Huppelen is verboden

Wat eten of drinken pakken in de keuken, boodschappen doen of je omkleden. Daar denk ik zelf nooit over na. Dat doe ik gewoon. Dat is helaas tijdelijk niet mogelijk. Op de röntgenfoto’s in het ziekenhuis blijkt dat ik een 3-voudige gecompliceerde enkelbreuk heb. Ik dacht het al toen ik klaar was met schreeuwen, die voet zit bijna op een andere plek. 

Ik had iemand aan de lijn op het moment dat mijn voet achter de poef thuis bleef hangen. Toen mijn vriend en ik thuis kwamen na ons (overbodig maar noodzakelijk) bezoek aan de huisarts kwam de politie met 2 wagens onze straat inrijden. De beller was zo attent om de politie te bellen, want hij wist niet wat er zich had afgespeeld. Misschien lag ik wel alleen onder aan de trap. Ik heb de politie gerustgesteld dat ik echt heel gek ben op mijn vriend en dat het mijn eigen schuld is.

Even wennen
De details over het rechtzetten van mijn voet laat ik maar achterwege. Het enige dat ik erover wil zeggen is dat ik de vrouwelijke arts op dat moment niet zo aardig vond. Gips erom, de rolstoel in en terug naar huis. En dan? Gelukkig zijn we allebei van de pragmatische aanpak. Ik meld mij af op mijn werk en René bouwt de eetkamer om tot slaap- en werkkamer. De trap op naar de eerste verdieping kan ik wel vergeten. Gelukkig hebben we een ruime huiskamer, dus de zespersoons eettafel zetten we dichterbij de keuken. Ik zit al wekenlang tegen twee frozen shoulders aan, dus veel kracht heb ik niet. De afspraak met de fysiotherapeut is afgezegd en wordt mogelijk na de operatie een wekelijkse dubbele afspraak.

Even wat pakken, even naar de wc. Ik dacht het niet. Iets even doen is er niet meer bij. We zijn creatief. Op zolder ligt een rollator. Die heb ik ooit gekregen omdat deze mogelijk ooit van pas komt voor mijn moeder. Ik heb mazzel want nu kan ik alvast oefenen. De krukken staan tegen de muur en ik beweeg mij rollend door de huiskamer.

Onbekend maakt onbemind
Als bijbaan ben ik portier, niet bij een café in het dorp maar thuis voor onze katten Bailey en Funny. Zodra ik twee oortjes of koppies boven het raam zie uitkomen gaat de deur al op. Ik raak de tel kwijt hoe vaak ik de deuren voor ze open doe. Met liefde. Ze zijn in de war en ontwijken mij. Al die onbekende gevaarlijke apparaten in huis. Gelukkig lopen ze wel mijn kant op als ze gekraak horen of iets lekkers ruiken. Ook zij wennen een beetje aan de geluiden. Ik rijd nog weleens tegen de bank of muur aan. De roze pijnstillers zijn aantrekkelijk en worden de eerste keer weggeslagen om mee te spelen. Ik leer snel en neem ze voortaan gelijk maar in.

Huppelen is verboden
Ik kom het huis (bijna) niet uit. Ik werk een aantal uurtjes met uitzicht op de tuin en rust veel uit. De weekboodschappen bestel ik online, maar vergeet dat ik niets kan opbergen. Dus pas ik de tijden snel aan in de App, zodat ’s avonds René de boodschappen kan opruimen. We moeten voorkomen dat de ijsjes smelten. 

Natuurlijk weet ik dat ik rustig aan moet doen, langzaam moet rijden en dat ik de bocht beter niet te scherp kan nemen. Laat ik nu toch denken dat ik twee dagen na de val die extra huppel kan maken. Fout gedacht! Ik kom met een enorme klap op de drempel in de uitbouw op mijn zijkant terecht. Vanwege mijn schouderblessure kan ik mij ook dit keer niet vasthouden en val op de harde plavuizen vloer. De volgende dag heb ik flink wat spierpijn en ben ik enorm beurs. Tijdens mijn tweede ziekenhuisbezoek blijkt dat er niets is veranderd aan de breuk. De traumachirurg telt nog steeds 3 breuken en legt zijn plan de campagne uit voor de operatie. 

Elke dag leer je bij
Toen ik nog buddy was in Utrecht ging ik wekelijks naar mijn cliënt. Ze vond het fijn om samen met mij te winkelen. Ik vind het best wel spannend om haar uit de stoel te helpen in de rolstoel en haar over de drempel naar buiten te rijden. Ik snap de angst nu zoveel meer. Ik vertrouw mijn vriend uiteraard. Toch voel ik mijn hart een sprongetje maken als ik de drempel over moet naar buiten. Gelukkig woon ik samen en heb ik een kanjer die mij helpt waar nodig. Maar ik besef nu nog meer hoe afhankelijk je bent, niets meer een vanzelfsprekendheid is en dat je gewoon soms moet loslaten. Of het gaat om het uitgebreide ontbijt regelen in het weekend tot de hoge rekening van de reparatie van mijn mobiel. Per dag kijken wat mogelijk is. Ik zeg tegen anderen dat ik optimistisch geboren ben en geef mijn moeder hiervan de schuld, dat helpt mij wel de dag door. Natuurlijk baal ik wel van de pijn en het gedoe, maar de frustratie neemt gelukkig niet de overhand.  

Wandelen voor het goede doel
Voor mijn val heb ik met een vriendin afgesproken dat we in oktober meedoen met de actie ‘de Hartstocht’ van de Hartstichting en op zoek gaan naar sponsoren. Die actie is uitgezet en komt niet in gevaar. Ik heb naast een beensteun voor de rolstoel ook gelijk maar een paar extra benen besteld. De wandeling gaat door, al is het in een rolstoel!

De zon gaat schijnen
Ik weet dat ik nog weken moet herstellen en revalideren en nog lang niet huppelend door het leven kan. Maar vooruit, genoeg mensen die het zwaarder hebben. Het is fijn om te weten dat er een dag komt dat ik weer normaal kan lopen als de operatie goed verloopt. Geduld. Weet trouwens iemand waar je dit online kan kopen?

https://www.hartstocht.nl/het-doel

Kennismaking met Danh uit Vietnam

In overleg met Plan Nederland ben ik sinds kort gekoppeld aan een nieuw sponsorkindje. Ze is 11 jaar oud, ze heet Danh en woont met haar familie in Vietman. In de kennismakingsbrief die door een vrijwilliger uit het dorp is opgesteld, lees ik dat de familie in een huis woont met muren van hergebruikt hout en een dak en vloer van cement. Gedurende het hele jaar beschikken ze over water op loopafstand. Volgens de familie is Danh gezond.

De woning staat in de armste provincie van Vietnam. Lai Châu telt ongeveer 400.000 inwoners op een oppervlakte van 9.000 km². Wat een verschil in bevolkingsdichtheid met bijvoorbeeld de jongste van de twaalf provincies in Nederland. Flevoland heeft ongeveer hetzelfde aantal inwoners. De bevolkingsdichtheid (aantal inwoners per km²) in Lai Châu is 44 en in Flevoland is deze 283.

Je behoefte in het openbaar doen is daar heel normaal. Ook de familie maakt gebruik van een open veldje in de buurt van het huis. Ik kan mij nog een aantal bijzondere openbare toiletten herinneren tijdens mijn rondreizen door Thailand en Indonesië. Misschien had ik achteraf gezien liever voor een open veld gekozen. In Nederland kan ik mij daar helemaal niets bij voorstellen. Voor een man is het zo gemakkelijk. Al staat er maar ergens een boom. Ik zie mij toch nog steeds niet in Nederland of daar op deze manier de vrijheid opzoeken en loslaten.

Plan Nederland heeft in 2013 deze provincie uitgekozen voor hulp vanuit een nieuw veldkantoor. Er wordt nu gewerkt aan het verbeteren van hygiëne, sanitair en de drinkwatertoestand. Op school wordt hier ook aandacht aan besteed. Iets waar ik vroeger nooit over na heb hoeven denken. Ik kan mij nog wel de opmerkingen van mijn moeder herinneren toen ik nog heel jong was hoe belangrijk het was om je handen regelmatig te wassen. Ach, lekker in de zandbak spelen en dan lekker snoepen. Daar bouw je toch weerstand van op, hoorde je dan. De leefomgeving hier is eigenlijk helemaal niet te vergelijken met daar.

Ik schrijf nu mijn eerste brief met foto naar Danh en stel mij hierin voor. Wie weet breng ik in overleg met Plan Nederland samen met mijn grote liefde ooit een bezoek aan het gebied tijdens een van onze (verre) rondreizen. Die grote liefde heb ik al gevonden. De mooie reizen en het bezoek komen vast wel op onze bucketlist te staan, naast mijn wens dat er genoeg steun komt om de projecten daar met succes te starten en af te ronden. Ik blijf zolang het kan in ieder geval de organisatie (financieel) steunen.

 Plan Nederland - Investeer in meisjes - Girls first 

Leren en ontwikkelen (onderwijs voor ieder kind)

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in april 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

Leren en ontwikkelen vind ik belangrijk. Ik wil niet stilstaan. Mijn manager vroeg aan mij of ik dit jaar nog een training wil volgen. Ook mag ik van tijd tot tijd deelnemen aan een seminar of workshop over mijn vakgebied. Bijblijven en relevante kennis en vaardigheden opdoen en in de praktijk brengen. Het geeft mij op verschillende manieren een hongerig gevoel.

Rond 1900 is in Nederland de eerste leerplichtwet aangenomen. Mochten boerenkinderen tijdens de oogsttijd vroeger nog thuisblijven om het gezin te verzorgen, nu zijn kinderen vanaf 5 jaar leerplichtig. Ik weet niet beter dan dat ik thuis met gezonde tegenzin op mijn eigen kamer aan het huiswerk zat. Mijn moeder mij overhoorde en ik op school groot ben geworden met Melk De Witte Motor en boterhammen met speculaas en chocoladepasta. Zelfs nu kan ik mij nog verheugen op de smakelijke uitgebreide lunch als ik naar een training ga. Natuurlijk gaat het om de lesstof. Maar stiekem kijk ik als eerste wat er voor lekkers wordt aangeboden bij de koffie en thee.’s Middags haal ik voor de lekkere trek een tussendoortje uit mijn tas. Opletten en leren met een hongerig gevoel vind ik maar niets.

In Ghana spelen hele andere dingen op het gebied van onderwijs. Er zijn nog te veel scholen niet in een goede staat en overvol. Ook zijn er te weinig goed opgeleide leerkrachten en leermiddelen beschikbaar. Kinderen krijgen nog te vaak les in een ongezonde leefomgeving, waarin ook goede voedzame schoolmaaltijden ontbreken. Ouders laten kinderen nog te vaak liever werken om het inkomen aan te vullen.

Onderwijs krijgen op een kindvriendelijke manier in een veilige hygiënische omgeving was voor mij een vanzelfsprekendheid. Ik kan mij nog wel een vervelende (lees saaie) meester en juf herinneren. Maar ik had in ieder geval de mogelijkheid om de tafel van 10 uit mijn hoofd te leren en mijn hoofd te breken over staartdelingen.

Wat fijn dat door de acties van Plan Nederland ook in Ghana het onderwijs verbetert. Leerkrachten worden goed opgeleid en schoolgebouwen worden verbeterd. Via project Girls First hebben meisjes ook steeds meer de mogelijkheid op voorgezet en beroepsonderwijs. Het aantal kinderen dat naar school komt is gelukkig toegenomen. Er worden meer en betere schoolmaaltijden aangeboden. Geen hele dag meer naar school op een lege maag. Ouders zijn hierdoor ook eerder geneigd de kinderen voor een school in te schrijven en op school te houden.
Een mooie ontwikkeling, maar er is nog zoveel te realiseren in Ghana. Met plezier naar school! Daar gaan we voor!

Plan Nederland Girls first

Proosten op het mooie weer

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

Het is nog rustig op het grasveld bij het afgeschermde gedeelte aan de oever van de recreatieplas. Ik gooi mijn schoenen uit, leg het kleed neer en smeer mij gelijk maar in. Het is tropisch warm vandaag. Wat word ik daar lui van. Het is ongeveer 2 minuten lopen naar de ijscoman en als ik mijn arm uitstrek kan ik nog net een drankje uit mijn koelbox halen. Meer inspanning zie ik op dit moment even niet zitten. Het is tenslotte vakantietijd. Het voelt eind van de middag als ik naar huis rijd net alsof ik de marathon heb gelopen. Het is tijd voor een verkoelende douche.

Er is post uit Ghana. Ik maak de envelop van Plan Nederland Girls first open. Volgens de familie is Cindy gezond en heeft ze geen ernstige ziektes gehad. In het gebied waar zij woont (platteland), hebben de kinderen en hun familie onder meer deelgenomen aan een voorlichting over kinderrechten en een training over de ontwikkeling van kleuters. Moeders herkennen nu beter de ziekte bij hun kinderen en zoeken sneller hulp.

Ondanks dat er in Ghana steeds meer watersystemen worden aangelegd en/of gerepareerd, moeten de moeders en de meisjes op het platteland toch nog elke ochtend drie kilometer lopen met emmers en kannen om water te halen. Cindy is in april 4 jaar geworden en hoeft vast niet meer op de rug mee met haar moeder. Het water wordt gebruikt om te drinken en mee te koken en te wassen.

In mijn brief probeer ik uit te leggen dat wij Nederlands dit tropische benauwde weer niet gewend zijn.

En dat wij een overschot aan water hebben als onze dijken breken. Ongeveer 20% van ons land ligt per slot van rekening onder zeeniveau. Ik woon in een woongebied met een gemiddelde hoogtemeting van 1.1 NAP. Door goed waterbeheer in Nederland maak ik mij geen zorgen om de kwaliteit van onze dijken. Ik koop nog geen opblaasbare rubberboot die ik thuis bewaar en op acht hoog uit het raam kan gooien bij zeer slecht weer. 
We mopperen in Nederland nog steeds graag over het weer. Of het nu zonnig is of het regent, het is nooit goed. Zullen ze in Ghana minder mopperen en het leven nemen zoals het komt? Wij denken misschien ook nooit meer na over een tekort aan basisbehoeftes, zoals water. Dat is bij ons altijd in handbereik.

Ik hoop dat er nog meer mensen de keuze maken om Plan Nederland financieel te steunen, zodat er nog meer met lokaal materiaal watertanks met filters geïnstalleerd kunnen worden. Ik zie een plaatje voor mij met kinderen in Ghana die met water spelen. Misschien een verre toekomst, maar af en toe met water spelen in plaats van met zand moet toch haalbaar zijn? Ooit………..  

En ze leefden nog kort en ongelukkig

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

Na 20 jaar haal ik het fotoboek weer eens tevoorschijn. Ik blader erdoorheen en zie alleen maar vrolijke mensen. Wat had ik toen nog lang rood krullend haar en keek ik nog tamelijk onbevangen aan tegen de wereld. Het was een dag van vreugde, romantiek en mooie toekomstplannen. Al was ik toen nog erg jong, die trouwring ging wel vrijwillig om mijn vinger in 1992.

Ik lees in een artikel dat één op de zeven kindbruidjes nog geen 15 jaar oud is als ze wordt gedwongen te trouwen. Een rilling loopt over mijn rug. Ik kan mij bijna niet voorstellen hoe het moet zijn om op die jonge leeftijd voor geld of uit traditie door je familie meegegeven te worden aan een wildvreemde man en je niet meer naar school mag.

Het sprookje eindigde voor mij niet met de zin “en ze leefden nog lang en gelukkig”, maar voor deze meisjes begon het al niet als een sprookje. Ik kon terugvallen op mijn familie, ik had een leuke baan en was in goede gezondheid. Er was (is) voor mijn ex man en mij nog een mooi leven in het vooruitzicht na een gestrand huwelijk. De kans is groot dat deze meisjes voor altijd beschadigd zijn door mishandeling of zelfs dood gaan aan HIV. Ik heb geleerd om voor mijzelf op te komen, gelukkig worden jonge meisjes in die landen dit ook steeds vaker geleerd. Elk kind verdient toch een mooie onschuldige jeugd?

Wat zie je de wereld, als je over kinderhuwelijken leest, toch even in een ander perspectief. Door de aanpak van Plan Nederland worden deze gruwelijke huwelijken in steeds meer dorpen afgeschaft. Dat is zeer goed nieuws, al is er nog veel te bereiken! Ik doe gelijk mee met de actie “Zeg Nee met een JA woord”.

Ik beloof niets als het gaat om het mijden van wildvreemde mannen. Ik kom Mister Nice Guy vast nog wel ergens onverwachts tegen. Ik droom nog even verder over het moment dat kinderhuwelijken echt tot het verleden behoren, En droom ook gelijk maar over die leuke single serieuze man waarmee ik een bezoek breng aan mijn sponsorkindje in Ghana tijdens een van onze vele rondreizen. 

Girls first magazine: Conny aan het woord

In het Girls first magazine van Plan Nederland van februari 2013 kom ik als sponsor aan het woord. Ook is mijn foto opgenomen en een verwijzing naar mijn site. Wat leuk!!
Het magazine is voor sponsors. In de uitgave van februari lees je meer over o.a. resultaten, dilemma's, acties en steun.

Algemene informatie: Plan Nederland
Tijdschrift met artikel: Girls first

Hutspotweer

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

In oktober ontvang ik een handgeschreven brief uit Ghana. Zij bedanken mij voor mijn brief en hopen dat het contact blijft. Ook vertellen zij dat het goed gaat met Cindy. Ze is gezond en doet het goed op school. Ze informeren naar het weer in Nederland, daar is een droge periode aangebroken.

Hoe leg ik aan Cindy en haar familie uit dat het Hutspotweer is in Nederland? De gemiddelde temperatuur in Ghana is 30 graden en ze kennen alleen twee regenseizoenen. Op de muziekkaart schrijf ik dat het een typisch Hollands wintergerecht is die bestaat uit peen, ui en aardappelen. In Ghana worden uien veel verwerkt in de gerechten. Ik lees op internet dat de uienboeren vaak hun oogst meteen moeten verkopen, omdat ze vaak in geldnood zitten. De boeren verkopen nog steeds met veel verlies vanwege het hoge aanbod.
Ondanks de onverwachtse geluiden (lees gasexplosie) is het gezond om uien te eten. Deze aanvulling heb ik toch maar achterwege gelaten op de kaart. Straks krijg ik nog een brief terug dat er een nieuw spel is verzonnen. En dan bedoel ik niet het spel Ende, met steentjes en cirkels in het zand.

De Verenigde Naties hebben 11 oktober officieel uitgeroepen tot Wereldmeisjesdag. Plan Nederland vraagt wereldwijd terecht aandacht voor de situaties van meisjes en hun rechten. Het is de bedoeling dat alle landen aan de slag gaan om de problemen aan te pakken. Meisjes worden in veel arme landen achtergesteld, zij krijgen minder te eten en zijn daarom ook vaker ziek en sterven eerder. Ik hoop dat Cindy en haar leeftijdsgenootjes in haar dorp in Ghana dit bespaard blijft en er genoeg steun is om dit te voorkomen.

Ik kijk naar buiten en zie dat het ook echt weer is om vanmiddag op de markt de ingrediënten te kopen die bij dit weer passen. In mijn volgende brief vertel ik niets over het bezoek van die twee grijze oude mannen aan Nederland die veel kinderen trakteren op snoepgoed en cadeaus in december. Op een van mijn favoriete dagen van het jaar waarop ik mijn creativiteit kwijt kan, houden we voortaan het gemopper over de verkeerde letter of cadeau maar eens voor ons. Ik doe de kaart op de brievenbus en verheug mij al op een nieuwe kaart uit Ghana

Aantal bezoekers:

Op zoek naar Cocoyam en Cassava

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

In Ghana gebruik je altijd je rechterhand om te zwaaien of een hand te geven, je linkerhand gebruik je tenslotte om je billen mee af te vegen. Zomaar een weetje dat ik tegen kwam op Twitter. Mijn laatste blog was zelfs via Twitter opgenomen in een Engelstalige digitale nieuwsbrief uit Ghana.

Op Wikipedia lees ik dat in Ghana 28,5% van de bevolking onder de armoedegrens leeft. Het inkomen dat iemand daar nodig heeft om te kunnen voorzien in de basisbehoeften is natuurlijk niet te vergelijken met het inkomen in Nederland. Eind juli ontving ik een handgeschreven brief uit Ghana. Het regenseizoen is aangebroken, het is tijd om te oogsten. Hij schrijft dat de boeren aan de slag gaan met het oogsten van maïs, pepers, tomaten en kool. Al ben ik zelf geen groot fan van groentes, toch ben ik nieuwsgierig wat Okra, Cocayam en Cassave is. Cocoyam is blijkbaar een tropische wortel, deze wordt vaak geraspt, vermengd met kruiden en verpakt in bladen. Dan wordt het gerecht gestoomd en geserveerd met een saus. Okra is een groente die naar sperziebonen smaakt en van de Cassave zijn alleen de knolvormige wortel en bladeren eetbaar. Er is een aantal in Nederland verkrijgbaar. Wie weet kom ik nog eens in de verleiding om op zoek te gaan naar een exotische marktkraam om hierna thuis een bijzondere stoofschotel te bereiden.

De familie waardeert mijn muziekkaart en wensen dat God mij mogen begeleiden in mijn leven. Amen. Wat voelt het dubbel als ik ongeduldig kan worden als ik soms te lang op mijn eten moet wachten in een restaurant of ik baal als ik trek heb in chips en mijn laatste zak gisteren onbewust al heb leeggegeten. Ik denk na wat voor consequenties een mislukte oogst kan hebben voor de familie. Met belangstelling lees ik de nieuwsbrief waarin de uitgevoerde projecten en geboekte resultaten worden gemeld. Er zijn o.a. 10.000 boeren getraind en 8 watersystemen aangelegd of gerepareerd. Al ben ik niet gelovig, toch hoop ik zeer op een goede oogst. Meer dan hopen en een financiële bijdrage leveren kan ik nu niet.Maar alle kleine beetjes helpen, toch?

Een reactie uit Ghana

Voorbeeld groepsspel Ampe

Sinds februari 2012 ben ik lid van Plan Nederland en sponsor ik Cindy (geboren in 2009). Zij woont met haar familie in Ghana. We houden contact via brieven, foto’s en kaarten.

In februari heb ik mijn eerste brief naar mijn sponsorkindje Cindy toegestuurd, een kaart waar muziek uit komt. Ze is pas 3 jaar jong, ze vindt het vast leuk om daar mee te spelen en naar te luisteren. Een brief kan een half jaar onderweg zijn. Ik reken dan ook niet op post en stuur 2 maanden later een kaart met een foto van twee koeien. Misschien heeft ze nog nooit een koe gezien. De Hollandse koe ziet er ook heel anders uit dan een koe in Ghana.

Ik ontvang al snel een verslag van Plan Nederland over de gezondheid van Cindy, haar familie, haar leefomgeving en de projecten in de omgeving. Ook ontvang ik nieuwe foto’s. Wat groeit ze snel, ze is in april 3 jaar geworden.

Ik ben aangenaam verrast als ik in april al een brief ontvang uit Ghana. Blijkbaar is het gebied toch beter toegankelijk dan ik dacht. In de handgeschreven brief lees ik in het Engels dat zij mij bedankt voor de sponsoring. De brief is geschreven door een SPC (sponsor Communication). Ze is zelf nog te jong om te schrijven. Ik lees dat ze in het droge seizoen zitten, maar het regent gelukkig af en toe. Mij hoor je de aankomende tijd niet meer klagen over die heerlijke Hollandse stortbuien.

Ze speelt het liefste het spel “Ampe”. Ik probeer via Google te achterhalen wat dit spel inhoudt. Het is een groepsspel, iets met handjes klappen, tegelijkertijd springen en kijken of je dezelfde been als je tegenstander naar voren zet. Is dat zo, dan verlaat hij of zij het spel en wordt zo de groep steeds kleiner en speel je zelf door.

In het Girls first magazine lees ik dat kinderen in Ghana de naam van de dag waarop ze zijn geboren krijgen. Omdat het niet handig is dat veel kinderen hetzelfde heten, krijgt ieder kind er nog een paar namen bij, soms wel tien.

De volgende kaart heb ik al gekocht. Ik heb genoeg vragen en weet ook al wat meer dingen waarover ik iets kan vertellen. Ik vind het wel lastig om de juiste woorden te vinden. Ik wil natuurlijk niets over mijn rijkdom vertellen ten opzichte van hun leven. Maar op haar leeftijd gaat het toch ook meer om plaatjes en geluiden. Ik ga op zoek naar nieuwe woordjes in het Ghanees.

Algemene informatie
Video gemaakt door Plan Laos over het schrijven van brieven

Informatie over Plan Nederland

Informatie over de webwinkel (kopen van een kip)

bezoekers:

Maak het verschil

In februari 2012 bleef tijdens het zappen mijn aandacht hangen bij een Tv-programma. Een persoonlijk verhaal raakte en inspireerde mij. 

Een organisatie die kinderen steunt in landen met grote armoede en extra aandacht geeft aan meisjes. Zij krijgen helaas (nog) niet dezelfde kansen als jongens. De volgende dag meldde ik mij gelijk aan bij Plan Nederland. Er werd gevraagd of ik een voorkeur had aan de regio, geslacht en leeftijd.

Al snel ontving ik een roze welkomstboek over mijn sponsorkindje. Ik lees over de wijze hoe ze aan water komen. Laat nu op het moment dat ik dit schrijf spontaan geen water meer uit de kraan komen, als ik net een kopje thee wil gaan zetten. Ik raak nog net niet in paniek. Gelukkig is het probleem na een half uur opgelost in ons appartementencomplex. Het zet mij wel weer even aan het denken. Toilet, douchen, drinken, schoon water wanneer en hoeveel ik maar wil. Zo’n vanzelfsprekendheid. Wat is nu een half uur zonder water? De meisjes van het dorp in Ghana moeten wel drie kilometers lopen om water te halen.

Ik mag post versturen, geen cadeaus. Ik zocht een leuke kaart met muziek uit. Ik hoorde gezucht in de winkel toen ik alle kaarten opende en naar de muziek luisterde. Ik wil natuurlijk wel een leuk deuntje overbrengen. Ik schrijf de tekst in het Engels afgewisseld met een paar Ghanese woorden. Een brief kan een half jaar onderweg zijn. Ik wacht geduld af.

Ondertussen heb ik de webwinkel bezocht en een kip gekocht. Deze heb ik niet zelf bereid, maar gelijk weggeven aan een familie in Bolivia. Ook heb ik uitgezocht waar het land precies ligt. Zou ik zin hebben in een wandeling, dan ben ik volgens Google 49 dagen en 12 uur onderweg. En met de auto 4 dagen en 5 uur om de 6750 kilometer af te leggen.

Voorlopig houd ik het op schriftelijke contact. En word ik jaarlijks op de hoogte gesteld door Plan van de ontwikkelingen van haar en hun activiteiten en resultaten in haar dorp.

Ik denk wel alvast na over de inhoud van mijn volgende envelop.Wat zou leuk voor haar zijn om op haar verjaardag te ontvangen uit Nederland? Ze is tenslotte pas 3.

Informatie over Plan Nederland

Informatie over de webwinkel (kopen van een kip)

bezoekers: