locatie 3 uur de tijd gehad om het vaartuig te bouwen.

Op zaterdagochtend 7.30 uur stond ik nog met mijn ogen dicht in de haven van Scheveningen. We hadden al 2 keer geoefend met het bouwen van het vaartuig. We hebben de 3 uur voorbereidingstijd volledig benut. 
Toen was het tijd om richting de haven te lopen met het vaartuig. De fans waren al aanwezig. De wedstrijd kon beginnen. Gelukkig waren wij snel aan de beurt (nummer 7 van de 35 teams).
We hebben de bel bij de finish in 1 minuut en 17 seconden laten luiden. Dat is geen slechte prestatie voor een eerste deelname aan Te Land, ter Zee & in de Lucht. Bij het startschot ging ik er samen met mijn teamgenoot als een speer vandoor in onze 'Patatbakkers-op-zee-boot'. Het 3e teamlid had de moeilijkste opdracht, namelijk om zo snel mogelijk over de schijven te lopen. Dat lukte met vallen en opstaan. We zijn geen eerste geworden. Maar het belangrijkste: we hebben wel ontzettend veel plezier gehad. Niet alleen die dag, maar ook tijdens de gezamenlijke voorbereidingsbijeenkomsten. Wellicht doen we volgend jaar weer mee.

De televisie-uitzending wordt uitgezonden op zaterdag 27 september 2003 bij de TROS op Nederland 2. Wij weten natuurlijk niet zeker of wij in beeld kunnen, maar met de rode (curry) helm van mij en de gele (mayonaise) helm van mijn teamgenoot en ons geheime wapen zijn wij uitgebreid gefilmd. Dan zie en hoor je direct bij het interview met presentator Bert Huizinga wat ons geheime wapen is.